| Bajo engadino | ||
|---|---|---|
| Vallader | ||
| Hablado en |
| |
| Región | Cantón de los Grisones | |
| Familia |
Indoeuropeo | |
| Escritura | Latino | |
|
| ||
El bajo engadino (en romanche: vallader) es un dialecto o variante de la lengua romanche, hablado en la zona baja del valle de Engadina, en el cantón suizo de los Grisones, en particular en la región más baja de Engadina.
El dialecto más próximo es el alto engadino. En el siglo XIX, el alto engadino era más prestigioso; con el tiempo, la situación fue variando. Son lo bastante similares a nivel léxico como para compartir un mismo diccionario.
La fábula de El cuervo y la zorra según la versión de Jean de La Fontaine, escrita en alto y bajo engadino, Rumantsch Grischun y castellano; nótense las similitudes textuales y diferencias fonéticas.
| Putèr ⓘ |
Bajo engadino ⓘ |
Rumantsch Grischun ⓘ |
Español |
|---|---|---|---|
| La vuolp d’eira darcho üna vouta famanteda. Co ho'la vis sün ün pin ün corv chi tgnaiva ün töch chaschöl in sieu pical. Que am gustess, ho'la penso, ed ho clamo al corv: «Che bel cha tü est! Scha tieu chaunt es uschè bel scu tia apparentscha, alura est tü il pü bel utschè da tuots». | La vuolp d'eira darcheu üna jada fomantada. Qua ha'la vis sün ün pin ün corv chi tgnaiva ün toc chaschöl in seis pical. Quai am gustess, ha'la pensà, ed ha clomà al corv: «Che bel cha tü est! Scha teis chant es uschè bel sco tia apparentscha, lura est tü il plü bel utschè da tuots». | La vulp era puspè ina giada fomentada. Qua ha ella vis sin in pign in corv che tegneva in toc chaschiel en ses pichel. Quai ma gustass, ha ella pensà, ed ha clamà al corv: «Tge bel che ti es! Sche tes chant è uschè bel sco tia parita, lur es ti il pli bel utschè da tuts». | La zorra sintió hambre otra vez. Allí vio sobre un abeto un cuervo que sostenía un trozo de queso en el pico. Esto me gustaría, pensó, y le gritó al cuervo: "¡Qué hermoso eres! Si tu canto es tan bello como tu aspecto, entonces eres el más bello de todos los pájaros". |
El dialecto conocido como Jauer es, en realidad, una variedad de bajo engadino que se suele hablar en Val Müstair. Casi no se habla en ninguna otra región, y prácticamente no se escribe nunca.