Alain Locke

Alain Locke
Een schets van Alain Locke.
Een schets van Alain Locke.
Algemene informatie
Volledige naam Alain LeRoy Locke
Geboren 13 september 1885
Pennsylvania
Overleden 9 juni 1954
New YorkBewerken op Wikidata
Nationaliteit Vlag van Verenigde Staten Verenigde Staten
Religie Bahai
Beroep schrijver, filosoof, onderwijzer
Bekend van The New Negro: An Interpretation (1925)
Familie
Vader Pliny Ishmael Locke
Moeder Mary Locke
Zie ook Harlem Renaissance, pragmatisme
Portaal  Portaalicoon   Filosofie

Alain LeRoy Locke (Pennsylvania, 13 september 1885 - 9 juni 1954) was een Amerikaans schrijver, filosoof, onderwijzer en kunstkenner. Hij is het best bekend voor zijn werk over de Harlem Renaissance, en wordt dan ook gezien als "de vader van de Harlem Renaissance". Zijn denken wordt daarnaast ook geplaatst in de pragmatische traditie.

Leven en werk

Alain Locke werd geboren in Pennsylvania op 13 september 1885 als zoon van Pliny Ishmael Locke en Mary Hawkins Locke. Hij studeerde in 1902 af aan de Central High School in Philadelphia en bezocht daarnaast de Philadelphia School of Pedagogy. Daarna ging hij naar de Harvard-universiteit om er Engels en filosofie te studeren, waar hij in 1907 afstudeerde. Hij was de eerste Afro-Amerikaan die de Rhodesbeurs kreeg. Daarnaast speelde hij een rol in de oprichting van de Phi Beta Kappa Society. Hij werd op vele plaatsen geweigerd vanwege zijn huidskleur, maar kon uiteindelijk toch terecht in het Hertford College, waar hij literatuur, filosofie, Grieks en Latijn studeerde. In 1910 studeerde hij enige tijd filosofie aan de Universiteit van Berlijn en een jaar later ook in Parijs.

Locke kreeg een post toegewezen als assistent-professor Engels aan de Howard-universiteit in Washington, D.C. Hier kwam hij in contact met W. E. B. Du Bois en Carter Woodson, die een blijvende invloed op zijn filosofie hadden. Hier trad hij ook toe tot het Phi Beta Sigma-broederschap.

Locke keerde in 1916 terug naar Harvard om aan zijn proefschrift, The Problem of Classification in the Theory of Value, te werken. In dit proefschrift besprak hij de oorzaken van meningen en de sociale bias, en hij betoogde dat deze niet objectief waar of onwaar waren, en dus ook niet universeel. Hij nam hier dus een meer pragmatische positie in. Locke kreeg uiteindelijk zijn doctoraat in de filosofie in 1918. Hierna keerde hij terug naar de Howard-universiteit, waar hij tot zijn pensioen in 1953 professor bleef.

Locke promootte tijdens zijn leven Afro-Amerikaanse artiesten, schrijvers en muzikanten. Hij moedigde hen aan hun blik op Afrika te werpen om zo inspiratie voor hun werk te vinden. In maart 1925 was hij redacteur van een speciale editie van de Survey Graphic, die was gewijd aan de Harlem Renaissance, om zo ook blanke lezers te bereiken. Later dat jaar breidde hij deze editie uit tot het werk The New Negro, een collectie van teksten geschreven door Afro-Amerikanen. Door dit werk is Locke vooral bekend geworden. Zijn filosofie van de "New Negro" speelde een rol in de bewustwording van de gelijkheid tussen zwarten en blanken; de zwarte bevolking zou niet meer moeten toegeven aan de onredelijke eisen van de blanke bevolking. Locke oefende ook een grote invloed uit op Zora Neale Hurston.

Ondanks dat Locke niet openlijk uitkwam voor zijn homoseksualiteit, speelde het toch een rol in zijn esthetisch denken.

Geloofsovertuiging

Locke was een aanhanger van het Bahai-geloof, nadat hij in 1918 zijn geloof in Bahá'u'lláh bekendmaakte. Het was de traditie om deze geloofsovertuiging te uiten door een brief aan 'Abdu'l-Bahá, de zoon van Bahá'u'lláh te schrijven. Hij kreeg hierop ook een brief terug. Wanneer `Abdu'l-Bahá in 1921 stierf, ontstond er een hechte band tussen Locke en Shoghi Effendi, de behoeder van het bahá'í-geloof na de dood van Abdu'l-Bahá. De exacte invloed van dit geloof op zijn filosofie is niet bekend, maar men kan wel verscheidene overeenkomsten tussen beide ontdekken. Shoghi Effendi had over Locke gezegd dat "mensen zoals jij, Mr. Gregory, Dr. Esslemont en enkele anderen zo zeldzaam zijn als diamanten."


Bibliografie