Geschiedenis
In de 19e eeuw omvatte de landelijke gemeenschap van Bachvi de dorpen Zeda Bachvi (of ook wel Sjoea Bachvi), Kveda Bachvi, Vake-Dzjvari, Oetsjchoebi en Bagdadi. De gemeenschap bevond zich midden tussen de rivieren Bachvistkal en Natani, aan de uiteinden van de hellingen van het Meschetigebergte. Het grootste deel van de gemeenschap bestond uit een vlakte die naar het noordwesten afhelde en dicht begroeid was. De wijnmakerij, bijenteelt en zijdeproductie waren de voornaamste economische activiteit.
In 1867 werd in opdracht van de bisschop van Imereti een koepelkerk in het dorp gebouwd en in 1874 kwam er een school. In 1876 telde het dorp 953 inwoners verdeeld over 150 huishoudens. In 1926 telde de gehele plattelandsgemeenschap Bachvi 3001 inwoners.
In de daaropvolgende jaren was Bachvi een van de centra van de revolutionaire beweging in Goeria en de uitgeroepen Goeriaanse Republiek. Op 23 februari 1905 overhandigden in Bachvi boeren hun eisen aan de regeringsvertegenwoordiger Sultan Krim Girey. Het zogeheten Bachvi-manifest geldt als een van de belangrijkste momenten in de geschiedenis van de Georgische democratisering.
Ze eisten van de tsaristische regering de afschaffing van de slavernij van de aristocratie, landhervormingen, universeel onderwijs en een onmiddellijke volksstemming. In de Sovjetperiode lag in het gebied van de dorpsgemeenschap de nadruk op de productie van thee, net als in andere delen van Goeria, waaronder Naroedzja en Laitoeri.
