De Banu Aws (Arabisch: بنو أوس) waren een van de Arabische stammen in Medina, behorend tot de Zuid-Arabische tak (Qahtanieten). Tijdens het leven van de profeet Mohammed vormden de Aws, samen met de Khazraj, een deel van de Ansaar. Beide stammen stonden in het pre-islamitische tijdperk bekend als de Banu Qayla (Arabisch: بنو قيلة).
Men vermoedt dat de naam van de stam zijn oorsprong vindt in de uitdrukking Aws Manat, wat "Geschenk van Manat" betekent (Manat was een godheid die door de Aws werd vereerd). Met de invoering van de islam werd de naam veranderd in Aws Allah - "Geschenk van Allah", maar de stam werd in het Verdrag van Medina alleen onder de naam Banu Aws opgenomen.
De Aws hadden een gemeenschappelijke oorsprong met de grote Zuid-Arabische stam van de Banu Azd. Ze waren ook verwant aan de Ghassaniden.
Ze woonden oorspronkelijk in Jemen. Rond 300 na Christus migreerden de Aws, samen met de Banu Khazraj, naar Yathrib (Medina). Daar begonnen ze te leven te midden van de joodse bevolking van deze plaats. De inwoners van Aws leefden enige tijd onder hun bescherming en sloten zelfs huwelijken met hen. Geleidelijk aan begonnen ze echter een dominante positie in te nemen, en rond de 5e eeuw onderwierpen ze Yathrib bijna volledig aan hun heerschappij.
Na verloop van tijd ontstond er een vete tussen de Aws en de Khazraj, die ongeveer 120 jaar duurde, gedurende welke de twee verwante stammen gezworen vijanden waren. De laatste bloedige confrontatie tussen de Aws en de Khazraj was de Slag bij Bu'ath (ca. 619-620), die enkele jaren vóór de migratie van de profeet Mohammed van Mekka naar Medina plaatsvond. In deze strijd behaalden de Aws een overwinning op de Khazraj, dankzij de hulp van de joodse stammen Banu Qurayza en Banu Nadir.
De Banu Khazraj waren daarom gedwongen zich tot de Quraysh in Mekka te wenden voor steun. Daar ontmoetten ze de profeet Mohammed en beseften ze dat zijn religie en zijn bescherming hen konden helpen de langdurige strijd met de Aws te overwinnen. De bekering van de Khazraj tot de islam zette de Aws ertoe aan dezelfde stap te zetten. Beide stammen zwoeren Mohammed te beschermen en alle moslims die in Mekka werden vervolgd, te beschermen. In de geschiedenis staat deze gebeurtenis bekend als de Eerste Eed van Aqaba. Twaalf vertegenwoordigers van de Banu Aws en Banu Khazraj zwoeren trouw aan Mohammed onder de volgende voorwaarden: in niemand anders dan Allah te geloven, niet te stelen, geen overspel te plegen, geen baby's te doden, geen leugens te verzinnen en de bevelen van de Profeet niet ongehoorzaam te zijn. De Tweede Eed van Aqaba vond een jaar later plaats, in 621, waarbij een overeenkomst werd bereikt over de verhuizing van de Profeet naar Yathrib (Medina).
Na de Hidjra hield de vijandigheid tussen de stammen op. De Banu Aws en de Banu Khazraj vormden de invloedrijke Ansaar-klasse, die aan de basis stond van de islamitische staatsvorming. In de grondwet van Medina verbinden zij zich ertoe, volgens hun gebruiken, gezamenlijk diya (bloedgeld) te betalen, en elke taifa (groep moslims) neemt, volgens het beginsel van rechtvaardigheid en redelijkheid dat onder moslims wordt aanvaard, deel aan het betalen van fiyd (losgeld voor krijgsgevangenen).