| Barbara Radice | ||||
|---|---|---|---|---|
| Plaats uw zelfgemaakte foto hier | ||||
| Persoonsgegevens | ||||
| Geboortedatum | 29 november 1943 | |||
| Geboorteplaats | Como | |||
| Opleiding en beroep | ||||
| Opleiding gevolgd aan | Università Cattolica del Sacro Cuore | |||
| ||||
Barbara Radice (Como, 29 november 1943) is een Italiaanse designcriticus, schrijver en redacteur. Ze is een dochter van de kunstenaar Mario Radice (1898-1987).
Radice studeerde in 1968 af in moderne literatuur aan de Università Cattolica del Sacro Cuore in Milaan. Radice is een van de zeven oprichters van de Memphisgroep en de enige niet-architect onder hen. Dit Italiaanse postmoderne ontwerpcollectief ontstond tijdens een bijeenkomst bij haar en haar man Ettore Sottsass thuis in Milaan in december 1980.
In haar publicaties zet Radice de thema’s en theorieën van de Memphisgroep uiteen. Zo groeide ze uit tot de geschiedschrijver van de designgroep. In 1984 publiceerde ze Memphis: Research, Experiences, Results, Failures and Successes of New Design, een manifest voor de ontwerpfilosofie van de groep. Daarin richtte ze zich op het brede oeuvre van de ontwerpers van de groep, van laminaat- en glasontwerpen van Ettore Sottsass tot stoffen met patronen van Nathalie du Pasquier en keramiek van Matteo Thun.
Radice was redacteur van het design- en architectuurtijdschrift Terrazzo (1988 tot 1997) dat zij samen met Ettore Sottsass oprichtte. De naam van het tijdschrift heeft een dubbele betekenis. Het is zowel het Italiaanse woord voor terras als een verwijzing naar de populaire composietvloer die onder die naam bekendstaat.
Radice is de biografe van Sottsass en zij zet zich in voor het behoud van zijn nalatenschap en die van de Memphis-groep. Zij was onder andere curator van de tentoonstelling 'Ettore Sottsass – There Is a Planet' voor de Triënnale van Milaan in 2017.
In januari 2018 annuleerde het Stedelijk Museum Amsterdam een geplande overzichtstentoonstelling van Sottsass, de eerste in Nederland, na een conflict met Radice. Volgens het museum lieten de erfgenamen too little scope for interpretations we wished to explore in the presentation ("te weinig ruimte voor de interpretaties die het in de presentatie wilde verkennen"); het wilde zich niet laten voorschrijven hoe het zijn tentoonstellingen opzette. Radice en Ernest Mourmans, wiens galerie in Maastricht de nalatenschap vertegenwoordigt, legden de schuld bij het museum en verweten de conservator dat zij het overleg op een adversarial (vijandige) manier had gevoerd. Zij trokken hun bruiklenen voor de tentoonstelling in. De partijen kwamen er niet uit en de tentoonstelling ging niet door.