| Beijing | |||||
|---|---|---|---|---|---|
 | |||||
| Verspreidingsgebied | |||||
| Naam (taalvarianten) | |||||
| Vereenvoudigd | 北京话 | ||||
| Traditioneel | 北京話 | ||||
| Pinyin | běijīnghuà | ||||
| |||||
Het Beijing-dialect (Chinees: Beijinghua) is het meest gesproken dialect in de Chinese stadsprovincie Peking. Het dialect is de basis van het Standaardmandarijn.
Het Beijingtuhua (北京土话) is een dialect met woorden die voor niet-Pekinezen moeilijk te begrijpen zijn.
In het Peking wordt veel gebruikgemaakt van "er" (vereenvoudigd Chinees: 儿; traditioneel Chinees: 兒; IPA: ɹ; spreek uit als: [ur] in "fleur") dat achter woorden staat. Het gebruik van "er" achter een woord wordt erhua 儿化 genoemd.
voorbeelden:
Het Peking is onderdeel van het Peking-Mandarijn. Het dialect vormt ook de basis voor het Standaardmandarijn/putonghua 普通话, dat op alle Han-Chinese scholen in de Volksrepubliek China en Singapore wordt onderwezen.
Buiten Beijing wordt het dialect ook gesproken in Hailar (Binnen-Mongolië), Karamay (Sinkiang) en in mindere mate in Shenzhen (Guangdong).
Het Peking heeft meer baihua terwijl Standaardmandarijn meer vastzit aan het wenyanwen. Tussen beide is er verschil in de uitspraak van de karakters en in de grammatica.
Voorbeeld: