Benedictijnen

Orde van de Heilige Benedictus
Ordo Sancti Benedicti
Wapen van de Benedictijnerorde
Wapen van de Benedictijnerorde
Basisgegevens
Afkorting O.S.B.
Abt-primaat Jeremias Schröder
Regel Regel van Benedictus
Motto Latijn Ora et Labora
Motto Nederlands Bid en Werk
Gesticht ca. 529 te Subiaco
Stichter Benedictus van Nursia
Website http://www.osb.org/
Habijt van de Benedictijnerorde
Habijt van de Benedictijnerorde
Portaal  Portaalicoon   Christendom
Deel van de serie over
kloosters
en het christelijke monastieke leven
Carlo Crivelli 052.jpg

De Orde van de Heilige Benedictus (Latijn Ordo Sancti Benedicti, OSB of O.S.B.) is een kloosterorde die de regel van Sint-Benedictus (480-547) volgt. De orde rekent zich, in tegenstelling tot de latere bedelorden, tot de "stabilitas loci" (plaatsgebondenheid). Wereldwijd zijn er meer dan 8.000 benedictijnen en 17.000 benedictinessen. De regel werd gauw verspreid vanuit Italië over het hele Latijnse westen. Vanaf de 9e eeuw tot aan de ruwweg de 13e eeuw was het de dominante regel doorheen Europa. In tegenstelling tot latere kloosterordes waren verschillende abdijen autonoom ten opzichte van elkaar, met enkele uitzonderingen. Kloosters die afhankelijk zijn van een andere klooster heten priorijen. Het bekendste voorbeeld van dit systeem is de Abdij van Cluny, die een groots netwerk uitbouwde van priorijen doorheen Latijns Europa.

Monastieke dagindeling

De dagindeling van de benedictijnen bestaat uit bidden en arbeid (ora et labora) en draait rond het gemeenschappelijk gevierde en op te dragen Misoffer en het officie:

Geschiedenis

De kloosters die de regel van Sint-Benedictus volgden, waren aanvankelijk autonoom en stonden niet onder toezicht van buitenaf. Een aantal van hen voegde zich vanaf de tiende eeuw in kloosterorden of congregaties samen. Paus Benedictus XII schreef in 1336 in Summa magistri voor dat alle benedictijnenabdijen moesten worden samengevoegd in provincies onder leiding van provinciale kapittels. Daaruit ontstonden nieuwe congregaties. Het Concilie van Konstanz (1414-1418) legde de benedictijnen ten slotte een organisatie naar het voorbeeld van de Cisterciënzer Orde op.

De Orde der Benedictijnen (Confoederatio Benedictina) is in feite een federatie van congregaties en zelfstandige kloosters. Iedere congregatie is op zijn beurt weer een federatie, vaak uitgaand van een historisch belangrijk klooster dat voor andere aangesloten kloosters een soort moederklooster vormt. Er zijn ruim twintig benedictijnse congregaties. Deze congregaties moeten niet verward worden met congregaties in kerkrechtelijke zin (monastieke gemeenschappen die niet tot de kloosterorden in engere zin horen).

Lijst van benedictijnse congregaties

Uit de regel van Benedictus

De Romeinse kluizenaar Benedictus van Nursia kreeg heel veel volgelingen. Hij stelde in 529 voor hen een kloosterregel op. Vanaf de Karolingische periode (8e-9e eeuw) werd de regel van Benedictus in steeds meer abdijen toegepast.

Benedictijnen in België en Nederland

Benedictijnerklooster in Malgarten
Sint Benedictus en zijn zuster, Scholastica

In België treft men de volgende benedictijnse kloosters aan:

In Nederland treft men de volgende benedictijnse kloosters aan:

De Sint-Paulusabdij in Oosterhout werd in 2006 verlaten. Het complex is nu in gebruik bij de lekenbeweging Chemin Neuf. Ook de Benedictijnenabdij Heilige Maria in Ruinen en haar voortzetting in Dickninge zijn verlaten.

Enige bekende benedictijnen (m/v)

Abt-primaat van de Benedictijnen

Zie de categorie Order of Saint Benedict van Wikimedia Commons voor mediabestanden over dit onderwerp.