Bloedplasma is het vloeibare deel van het bloed, zonder de bloedcellen en de bloedplaatjes. Die bevinden zich in suspensie in het bloedplasma.
Vijf liter bloed bestaat ongeveer uit drie liter plasma en twee liter cellen, afhankelijk van de hematocriet.
Bloedplasma bestaat voor
Bloedplasma is licht- tot grijsgeel van kleur en speelt net zoals de rode bloedcellen en bloedplaatjes, een belangrijke rol in de bloedtransfusie. Bloedplasma bevat veel opgeloste stoffen:
Bloedplasma heeft de eigenschappen van een pH-buffer, deze eigenschap wordt alkalireserve genoemd.
Voor veel biochemische laboratoriumtests kan zowel plasma als bloedserum worden gebruikt. Serum is de vloeistof die overblijft als men bloed laat stollen en het stolsel centrifugeert. De samenstelling is in grote trekken vergelijkbaar met die van bloedplasma, behalve dat de stollingseiwitten, zoals fibrinogeen, voor het grootste deel zijn verwijderd. Serum heeft bij veel tests de voorkeur boven plasma, aangezien de stollingsfactoren in plasma soms kunnen interfereren met de meting of de resultaten.
Plasma wordt bereid door onstolbaar gemaakt bloed te centrifugeren zodat de bloedcellen naar de bodem zakken. De overblijvende bovenstaande vloeistof is het plasma. Dit is ongeveer 4,5% van het lichaamsgewicht van de mens. Bloedplasma lijkt uiterlijk op wei, transparant met een lichte strokleur. Het is hoofdzakelijk samengesteld uit water, opgeloste proteïnen en opgeloste zouten. Het dient om verschillende stoffen, zoals opgeloste glucose, lipiden, hormonen, kooldioxide en ook nog enigszins zuurstof in het lichaam van de ene plaats naar de andere te brengen.
Plasma voor laboratoriumtests wordt verkregen uit afgenomen bloed. Om klonteren te voorkomen, wordt onmiddellijk een antistollingsmiddel zoals citraat of heparine toegevoegd aan het bloed. Het bloed wordt dan gecentrifugeerd om het plasma van bloedcellen te scheiden van de rest van het bloed. Het plasma kan daarna worden ingevroren en vrijwel onbeperkt in bevroren staat voor verdere analyse worden bewaard.