Witsnuitneusbeer

Witsnuitneusbeer
IUCN-status: Niet bedreigd (2015)
Witsnuitneusbeer (Nasua narica yucatanica)
(Yucatán, Mexico)
Taxonomische indeling
Rijk:Animalia (Dieren)
Stam:Chordata (Chordadieren)
Klasse:Mammalia (Zoogdieren)
Orde:Carnivora (Roofdieren)
Familie:Procyonidae Wasberen)
Geslacht:Nasua (Neusberen)
Soort
Nasua narica
(Linnaeus, 1766)
Originele combinatie
Viverra narica
Verspreidingsgebied
Synoniemen
  • Nasua thersites (Thomas, 1901)
Afbeeldingen op Wikimedia Commons
Witsnuitneusbeer op Wikispecies
Portaal  Portaalicoon   Biologie
Zoogdieren

De witsnuitneusbeer (Nasua narica) is een Amerikaanse neusbeer uit de familie van de wasberen (Procyonidae). De wetenschappelijke naam werd in 1766 als Viverra narica gepubliceerd door Carl Linnaeus.

Kenmerken

Ze worden 80–130 cm lang, inclusief staart, en wegen 3–5 kg. Ze zijn herkenbaar aan de lange, flexibele snuit en de lange, slanke staart. De vacht is grijsbruin tot zwart van kleur met witte delen op de poten, de snuit, de kin en de keel. De witte oren zijn smal en rond. Net als wasberen heeft de neusbeer een zwart-met-wit gekleurd gezichtsmasker. De staart is zwart-bruingeringd en wordt bij het lopen verticaal gehouden. De ringen zijn bij jonge dieren meestal beter zichtbaar dan bij volwassen neusberen, waarbij de staart soms egaal bruin lijkt. De poten zijn zwart van kleur.

Neusberen leven zeven tot veertien jaar.

Leefgebied

De witsnuitneusbeer heeft een groot aanpassingsvermogen en hij bewoont dan ook veel verschillende bosgebieden, van laaglandregenwouden tot bergbossen en nevelwouden. Soms zijn neusberen ook te vinden in graslandgebieden.

Verspreiding

De soort komt voor in Midden-Amerika en omliggende delen; van het zuidwestelijke puntje van de Verenigde Staten tot noordelijk Zuid-Amerika (in de landen: Belize, Colombia, Costa Rica, El Salvador, Guatemala, Honduras, Mexico, Nicaragua, Panama en de Verenigde Staten).

Bescherming en bedreiging

De witsnuitneusbeer wordt tegen internationale handel beschermd in CITES bijlage III. De soort valt onder de categorie "niet bedreigd" op de Rode Lijst van de IUCN.

Leefwijze

Gedrag

In tegenstelling tot andere wasberen is de neusbeer vooral overdag actief. De mannelijke dieren leven solitair en vertonen fel territoriaal gedrag tegenover elkaar. Vrouwelijke neusberen leven samen met de jongen in troepen van vier tot twintig leden. Het zijn luidruchtige dieren, die met veel verschillende uitroepen van gekwetter en geknor tot gejammer en geschreeuw met elkaar communiceren.

Voedsel

Net als alle wasberen is de witsnuitneusbeer een omnivoor. Ongewervelde dieren zoals spinnen, schorpioenen, duizendpoten, verschillende soorten insecten en landkrabben vormen het hoofdvoedsel, maar ook muizen, kikkers, hagedissen, eieren, vruchten en noten staan op het menu.

De meeste tijd wordt doorgebracht met het zoeken naar voedsel op de grond. Neusberen hebben een uitstekend reukvermogen. Een neusbeer graaft een hol met zijn voorpoten als hij op zoek is naar voedsel, zodat hij met zijn lange snuit door het zand kan wroeten. Ook peutert de neusbeer vaak dode boomstronken uit elkaar en de kleine dieren die daarbij tevoorschijn komen worden razendsnel gegrepen. Dikwijls rolt hij de gevangen beestjes even over de grond, om te voorkomen dat ze zullen steken. Op één dag legt een neusbeer soms wel een paar kilometer af tijdens zijn zoektocht naar voedsel. De grotere prooidieren worden na vangst met een beet in de nek gedood. De nacht wordt doorgebracht in de bomen, waar de neusberen veilig zijn voor de meeste roofdieren.

Voortplanting

In februari of maart vindt de paring plaats en na 70–77 dagen worden de twee tot zeven jongen geboren (gemiddeld: 3,5). Vrouwelijke neusberen verlaten dan tijdelijk hun troep om de jongen geboren te laten worden in een boomnest of rotsspleet. Na vijf maanden voegen moeder en jongen zich weer bij de groep.

Taxonomie

De soort Nasua narica (Linnaeus, 1766) omvat de volgende ondersoorten:

Beeldgalerij