Loopbaan
Twee dagen na zijn huwelijk werd Leoninus te Leuven benoemd tot hoogleraar in het canoniek recht. Op 20 mei 1550 promoveerde hij bij Gabriël Mudaeus tot doctor in de rechten en tien jaar later volgde hij zijn promotor op als professor primarius legum (voornaamste hoogleraar in de rechten), een functie die hij bleef vervullen tot zijn afscheid in 1580. Hij had aan de universiteit een belangrijk aandeel in de totstandkoming van drie zogeheten ‘koninklijke’ leerstoelen in de rechtsgeleerdheid. Samen met zijn Friese vriend Viglius ab Aytta Zuichemus bepleitte Leoninus bij landsheer Filips II met succes de instelling van een drietal leerstoelen te Leuven die algemeen inleidend onderwijs in het Romeins en canoniek recht aanboden aan eerstejaars studenten.
Leoninus werd na zijn benoeming tot hoogleraar te Leuven door vele gezagsdragers en overheidspersonen als juridisch raadgever geraadpleegd en als bemiddelaar ingeschakeld. Personen uit beide partijen in de Tachtigjarige Oorlog maakten gebruik van zijn deskundig en onpartijdig oordeel; Leoninus trachtte zoveel mogelijk neutraal te blijven en pleitte voor onderlinge religieuze verdraagzaamheid. Tot zijn opdrachtgevers behoorden landvoogdes Margaretha van Parma, Alva, kardinaal Granvelle, proost Morillon, prins Willem van Oranje, Viglius, Joachim Hopperus, de hertog van Aerschot, de graaf van Egmond en de graaf van Megen.
De Spaanse landvoogd Requesens benoemde Leoninus tot zijn gemachtigde voor het voeren van onderhandelingen met Willem van Oranje. Deze leidden in de periode eind 1574 tot juni 1575 tot de Onderhandelingen van Breda, die mislukten doordat de landvoogd zich terugtrok. Korte tijd daarna speelde Leoninus een vooraanstaande rol in de totstandkoming van de Pacificatie van Gent (1576). Ook werkte hij mee aan de aanstelling in 1577/78 van Matthias van Oostenrijk tot landvoogd en kreeg hij zitting in diens Raad van State. Leoninus verzette zich in 1578 tegen de onverdraagzaamheid van stadhouder Jan van Nassau in diens godsdienstpolitiek in Gelderland.
Uiteindelijk koos Leoninus in 1580 partij voor de opstandelingen en nam hij ontslag als hoogleraar in Leuven. Een jaar later aanvaardde hij het ambt van kanselier van Gelderland, waartoe hij was voorgedragen door Willem van Oranje. Als kanselier had een groot aandeel in de wetgeving in Gelderland; hij werkte onder meer mee aan het Veluws landrecht (1593), de codificatie van het recht in het Veluws Kwartier. Na de Reductie van Groningen (1594) ontwierp hij met twee andere juristen een regeringsreglement voor "Stad en Lande".
Leoninus – door zijn tijdgenoot de historicus Pieter Bor omschreven als eene man groot van persone ende verstandt – bleef betrokken bij de landelijke politiek. Zo was hij begin 1585 de woordvoerder van een officiële deputatie die de Franse koning Hendrik III in Senlis de soevereiniteit over de opstandige Nederlandse gewesten aanbood. Een jaar later, op 17 januari 1586, verwelkomde hij in Den Haag namens de Staten-Generaal de nieuwe landvoogd Leicester.
