Émile Pierre Clement Waxweiler (Mechelen, 22 mei 1867 - Londen, 26 juni 1916), soms Waxweiller, was een Belgisch ingenieur, statisticus, pionier van de sociologie en hoogleraar.
Na middelbare studies aan de athenea van Brugge en Mechelen, promoveerde Waxweiler tot ingenieur aan de Rijksuniversiteit Gent. Hij vervolgde met een jaar studie in de Verenigde Staten, gewijd aan industriële organisatie. Terug in België werd hij in 1895 tot hoofd benoemd van de afdeling 'statistiek' in het Ministerie van Arbeid.
Vanaf 1897 doceerde hij aan de ULB: politieke en economische financies, statistiek, demografie en sociologie. Hij stichtte in 1901 het Institut de sociologie aan de ULB en was er, vanaf 1902 en tot aan zijn dood, de eerste directeur van. Hij speelde ook een beslissende rol in het ontstaan van de École de Bruxelles (rechten).
Hij werd lid van de Académie royale des sciences, des lettres et des beaux-arts de Belgique, in 1902 als corresponderend lid en in 1909 als gewoon lid.
Tijdens de Eerste Wereldoorlog was hij verbonden aan de London School of Economics. Hij werd in 1916 het dodelijk slachtoffer van een aanrijding door een bus. Hiermee kwam een voortijdig einde aan wat een briljante verdere carrière beloofde te worden.
Op vraag van koning Albert had hij een paar geheime ontmoetingen met diens schoonbroer, graaf Hans Veit zu Törring-Jettenbach om een doorbraak te forceren tijdens de oorlog.