Evander Holyfield

Wereldkampioen cruisergewicht

Holyfield maakte in november 1984 zijn professionele debuut met een overwinning op Lionel Byarm. Hij bokste aanvankelijk in het cruisergewicht, een gewichtsklasse tussen het halfzwaargewicht en het zwaargewicht.

In juli 1986 veroverde hij zijn eerste wereldtitel door Dwight Muhammad Qawi op punten te verslaan. Het gevecht duurde vijftien ronden en leverde Holyfield de wereldtitel van de WBA op.

In 1987 voegde hij de wereldtitel van de IBF toe door Ricky Parkey te verslaan. Later dat jaar verdedigde hij zijn titels met succes tegen onder anderen Ossie Ocasio en Qawi, die hij in hun tweede ontmoeting in de vierde ronde knock-out sloeg.

In april 1988 versloeg Holyfield Carlos De León door een technische knock-out in de achtste ronde. Daarmee veroverde hij ook de titel van de WBC en werd hij onbetwist wereldkampioen cruisergewicht. Kort daarna besloot hij over te stappen naar het zwaargewicht.

Eerste wereldtitel zwaargewicht

Holyfield maakte in juli 1988 zijn debuut als zwaargewicht met een overwinning op James Tillis. In de daaropvolgende jaren versloeg hij onder anderen Pinklon Thomas, Michael Dokes en Alex Stewart.

Op 25 oktober 1990 kreeg Holyfield zijn eerste kans op de wereldtitel zwaargewicht. Hij nam het op tegen James Douglas, die eerder dat jaar voor een verrassing had gezorgd door Mike Tyson te verslaan. Holyfield sloeg Douglas in de derde ronde knock-out en veroverde daarmee de wereldtitels van de WBA, WBC en IBF.

Holyfield verdedigde zijn titels vervolgens tegen voormalige wereldkampioenen George Foreman en Larry Holmes. Beide wedstrijden won hij op punten. Ook versloeg hij Bert Cooper, die hij in november 1991 door een technische knock-out in de zevende ronde uitschakelde.

Rivaliteit met Riddick Bowe

In november 1992 verdedigde Holyfield zijn wereldtitels tegen de ongeslagen Riddick Bowe. Na twaalf ronden verloor hij op punten, waarmee hij zijn eerste nederlaag als professioneel bokser leed en zijn wereldtitels kwijtraakte.

Een jaar later vond een revanchewedstrijd plaats. Holyfield won ditmaal op punten en heroverde de WBA- en IBF-wereldtitels. Het gevecht kreeg ook aandacht doordat een parachutist tijdens de zevende ronde in de buurt van de ring terechtkwam, waardoor de wedstrijd tijdelijk werd onderbroken.

In april 1994 verloor Holyfield zijn wereldtitels aan Michael Moorer, die hem op punten versloeg. Na deze wedstrijd maakte Holyfield tijdelijk een einde aan zijn carrière vanwege gezondheidsproblemen. Hij keerde in 1995 terug en versloeg onder anderen Ray Mercer.

In november 1995 ontmoetten Holyfield en Bowe elkaar voor de derde keer. Holyfield sloeg Bowe tijdens het gevecht neer, maar verloor uiteindelijk door een technische knock-out in de achtste ronde. Het was de eerste keer dat Holyfield als professioneel bokser voortijdig werd verslagen.

Gevechten tegen Mike Tyson en Lennox Lewis

Op 9 november 1996 nam Holyfield het op tegen Mike Tyson, die op dat moment de WBA-wereldtitel zwaargewicht bezat. Hoewel Tyson vooraf als favoriet werd beschouwd, won Holyfield door een technische knock-out in de elfde ronde. Daarmee werd hij voor de derde keer wereldkampioen zwaargewicht.

Op 28 juni 1997 volgde een revanchewedstrijd. In de derde ronde beet Tyson Holyfield in beide oren. Nadat Tyson voor de tweede keer had gebeten, werd hij gediskwalificeerd. Holyfield behield daardoor zijn wereldtitel.

Later dat jaar nam Holyfield het opnieuw op tegen Michael Moorer, die inmiddels de IBF-wereldtitel bezat. Holyfield won door een technische knock-out na de achtste ronde en verenigde daarmee de wereldtitels van de WBA en IBF.

In maart 1999 vocht Holyfield tegen WBC-wereldkampioen Lennox Lewis in een wedstrijd die bedoeld was om een onbetwiste wereldkampioen zwaargewicht aan te wijzen. Het gevecht eindigde officieel in een gelijkspel, hoewel veel waarnemers vonden dat Lewis had gewonnen. De uitslag leidde tot aanzienlijke controverse.

In november 1999 volgde een tweede ontmoeting. Lewis won ditmaal op punten en nam daarmee de wereldtitels van Holyfield over.

Latere carrière

In augustus 2000 vocht Holyfield tegen John Ruiz om de vacante WBA-wereldtitel zwaargewicht. Hij won op punten en werd daarmee voor de vierde keer wereldkampioen zwaargewicht.

In maart 2001 verloor Holyfield de titel in een revanchewedstrijd tegen Ruiz. Hun derde ontmoeting, in december van dat jaar, eindigde in een gelijkspel.

Holyfield bleef daarna actief in het zwaargewicht. In 2002 versloeg hij Hasim Rahman, maar verloor hij later dat jaar van Chris Byrd in een wedstrijd om de vacante IBF-wereldtitel. In 2003 werd hij door James Toney voortijdig verslagen en in 2004 verloor hij op punten van Larry Donald.

Na een onderbreking hervatte Holyfield in 2006 zijn carrière. Hij behaalde enkele overwinningen en kreeg in oktober 2007 opnieuw een kans op een wereldtitel, ditmaal tegen WBO-wereldkampioen Sultan Ibragimov. Holyfield verloor de wedstrijd op punten.

Op 20 december 2008 nam Holyfield het op tegen WBA-wereldkampioen Nikolaj Valoejev. Ondanks het aanzienlijke verschil in lengte en gewicht bleef de wedstrijd competitief. Valoejev won op punten via een meerderheidsbeslissing van de jury. De uitslag was omstreden, omdat verschillende waarnemers Holyfield als winnaar hadden gezien.

Holyfield bokste daarna nog enkele wedstrijden. Zijn laatste professionele optreden vond plaats op 7 mei 2011, toen hij Brian Nielsen door een technische knock-out in de tiende ronde versloeg.

Holyfield beëindigde zijn professionele carrière met 44 overwinningen, waarvan 29 door knock-out, 10 nederlagen, 2 gelijke spelen en 1 wedstrijd zonder uitslag.