Feith

Feith
Wapenspreuk	Invia virtuti nulla est via
Verheffing	1901
Stamvader	Rhijnvis Feith
Titels	jonkheer

Feith is een familie waarvan leden sinds 1901 tot de Nederlandse adel behoren.

Geschiedenis

De stamreeks begint met Rhijnvis Feith, die met zijn zoon en kleinzoon vermeld wordt in 1462. Vanaf de 16e eeuw maakten leden deel uit van het bestuur van de stad Elburg. In de 18e eeuw werden leden bestuurders in Zwolle.

Een deel van de leden van het geslacht draagt sinds de verheffing in de adelstand in 1901 en 1905 het predicaat jonkheer/jonkvrouw. De familie, inclusief de niet-geadelde takken, werd in 1910 opgenomen in het genealogische naslagwerk het Nederland's Patriciaat.

Enkele telgen

Dr. Rhijnvis Feith (1698-1772), geboren in Elburg, na 1746 burgemeester van Zwolle

Mr. Pieter Feith (1729-1802), ontvanger der convooien en licenten
- Mr. Rhijnvis Feith (1753-1824), burgemeester van Zwolle, schrijver
  - Mr. Pieter Rutger Feith (1773-1853), rechter
    - Rhijnvis Feith (1806-1874), makelaar, lid gemeenteraad van Amsterdam
      - Jhr. mr. Pieter Rutger Feith (1837-1909), vicepresident van de Hoge Raad der Nederlanden
        Jhr. mr. Rhijnvis Feith (1868-1953), president van de Hoge Raad der Nederlanden
        Jhr. mr. Pieter Rutger Feith (1899-1980), advocaat, hoofdvertegenwoordiger K.N.P.M. (Shell) en stichter van Pinetum De Belten te Vorden
        Jkvr. Julie Agathe Feith (1935); trouwde in 1960 met jhr. mr. Oscar Rudolf van den Bosch (1928-2019), burgemeester
        
        Jhr. mr. Cornelis Feith (1872-1947), secretaris-generaal Ministerie van Onderwijs, Kunsten en Wetenschappen
        Jhr. Pieter Rutger Feith (1900-1991), president-commissaris Heineken
        Jhr. Pieter Cornelis Feith MA (1945), topdiplomaat
        
        Jhr. mr. Antoine Feith (1916-1982), burgemeester en voorzitter NSF
        
        Jhr. Jan Feith (1874-1944), journalist en schrijver
        
        Jhr. mr. Constant Willem Feith (1884-1958), voetballer
        
        Jkvr. Willemine Octavia Feith (1887–1976); in 1910 gehuwd met jhr. ir. Alexander Gerard Beelaerts van Blokland (1886-1977), hoofdingenieur-directeur Rijkswaterstaat
  - Mr. Hendrikus Octavius Feith (1778-1849)
    - Mr. Frederik Feith (1810-1897), ambtenaar, laatstelijk griffier gerechtshof
      - Jhr. Hendrikus Octavius Feith (1846-1925), officier
        Jhr. mr. Rhijnvis Feith (1848-1916), bankier en politicus
        Jhr. ir. Frederik Feith (1878-1945), ingenieur
        Jhr. Pieter Rutger Feith (1911-1941), assuradeur, verzetsdeelnemer
        Jhr. Rhijn Feith (1939), orthopedisch chirurg, publiceerde in 2019 een biografie over zijn vader
        
        Jhr. Henri Feith (1885-1947), directeur handelsondernemingen
        Jkvr. Sophia Christina Feith (1912-1991), gouvernante en verzorgster van de prinsessen Beatrix en Irene
    - Mr. Hendrik Octavius Feith (1813-1895), provinciaal archivaris en wethouder van Groningen, lid Provinciale Staten van Groningen
      - Rhijnvis Feith (1851-1891), controleur belastingen
        Jhr. Rhijnvis Feith (1884-1971), burgemeester van Elburg
        
        Jhr. mr. Willem Wolter Feith (1889-1973), president van de rechtbank Groningen
      - Jhr. mr. Johan Adriaan Feith (1858-1913), jurist en rijksarchivaris

Bronnen, noten en/of referenties

Bronnen

Nederland's Patriciaat 1 (1910), p. 144-149.
Nederland's Adelsboek 82 (1992), p. 364-398.

Voetnoten

↑ De Latijnse wapenspreuk "Invia virtuti nulla est via" betekent in het Nederlands: "voor de deugd (of: dapperheid) is geen weg onbegaanbaar." De spreuk is ontleend aan Ovidius (Metamorphosen XIV, 113) en was ook de lijfspreuk van Hendrik IV van Frankrijk. (bron: Taco H. de Beer en Eliza Laurillard, Woordenschat, verklaring van woorden en uitdrukkingen (ed. Ewoud Sanders). Verba, Hoevelaken 1993 (facsimile van uitgave 1899), p. 493. dbnl. Geraadpleegd op 26 februari 2026. )

[wapenspreuk-1] De Latijnse wapenspreuk "Invia virtuti nulla est via" betekent in het Nederlands: "voor de deugd (of: dapperheid) is geen weg onbegaanbaar." De spreuk is ontleend aan Ovidius (Metamorphosen XIV, 113) en was ook de lijfspreuk van Hendrik IV van Frankrijk. (bron: Taco H. de Beer en Eliza Laurillard, Woordenschat, verklaring van woorden en uitdrukkingen (ed. Ewoud Sanders). Verba, Hoevelaken 1993 (facsimile van uitgave 1899), p. 493. dbnl. Geraadpleegd op 26 februari 2026. )