Frans Joseph Goof (Waasmunster, 7 juni 1969) is het alter ego van Gert Goovaerts, een Vlaams songwriter, performer, scenarist en tekenaar. Zijn Nederlandstalig oeuvre is het best te omschrijven als een mix van rauwe kleinkunst, literair chanson en underground singer-songwriter.
Begin jaren '90 was hij als F.J. Goof een veelgevraagde gast op Oost- en West-Vlaamse podia. Dat resulteerde in 1994 met de opname van een eerste full album met de werktitel De Legende van FJG. De platenfirma aarzelde om het uit te brengen wegens het weinig commerciële gehalte en zo bleven de opnames een paar jaar in de kast liggen. Uiteindelijk verscheen een selectie ervan in 1998 met de release van de mini-cd Kom trug bij Boom! Records. Nummers als 'Waf' en 'Charley Chase' werden opgepikt door de radio. Ondertussen toerde Goof intensief door de Culturele Centra met de begeleidingsgroep Het Bijval Ensemble. Een jaar later viel hij in de prijzen in het Oost-Vlaams Rock Concours en Dichterbij Rock.
Na een solotournee dAg & nacht in brOOdwEE doorheen de Culturele Centra, gaat Goof in 2000 als zanger/muzikant/performer aan de slag in de theaterproductie As long as the world needs a warrior's soul van Jan Fabre. Datzelfde jaar brengt hij in eigen beheer, onder het label Plastic Plancton, het album Jam Band uit dat door haar experimenteel karakter enorm afwijkt van zijn ander werk. Het album is overwegend instrumentaal. Het ontsnapt in Vlaanderen aan de aandacht maar wordt in Azië opgepikt door enkele radiostations. Live tapt hij intussen uit een heel ander vaatje en onderneemt hij onder de noemer Frans Joseph Goof & De Prozac Broers een baldadige tournee doorheen muziekclubs en -cafés in Vlaanderen. Samen met zijn kompanen Johnny Prozac, Spijkerhart Prozac en Lawyer Prozac brengt hij een rauwe elektrische set met uitsluitend nieuwe nummers.
In 2001 schrijft en voert hij Jazzno Trauma, een 'opéra sans clou', exclusief voor de tentoonstelling Rockin'Art, een tentoonstelling met grafisch werk van Don van Vliet aka Captain Beefheart uit. De voorstelling reist met de tentoonstelling mee naar Nederland. Daar speelt Goof een concert met Krang.
In 2002 verschijnt URST, bij Parsifal Records, het label dat in de jaren zeventig artiesten als Urbanus, Big Bill, Bert De Coninck en De Nieuwe Snaar ontdekte en uitbracht. Op URST speelt Goof in het gezelschap van Dag Taeldeman (A Brand), Bart Maris (Jaune Toujours) en Philippe de Chaffoy (Roland). Hoewel het na JAM BAND een terugkeer is naar het klassieke chanson valt de plaat qua stijl moeilijk te catalogiseren. Het rauwe mengsel van poëzie, blues, folk en rock wordt goed onthaald bij de critici, maar haalt door het ontbreken van een echt radiolied niet de radio.
Goof trekt zich ontgoocheld terug in een oude stal in Koewacht en bereidt daar in alle stilte een nieuw album voor met de werktitel DIVA. Het project blijft wegens haar ruwe, weinig commerciële, sound onuitgebracht in de kast liggen. Een van de demo's van dat album, Off Day, zal uiteindelijk verschijnen op het compilatiealbum Laatbloeiers & Underdogs.
In 2004 verschijnt uiteindelijk Alles komt goed!, in een productie van Serge Feys (Arno). Deze plaat is veel radiogevoeliger dan zijn voorgangers waardoor Vannacht wil ik de zee zien opgepikt wordt door de radio. In de zomer trekt Goof met band naar diverse podia waaronder "Boterhammen in het Park".
In 2006 start Goof een nieuwe solotournee Testosteron Chill Out Blues. Het is de bedoeling dat voorjaar 2007 een gelijknamige cd verschijnt. Tot tweemaal toe wordt een poging ondernomen om de plaat in te blikken, maar de studio-opnames moeten telkens onderdoen voor de originele demo's. Goof is ontgoocheld en trekt zich definitief terug in de Ardennen. Daar beslist hij te stoppen met muziek maken en optreden. Hij verkoopt zelfs zijn instrumenten. Toch verschijnen er nadien nog drie albums, weliswaar albums met oude opnames. Postume albums noemt hij die zelf.
Zo verschijnt voorjaar 2009 uiteindelijk toch nog het album Testosteron Chill Out Blues met een selectie van de oorspronkelijke demo's. De cd wordt door de critici goed onthaald en krijgt airplay op cultuurzender Klara. Goof stapt zelfs datzelfde jaar in december weer het podium tijdens een korte tournee eer betonen aan de Britse zanger Kevin Coyne. Naast Goof staan o.a. Wreckless Eric, Amy Rigby, Jon Langford, Brendan Crocker en zoon Robert Coyne op het podium. De tournee beleeft zijn finale in de Stadschouwburg van Brugge. Goof brengt er geen eigen werk maar de vertaling van drie Coyne-nummers, namelijk Zonderling (Lunatic), Prachtig Park (Pretty Park) en Terpentijn (Turpentine).
In november 2012 verschijnt het dubbele live-album Niet eindeloos genoeg, met een verloren gewaande opname van een concert met "Het bijval ensemble" uit oktober 1998.
Voor een kortstondige eenmalige terugkeer naar het podium is het wachten tot voorjaar 2016. Hij treedt dan aan in CC De Grote Post te Oostende waar drie avonden op rij de voorstelling 'Tussen haven en storm' loopt, genoemd naar het gelijknamige nummer van Goof. Het is een muzikale avond met onder andere Patrick Riguelle, Johan Verminnen, Martin Heylen, Maaike Cafmeyer en Ronny Verbiest. Goof brengt er drie van zijn songs.
Januari 2021 verschijnt uiteindelijk Laatbloeiers & Underdogs, een verzamelalbum met verschillende nooit uitgebrachte opnames en songs.