Geert Kazemier

Geert Kazemier (Groningen, 24 maart 1902 - Den Haag, 18 december 1991), was een Nederlandse neerlandicus en schoolleider.

Hij was een zoon van de architect Bonne Kazemier (1875-1967) en Tijbechien Uildriks (1871-1953). In 1929 trouwde hij met de onderwijzeres Elisabeth Kramer (1901-1991). Zij kregen twee zonen.

Loopbaan

Kazemier studeerde Nederlandse taal- en letterkunde aan de Rijksuniversiteit Groningen. Na zijn doctoraal examen in 1929 en een tijdelijke aanstelling aan de Rijks-H.B.S. in Appingedam verhuisde hij naar Den Haag om leraar Nederlands te worden aan het Vrijzinnig Christelijk Lyceum.

Hij promoveerde in 1932 cum laude aan de Rijksuniversiteit Leiden bij Albert Verwey op een proefschrift met de titel Het vers van Hooft.

In de periode van 1944 tot 1967 was hij rector van het Tweede Vrijzinnig-Christelijk Lyceum, dat onder zijn leiding in 1956 een nieuw gebouw betrok aan de Haagse Goudsbloemlaan, ontworpen door de architect J.J.P. Oud. Het was naar zijn wensen ingericht om zijn onderwijskundige opvattingen te realiseren. Die waren gebaseerd op idealen van vrijheid en samenwerking zoals in het daltononderwijs en mede beïnvloed door de inzichten van zijn oom, de pedagoog Rommert Casimir (1877-1957), die rector was geweest van het eerste lyceum van Nederland, het Nederlandsch Lyceum in Den Haag.

Naast zijn activiteit als schoolleider bleef Kazemier actief in de neerlandistiek, zowel de wetenschap als het schoolvak. Het schoolboek Nederlands na 1600 van Karsemeijer en Kazemier uit 1952 was op vele scholen in gebruik en beleefde ongeveer 20 herdrukken.

Na zijn pensionering bij het 2e VCL was Kazemier tot 1972 rector van de School voor Taal- en Letterkunde, de M.O.-lerarenopleiding in Den Haag.