Hellinga werd in Zwitserland geboren en groeide op in Nederland. Zijn vader was de taalwetenschapper Wytze Gerbens Hellinga. Tijdens de Tweede Wereldoorlog verborg het gezin zich op de Veluwe. Na de bevrijding keerde het terug naar Amsterdam.
Hellinga volgde een toneelopleiding aan het Max-Reinhardt Seminar in Wenen. Daarna werkte hij als acteur en regisseur. Bij het Berliner Ensemble was hij assistent-regisseur. In Nederland speelde hij bij het gezelschap Ensemble in De tiende man (1961) en Naar het u lijkt (1962).
Toneel en televisie
Halverwege de jaren zestig vertaalde Hellinga buitenlandse stukken voor Centrum. Met Lekker blijven liggen maffen (1968) begon hij eigen toneelwerk te schrijven. In Ajax-Feijenoord (1969) verplaatste hij de handeling naar een voetbaltribune. De personages becommentarieerden een wedstrijd die werkelijk had plaatsgevonden. Een deel van de tribune van het Olympisch Stadion werd daarvoor op het toneel nagebouwd.
Zijn bewerking van Kees de jongen van Theo Thijssen werd in 1970 een succes. Hij verdeelde Kees over twee personages: een realist en een fantast. Wim van der Grijn en Hans Dagelet speelden deze rollen. Volgens toneelschrijver Don Duyns maakte die verdeling het innerlijke conflict van Kees duidelijk speelbaar. De tekst werd later opnieuw opgevoerd, onder meer onder regie van Liesbeth Coltof.
Ook in Mensch durf te leven (1979) koos Hellinga een ongewone vertelvorm. Het stuk behandelde het leven en de dood van cabaretier Jean-Louis Pisuisse en vertelde diens ondergang in omgekeerde volgorde. Andere toneelwerken waren De zoon van Louis Davids (1983), geschreven met Jacques Klöters, en Semmelweis (1992).
Voor televisie schreef hij Rudy Schokker huilt niet meer (1972), dat hij met Pieter Verhoeff maakte. Deze gespeelde documentaire draaide om een jongen die bij het huilen vliegtuiglawaai voortbracht. Het televisiespel Geluk werd in 1987 uitgezonden. Hellinga baseerde het op Kasimir und Karoline van Ödön von Horváth.
Hellinga introduceerde Sid Stefan in Dollars en Messen (1966). Een derde avontuur, Vlammen, volgde in 1967. Criticus Peter Swart plaatste deze boeken in de traditie van de Amerikaanse privédetectiveroman. Hij wees vooral op Stefans avontuurlijke leven en onafhankelijke houding. Na een lange onderbreking hervatte Hellinga de reeks met De terugkeer van Sid Stefan (1989). Voor dit boek ontving hij de Gouden Strop.
In Merg en been (1985) introduceerde hij Jos de Spin. Deze hoofdpersoon ontwaakte naast een dode en probeerde een gat in zijn geheugen te verklaren. Volgens Swart vervaagde in de roman de grens tussen werkelijkheid en hallucinatie. Jos de Spin keerde terug in Oog om oog (2004).
Naast misdaadromans schreef Hellinga over drugs en spiritualiteit. Met Hans Plomp publiceerde hij in 1994 Uit je bol, een handleiding over het gebruik van bedwelmende middelen. In het autobiografische Wintervlinder (1997) beschreef hij zijn spirituele ontwikkeling. Zijn latere I Tjing van Nu (2016) gaf uitleg over het Chinese orakelboek I Tjing. In Over de dood (2022) onderzocht hij vragen over leven en dood.
Ruigoord en persoonlijk leven
In 1973 hielp Hellinga met Hans Plomp en andere kunstenaars de kunstenaarskolonie Ruigoord op te zetten. Het dorp werd bedreigd door de uitbreiding van de Amsterdamse haven. Hellinga zette zich in voor het behoud van de vrijplaats en woonde er tot 2003. In 2023 kregen hij, Plomp, Rudolph Stokvis en Margrid van der Linden hiervoor een heldenspeld van de gemeente Amsterdam.
De schrijver Gerben Graddesz Hellinga was zijn neef. Deze publiceerde aanvankelijk als Gerben Hellinga jr. en gebruikte later zijn tweede naam om verwarring met zijn neef te voorkomen.
Hellinga leed aan de ziekte van Parkinson. Hij overleed op 10 januari 2026, na een kort ziekbed, op 88-jarige leeftijd.
Werk (selectie)
De jaartallen verwijzen naar de eerste publicatie van een boek, de première van een toneelstuk of de uitzending van een televisieproductie.
Jaar
Titel
Soort werk of toelichting
1966
Dollars
Misdaadroman met Sid Stefan
1966
Messen
Misdaadroman met Sid Stefan
1967
Vlammen
Misdaadroman met Sid Stefan
1968
Lekker blijven liggen maffen
Toneelstuk
1968
De ochtendverse schoen
Roman
1969
De A van afbraak
Misdaadroman
1969
Ajax-Feijenoord
Toneelstuk
1970
Kees de jongen
Toneelbewerking van de roman van Theo Thijssen
1972
Verschuivingen
Toneelstuk
1972
Rudy Schokker huilt niet meer
Gespeelde documentaire, met Pieter Verhoeff
1979
De Hellinger omnibus
Bundeling van de eerste drie Sid Stefan-romans en De A van afbraak
.svg){kind=small}
Zwitserland
