Gerrit Jan Held (Kampen, 1 juli 1906 – Jakarta, 28 september 1955) was de eerste Nederlandse cultureel antropoloog die een volledig verantwoorde etnografie en taalbeschrijving van een Papoeavolk in Nederlands-Nieuw-Guinea, het huidige Papoea, leverde.
Held studeerde vanaf 1926 indologie aan de Universiteit Leiden, waar hij zich bekwaamde in de etnologie, het Sanskriet en het Oudjavaans. In 1935 promoveerde hij op het Indische heldendicht de Mahabharata. In dienst van het Nederlands Bijbelgenootschap vertrok hij naar Nieuw-Guinea, waar hij eind jaren dertig antropologisch veldonderzoek deed in het nog niet gekerstende Waropen. De meeste data voor dit onderzoek verzamelde hij in het dorp Nubuai, dat in 1950 door een overstroming is weggespoeld en daarna niet meer is opgebouwd. Tijdens de Japanse bezetting van Nederlands-Indië werden Held en zijn vrouw geïnterneerd, tijdens welke periode zijn veldaantekeningen angstvallig in delen verborgen werden gehouden in het vrouwenkamp. Na de oorlog doceerde Held, sinds 1940 taalambtenaar, in Batavia. Na een korte ziekte overleed hij plotseling op 49-jarige leeftijd.