Giselbert I

Giselbert I was graaf van de Maasgouw (vanaf ±830) en de Haspengouw (vanaf 848). Mogelijk was hij een zoon van een edelman genaamd Reginar, die in 818 te Aken gestraft werd voor zijn deelname aan de opstand van Bernhard van Italië en overleed aan de gevolgen van zijn straf. Indien dit verwantschap correct is, bereikte Giselbert de meerderjarigheid omstreeks 830. In 841 werd hij vermeld als comes Mansuariorum, dat doorgaans begrepen wordt als "graaf van de Maasgouw".

In 840 hielden Giselbert en "enkele andere graven voorbij het Kolenwoud" zich afzijdig in de opvolgingsstrijd tussen Karel de Kale en Lotharius I. Na de Slag bij Fontenoy (841) sloten zij zich aan bij Karel, maar Giselbert werd alsnog een vazal van Lotharius door het Verdrag van Verdun (843). In 846 kon hij diens dochter, vermoedelijk "Ermengarde" geheten naar haar moeder, meevoeren naar het Hof van Pepijn II van Aquitanië. Daar trouwden ze zonder toestemming van Lotharius.

In 848 werd koning Pepijn afgezet. Giselbert en Ermengarde keerden terug naar Midden-Francië en verzoenden zich met Lotharius. Vermoedelijk beleende Lotharius zijn schoonzoon met de Haspengouw, later misschien ook met de Lommegouw, Condroz en de Luikgouw. In 870 werd Giselbert tijdelijk opnieuw een vazal van Karel de Kale, maar in 880 werd hij een vazal van Oost-Francië. Hij werd een laatste maal vermeld in 885, bij een schenking in Condroz. Zijn vermoedelijke zoon was Reinier I van de Henegouw.