Geschiedenis
De eerste vermelding van het dorp Gdynia dateert uit de 13e eeuw. De plaats behoorde voor 1466 tot de staat van de Duitse Orde en daarna tot het koninkrijk Polen, maar kwam bij de Eerste Poolse Deling (1772) bij Pruisen. Het Verdrag van Versailles (1919) kende Gdingen na 150 jaar weer aan Polen toe.
Pas in deze periode werd de plaats van belang. Tot dan was het een kleine vissershaven, maar vanaf 1920 werd met Franse investeringen een grote zeehaven gebouwd; het heropgerichte Polen had door middel van de Poolse Corridor weliswaar toegang tot zee verworven, maar miste een haven voor marine en koopvaardij. Het eerste zeeschip liep in 1923 Gdynia binnen en tussen 1920 en 1933 groeide het inwonertal van 1.000 naar 32.000. Daarna, mede door annexatie van buurgemeenten, naar 100.000. Gdynia deed het naburige Danzig zware concurrentie aan. Hoewel de Danziger haven volgens het Verdrag van Versailles open was voor Poolse im- en export streefde het nieuwe Polen ernaar deze te verleggen naar het eigen staatsgebied. De nieuwe stad kreeg hoger (zeevaart)onderwijs en wetenschappelijke instituten ten behoeve van koopvaardij en marine.
Na het uitbreken van de oorlog tussen Duitsland en Polen in september 1939 werd Gdynia ontmanteld en gereserveerd voor de Duitse Kriegsmarine. Tijdens de Tweede Wereldoorlog doopten de Duitse bezetters Gdynia, dat in het Duits van oudsher Gdingen heette, om tot Gotenhafen omdat de Germaanse Goten in de eerste eeuw vanuit Scandinavië hier aan land gekomen zouden zijn. De Poolse bevolking werd grotendeels uitgewezen of geïnterneerd. Bij de nadering van de Sovjetlegers stroomden tienduizenden vluchtelingen begin 1945 naar de haven waar de laatste mogelijkheid was om te ontsnappen, zoals met passagiersschepen als de Gustloff en de Steuben. Veel kleinere schepen kwamen in Denemarken, maar de laatstgenoemden werden getorpedeerd en daarbij verdronken alleen al in het geval van de Gustloff 7.000 opvarenden.
