Samenwerkingsraad van de Arabische Golfstaten

Samenwerkingsraad van de Arabische Golfstaten
مجلس التعاون لدول الخليج العربية
     

(Details)        (Details)

Samenwerkingsraad van de Arabische Golfstaten
Bestuurs­centrum Riyadh, Saoedi-Arabië
Oprichting 25 mei 1981
Werktaal Arabisch
Oppervlakte 2,4 miljoen km²
Inwoners 46 miljoen (2011)
Dichtheid 19 inw/km²
Tijdzone +3 tot +4
Munteenheid Bahreinse dinar
Koeweitse dinar
Omaanse rial
Saoedische riyal
Qatarese rial
VAE-dirham
Secr.-Generaal Abdullatif bin Rashid Al Zayani
Website www.gcc-sg.org

De Samenwerkingsraad van de Arabische Golfstaten (مجلس التعاون لدول الخليج العربية) is een handelsblok van zes Arabische landen in de Perzische Golf. De Engelstalige aanduiding voor dit samenwerkingsverband is Cooperation Council for the Arab States of the Gulf (CCASG), wat vaak wordt verkort tot Gulf Cooperation Council (GCC).

Leden

Het samenwerkingsverband is in 1981 opgericht. De zes lidstaten zijn:

Sinds de oprichting van de GCC zijn er geen nieuwe leden toegetreden, al wordt er wel overleg gevoerd met Jordanië en Marokko. Irak en Iran grenzen ook aan de Perzische Golf maar zijn geen lid. De GCC deelt landgrenzen met Irak, Jordanië en Jemen.

Organisatiestructuur

De organisatiestructuur van de GCC bestaat uit drie hoofdorganen: de Hoge Raad, de Ministerraad en het Secretariaat-generaal.

Hoge Raad

De Hoge Raad is het hoogste orgaan van de GCC en bestaat uit de staatshoofden van de lidstaten. Het voorzitterschap rouleert tussen de lidstaten in alfabetische volgorde. De raad komt jaarlijks in een gewone zitting bijeen. Buitengewone zittingen kunnen worden bijeengeroepen op verzoek van een lidstaat, mits dit wordt gesteund door een andere lidstaat. Tijdens de top in Abu Dhabi in 1998 besloot de Hoge Raad aanvullende overlegvergaderingen te houden tussen de jaarlijkse toppen.

Een vergadering is geldig wanneer ten minste twee derde van de lidstaten aanwezig is (quorum). Elke lidstaat heeft één stem. Besluiten over inhoudelijke aangelegenheden vereisen unanimiteit onder de lidstaten die aan de stemming deelnemen. Besluiten over procedurele aangelegenheden worden bij meerderheid genomen.

Raadgevende Commissie

De Raadgevende Commissie van de Hoge Raad bestaat uit dertig leden, vijf uit elke lidstaat. Zij worden op basis van hun deskundigheid en bekwaamheid benoemd voor een termijn van drie jaar. De commissie behandelt aangelegenheden die door de Hoge Raad aan haar worden voorgelegd.

Commissie voor geschillenbeslechting

De Commissie voor geschillenbeslechting valt onder de Hoge Raad en wordt voor elk afzonderlijk geschil samengesteld. Zij behandelt geschillen die voortvloeien uit de interpretatie van het handvest van de GCC.

Ministerraad

De Ministerraad bestaat uit de ministers van Buitenlandse Zaken van de lidstaten of andere ministers die hen vertegenwoordigen. De raad wordt voorgezeten door de lidstaat die de laatste gewone zitting van de Hoge Raad heeft voorgezeten.

De Ministerraad komt eens per drie maanden in een gewone zitting bijeen. Een buitengewone zitting kan worden bijeengeroepen op verzoek van een lidstaat, mits dit wordt gesteund door een andere lidstaat. Een vergadering is geldig wanneer ten minste twee derde van de lidstaten aanwezig is. De stemprocedure is dezelfde als die van de Hoge Raad.

De Ministerraad is onder meer verantwoordelijk voor het formuleren van beleid en het doen van aanbevelingen ter bevordering van de samenwerking en coördinatie tussen de lidstaten. Daarnaast coördineert hij de uitvoering van gezamenlijke projecten. De raad legt zijn besluiten in de vorm van aanbevelingen ter goedkeuring voor aan de Hoge Raad. Ook bereidt hij de vergaderingen van de Hoge Raad voor en stelt hij de agenda daarvan op.

Secretariaat-generaal

Het Secretariaat-generaal is verantwoordelijk voor de administratieve en organisatorische ondersteuning van de GCC. Zijn taken omvatten onder meer:

Het Secretariaat-generaal bestaat uit de volgende functionarissen:

De functionele structuur van het Secretariaat-generaal omvat gespecialiseerde en ondersteunende afdelingen voor onder meer politiek, economie, militaire aangelegenheden, veiligheid, humanitaire en milieuaangelegenheden, financiën, bestuur, strategische dialoog en onderhandelingen en intellectuele eigendom.

Daarnaast omvat de organisatie het Bureau van het Technisch Secretariaat voor antidumping, het Technisch Bureau voor Communicatie in Bahrein en het Bureau van de Raadgevende Commissie in Oman. Ook de hoofden en medewerkers van de vertegenwoordigingen van de GCC bij de Europese Unie in Brussel en de Verenigde Naties maken deel uit van het Secretariaat-generaal.

Doelstellingen

Volgens het handvest van de GCC heeft de organisatie de volgende doelstellingen:

  1. Het bevorderen van coördinatie, integratie en onderlinge verbondenheid tussen de lidstaten op alle gebieden, met als uiteindelijk doel eenheid tussen de lidstaten te bereiken.
  2. Het verdiepen en versterken van de betrekkingen, banden en samenwerking tussen de bevolkingen van de lidstaten.
  3. Het ontwikkelen van vergelijkbare regelgeving op verschillende beleidsterreinen, waaronder:
  4. Het stimuleren van wetenschappelijke en technologische vooruitgang op het gebied van industrie, mijnbouw, landbouw, watervoorraden en veeteelt. Dit omvat het bevorderen van wetenschappelijk onderzoek, het oprichten van joint ventures en het stimuleren van samenwerking binnen de particuliere sector, met als doel de welvaart van de bevolking te vergroten.

Economie

In de onderstaande tabel staan een aantal belangrijke gegevens met betrekking tot de lidstaten van de GCC. Op basis van het bruto nationaal product (BNP) is de economie van alle GCC-landen vergelijkbaar in grootte met die van Spanje of Australië. De economische ontwikkeling van de GCC-landen is sterk gerelateerd aan de olie en aardgas productie en de prijsontwikkeling van deze energiebronnen op de wereldmarkt. Over dat laatste hebben de landen weinig of geen invloed. De GCC deelnemers produceerden in 2011 zo’n 16,2 miljoen vaten olie per dag, waarvan ruim de helft uit Saudi Arabië afkomstig was. De GCC-landen produceerden in 2011 ongeveer 9% van het aardgas dat wereldwijd werd geproduceerd en voor olie lag het aandeel op zo’n 23%. Veel olie en gas wordt geëxporteerd waardoor er een groot overschot is op de betalingsbalans van de GCC-landen.

Staat (2011 gegevens) Hoofdstad Oppervlakte
(km2)
Inwoners
(x 1000)
BNP
($ miljard)
BNP
(in $ per hoofd)
Vlag van Koeweit KoeweitKoeweit17.8183.06616152.481
Vlag van Saoedi-Arabië Saoedi-ArabiëRiyad2.000.00028.37659721.042
Vlag van Bahrein BahreinManamah7671.1952924.260
Vlag van Qatar QatarDoha11.6071.733174100.143
Vlag van Verenigde Arabische Emiraten Verenigde Arabische EmiratenAbu Dhabi71.0248.26433940.983
Vlag van Oman OmanMasqat309.5003.2957322.056
GCC totaal2.410.71645.9291.37229.869

Gezamenlijke munt

In 2009 werden er gesprekken gehouden voor de invoering van een gezamenlijke munteenheid voor de Golfstaten. Oman en de Verenigde Arabische Emiraten trokken zich later terug. Een tweede poging tot gesprekken kwam in 2014. De voorgestelde naam voor de munt werd Khaleeji.

Spoorwegproject

De zes landen werken aan een spoorweg van Koeweit langs de Perzische Golf naar het oostpunt van Oman om vandaar naar het zuiden af te buigen en te eindigen in Salalah. De spoorlijn krijgt een totale lengte van zo'n 2.000 kilometer. Het netwerk wordt geschikt voor personen- en vrachtvervoer. Voor de passagierstreinen streeft men naar een maximale snelheid van 200 km/u, voor de goederentreinen zal de snelheid tussen de 80 en 120 km/u uitkomen. Het project vergt een investering van circa $25 miljard in totaal. Door de lage olieprijs heeft het project al meerdere keren vertraging opgelopen. Iedere deelnemer is verantwoordelijk voor de aanleg van de infrastructuur, spoorlijn en stations in eigen land. De toestemming voor de uitbestedingen van de eerste fase van het project werden al verleend in Koeweit.