In 1967 maakte ze deel uit van de groep Sandy Coast. In 1969 nam ze de single 'My Man' op bij het label "Eagle", onder de naam Turquoise Marchal.
Rainbow Train
In de jaren zeventig zong Marchal in de Rainbow Train, die verder bestond uit haar toenmalige echtgenoot Hans Vermeulen, Anita Meyer, Martha Pendleton, Jan Vermeulen, Jan Rietman, Okkie Huijsdens, Hans Hollestelle en Shell Schellekens (drums). Ze hebben veel succes en scoren hits met 'Heaven on earth' en 'Another band'. Als duidelijk wordt dat het voor (tv-)optredens bij elkaar brengen van alle bandleden vanwege alle drukke agenda's niet te doen is, valt de band uit elkaar en gaat in een kleine, andere bezetting nog kort door als 'Train' waarvoor Dianne enkel backing vocals doet en geen front-rol meer heeft.
Solo- en filmcarrière
Ondertussen heeft ze een redelijk succesvolle solocarrière opgebouwd in Nederland en Duitsland. Haar eerste single Sandy verschijnt in 1977 en wordt een hit. Daarna wordt haar gevraagd de titelsong te zingen voor de Amerikaanse speelfilm Speedtrap. Het is een actiefilm waarin ze ook een kleine acteerrol krijgt. Ze speelt de rol van een helderziende. Bovendien bevat de Europese versie van de film een extra scene met haar.
In de jaren tachtig brengt ze bij het grote platenlabel Carrere nog enkele solosingles uit ('It's my time now', 'Before you go', 'Lay down my burden'), allemaal met hulp van Hans Vermeulen en sessiemuzikanten uit het oude Rainbow Train-wereldje, waarvan 'It's my time now' een Tipparade hitje wordt.
Tot begin jaren negentig blijft ze actief als sessiezangeres en ze vertrekt dan voor lange tijd naar Oekraïne na een televisieprogramma van Tineke de Nooij waar ze samen met Hans in Oekraïne was voor het project 'Kinderen in Tsjernobyl'. Ze raakte er zo bij betrokken en was zo van het land onder de indruk dat ze een jaar later naar Oekraïne terugging. Ze komt eind jaren negentig pas terug in Nederland. Ze zingt dan nog in enkele bands. Tegenwoordig zingt ze af en toe nog op festivals en neemt ze deel aan jamsessies.
2015 Tim Treffers - Never trust a man in a fur coat
Trivia
Dianne Marchal was een graag geziene gast in het populaire Duitse televisieprogramma 'Musikladen'. In de clip van 'Just a disillusion' samen met Anita Meyer in dat programma deed ze iets zo grappigs met een zakdoek, dat de programmamakers haar vervolgens voor iedere show vroegen. Ze werd vaak gebeld of ze nog nieuw werk had uitgebracht en was ook te zien in de laatste aflevering van het programma waarin ze samen met de presentator letterlijk het doek liet vallen.
'It's My Time Now' was oorspronkelijk voor Rosy (van Andres) bedoeld. Ze nam het eind jaren zeventig op, maar bracht het nooit uit. Vervolgens kwam de compositie van Hans Vermeulen op de comeback-LP van de Sandy Coast uit 1981 te staan en toen nam Dianne het in 1983 op.
'Lover With Stature', de B-kant van 'It's My Time Now', was oorspronkelijk van Erik Tagg die het in 1977 opnam. Erik Tagg, van oorsprong Amerikaan, zat ook een tijd in de Rainbow Train en is in Amerika een grote naam. Dianne heeft veel met hem gewerkt in de jaren zeventig.
Marchal moest op het laatste moment voor Irene Cara invallen toen deze vanwege ziekte niet kon optreden op het Edisongala, live op televisie in 1984. Dianne zong toen 'What a feeling' en gaf een geweldige show weg.
Marchal zong ook regelmatig in de televisiekoortjes voor het Nationaal- en Eurovisie Songfestival. Zo was ze bijvoorbeeld te zien bij het Nederlands Songfestival 1975 (het jaar van Teach In), in 1976 bij Sandra Reemer met 'The party's over', in 1983 bij Bernadette met 'Sing me a song' en bij de nationale voorronde in 1984 bij Edward Reekers.
Marchal heeft ook zelf een aantal nummers geschreven. Zo nam Anita Meyer in 1976 haar composities 'See my sadness' en 'You showed me how' op. Dat laatste nummer nam Mariska Veres (Shocking Blue) in datzelfde jaar ook op als B-kant van haar hitsingle 'Loving you'.
