The Knowledge-Creating Company, The New New Product Development Game
Hirotaka Takeuchi (Japans: 竹内 弘高, Takeuchi Hirotaka) is een Japanse managementwetenschapper en hoogleraar strategie aan de Harvard Business School. Hij is vooral bekend door zijn onderzoek naar strategie, innovatie, productontwikkeling en organisatorische kenniscreatie.
Samen met Ikujiro Nonaka ontwikkelde hij theorieën over kenniscreatie binnen organisaties en publiceerde hij in 1995 het boek The Knowledge-Creating Company: How Japanese Companies Create the Dynamics of Innovation.
Takeuchi was daarnaast founding dean van de Graduate School of International Corporate Strategy van de Hitotsubashi-universiteit, later bekend als Hitotsubashi ICS.
Opleiding
Takeuchi behaalde een bacheloropleiding aan de International Christian University in Tokio. Daarna studeerde hij aan de Universiteit van Californië - Berkeley, waar hij zowel een MBA als een doctoraat behaalde.
Academische loopbaan
Van 1976 tot 1983 was Takeuchi assistant professor aan de Harvard Business School. Daarna keerde hij terug naar Japan.
In 1983 werd hij associate professor en in 1987 hoogleraar aan de Hitotsubashi-universiteit.
In 1998 werd aan Hitotsubashi University de Graduate School of International Corporate Strategy opgericht. Takeuchi speelde een centrale rol bij de oprichting van deze Engelstalige businessschool en werd de eerste decaan. Hij bekleedde deze functie tot 2010.
Sinds 2010 is Takeuchi opnieuw als hoogleraar verbonden aan Harvard Business School, waar hij werkzaam is binnen de Strategy Unit.
Samenwerking met Ikujiro Nonaka
Takeuchi werkte gedurende meerdere decennia samen met Ikujiro Nonaka.
Hun gezamenlijke onderzoek richtte zich onder meer op innovatie, kenniscreatie, organisatie en leiderschap.
In 1995 publiceerden zij The Knowledge-Creating Company. In dit boek ontwikkelden zij een theorie over organisatorische kenniscreatie waarin wordt beschreven hoe organisaties nieuwe kennis kunnen ontwikkelen door interactie tussen impliciete en expliciete kennis.
In januari 1986 publiceerden Takeuchi en Nonaka in de Harvard Business Review het artikel The New New Product Development Game.
In het artikel bekritiseerden zij een traditionele, opeenvolgende manier van productontwikkeling. Zij beschreven een alternatief waarbij multidisciplinaire teams tegelijkertijd aan verschillende onderdelen van een product werken.
Daarbij gebruikten zij als metafoor een rugbyteam dat gezamenlijk als een eenheid over het veld beweegt. De auteurs benadrukten onder meer:
zelforganiserende projectteams;
overlappende ontwikkelingsfasen;
nauwe samenwerking tussen disciplines;
flexibiliteit;
snelle kennisuitwisseling;
gedeelde verantwoordelijkheid.
Het artikel beschreef voorbeelden uit Japanse en internationale ondernemingen en benadrukte snelheid en flexibiliteit als belangrijke factoren bij nieuwe productontwikkeling.
Invloed op Scrum
Het artikel The New New Product Development Game kreeg later bekendheid binnen de ontwikkeling van Scrum.
De term scrum werd in het artikel gebruikt als metafoor voor een manier van productontwikkeling waarbij het ontwikkelteam als een samenwerkende eenheid vooruitgaat.
De latere ontwikkelaars van Scrum namen deze term over voor hun raamwerk voor iteratieve product- en softwareontwikkeling.
Het artikel zelf beschreef echter geen Scrum-methodologie zoals die later werd ontwikkeld. Takeuchi en Nonaka onderzochten voornamelijk productontwikkeling binnen industriële ondernemingen en stelden geen formeel softwareontwikkelingsraamwerk op.
The Knowledge-Creating Company
In The Knowledge-Creating Company onderzochten Nonaka en Takeuchi waarom bepaalde Japanse ondernemingen succesvol waren in voortdurende innovatie.
Zij stelden dat organisaties niet alleen bestaande informatie verwerken, maar actief nieuwe kennis kunnen creëren.
Daarbij maakten zij onderscheid tussen impliciete kennis en expliciete kennis. Nieuwe organisatorische kennis ontstaat volgens hun theorie door voortdurende wisselwerking tussen beide vormen.
Deze benadering vormde de basis voor het zogenoemde SECI-model, bestaande uit:
socialisatie;
externalisatie;
combinatie;
internalisatie.
Het model beschrijft hoe kennis zich kan ontwikkelen van individuele ervaring naar gedeelde en expliciete organisatorische kennis.
Kenniscreatie
Takeuchi's onderzoek naar kenniscreatie hangt nauw samen met het werk van Nonaka over kennismanagement.
In hun theorie staat niet alleen het opslaan of verspreiden van bestaande kennis centraal, maar vooral het ontwikkelen van nieuwe kennis.
Daarbij beschreven zij organisaties als omgevingen waarin medewerkers door interactie, ervaring, dialoog en toepassing voortdurend nieuwe kennis kunnen ontwikkelen.
Zij onderzochten onder andere Japanse ondernemingen als Honda, Canon, Matsushita, NEC en Sharp.
Phronesis en wijs leiderschap
In later werk besteedden Takeuchi en Nonaka aandacht aan het begrip phronesis, afkomstig uit de filosofie van Aristoteles.
Phronesis wordt doorgaans vertaald als praktische wijsheid: het vermogen om in concrete situaties te beoordelen wat het juiste handelen is.
In 2011 publiceerden Nonaka en Takeuchi in de Harvard Business Review het artikel The Wise Leader. Daarin betoogden zij dat leiders naast technische en theoretische kennis ook praktische wijsheid nodig hebben om goede beslissingen te nemen.
Hitotsubashi ICS
Takeuchi speelde een belangrijke rol bij de ontwikkeling van Hitotsubashi ICS, de Engelstalige businessschool van Hitotsubashi University.
De opleiding werd in 1998 opgericht en ontving in 2000 haar eerste studenten. Takeuchi was founding dean.
De school richtte zich vanaf het begin op het verbinden van Japanse en westerse managementtradities en gebruikte daarvoor onder meer het concept Best of Two Worlds.
De theorie van organisatorische kenniscreatie van Takeuchi en Nonaka werd een belangrijk onderdeel van onderwijs en onderzoek binnen Hitotsubashi ICS.
Onderzoek naar Toyota
Takeuchi deed ook onderzoek naar het management van Toyota.
Samen met Emi Osono en Norihiko Shimizu publiceerde hij in 2008 het boek Extreme Toyota: Radical Contradictions That Drive Success at the World's Best Manufacturer.
Daarin analyseerden de auteurs hoe Toyota schijnbaar tegenstrijdige organisatorische principes met elkaar combineert, zoals stabiliteit en voortdurende verandering.
Publicaties
Een selectie van Takeuchi's publicaties:
Jaar
Publicatie
1986
The New New Product Development Game (met Ikujiro Nonaka)
1995
The Knowledge-Creating Company: How Japanese Companies Create the Dynamics of Innovation (met Ikujiro Nonaka)
2000
Can Japan Compete? (met Michael E. Porter en Mariko Sakakibara)
2008
Extreme Toyota: Radical Contradictions That Drive Success at the World's Best Manufacturer (met Emi Osono en Norihiko Shimizu)
2011
The Wise Leader (met Ikujiro Nonaka)
Invloed
Takeuchi's werk heeft invloed gehad op verschillende onderzoeks- en praktijkgebieden, waaronder:
