Toepassing
In Nederland is hyperbare geneeskunde vooral bekend als behandeling van caissonziekte bij duikers. Deze patiënten met decompressieziekte behandelt men door ze op druk te brengen en hen daar 100% zuurstof te laten ademen. De gevolgen hiervan zijn tweeledig. Door de drukverhoging verkleint men de diameter van de afsluitende bel en door de verhoogde zuurstofdruk beperkt men de gevolgen van de ischemie.
De Amsterdamse hoogleraar chirurgie Ite Boerema en zijn student Pim Brummelkamp pasten hyperbare therapie rond 1960 reeds toe na openhartoperaties en levensbedreigende infecties met organismen die niet goed tegen zuurstof kunnen, zoals de verwekker van gasgangreen (clostridium welchii). Zij beschreven hierdoor amputaties te hebben voorkomen.
De medische wereld maakt echter maar spaarzaam gebruik van deze behandelmethode. Er zijn aanwijzingen dat de verhoogde zuurstofconcentratie patiënten met chronische wonden als gevolg van diabetes kan helpen, maar steekhoudende resultaten zijn, ondanks publicaties van onderzoeken en trials tussen 1992 en 2017, nog niet voorhanden.
Het positieve effect van hyperbare zuurstof op onderstaande ziektebeelden geldt als bewezen. Het Zorginstituut Nederland heeft daarom voor deze aandoeningen bepaald dat behandeling geldt als verzekerde zorg. Vergoeding vindt daarom plaats vanuit de basiszorgverzekering.
De behandeling duurt, inclusief compressie en decompressie, ongeveer 2 uur. Afhankelijk van de aandoening zijn er meestal 40 tot 60 behandelingen nodig. In Nederland zijn er behandelmogelijkheden op een negental plaatsen.
