Inburgering

Voor de term uit de biogeografie, zie Inburgering (biogeografie). Voor andere betekenissen van inburgering, zie Inburgering (doorverwijspagina).

Inburgering is een specifieke en doelgericht gestuurde vorm van maatschappelijke integratie van allochtonen, immigranten, expats als ook asielzoekers en gezinsherenigers. Hierbij wordt ernaar gestreefd dat de nieuwkomers de nodige stappen zetten om ertoe te komen zich een volwaardige plaats in de samenleving te kunnen verwerven.

Kenmerken

De wijze waarop inburgering en aanverwante benaderingen worden uitgewerkt, verschilt sterk van land tot land. De gemeenschappelijke elementen zijn:

Benelux

België

Inburgering wordt in het Vlaamse inburgeringsdecreet gedefinieerd als:

Een interactief proces waarbij de overheid aan vreemdelingen een specifiek programma aanbiedt, dat hun enerzijds de mogelijkheid biedt om ze eigen te maken met hun nieuwe sociale omgeving en er anderzijds toe bijdraagt dat de samenleving de personen van de doelgroep als volwaardige burgers gaat erkennen, met als doel een volwaardige participatie van die personen in de samenleving.

Nederland

Inburgeren kan door te kiezen uit drie manieren:

  1. Door binnen 3 (of 5 jaar voor wie analfabeet is) te slagen voor het Inburgeringsexamen;
  2. Door te slagen voor het Staatsexamen Nederlands als Tweede taal (NT2);
  3. Door een Nederlands Diploma beroepsonderwijs te behalen.

Zie ook