Inge Meysel was de dochter van de Duits-Joodse middenstander Julius Meysel en zijn Deense echtgenote Margarete Hansen. Op 17-jarige leeftijd beëindigde ze voortijdig haar school en begon in 1930 met haar theatercarrière in Zwickau, Berlijn en Leipzig. Ze stond voor de eerste keer op het podium op 3-jarige leeftijd in de opera Hänsel und Gretel als engel. Haar debuut was in 1930 in Zwickau bij de première van Etienne und Luise van Ernst Penzoldt. In de periode van 1933 tot 1945 had ze als halfjoodse een verbod tot optreden. Een religieuze bekentenis van de actrice is echter niet gedocumenteerd. Ze ging naar de vrije stad Danzig en werkte daar als telefoniste en technisch tekenaar. Haar vader werd onteigend en overleefde de periode tot 1945 in een schuilkelder, nadat hij met geluk een deportatie wist te ontlopen. Reinhard Heydrich persoonlijk gelastte zijn vrijlating als oorlogsslachtoffer van de Eerste Wereldoorlog.
Carrière
In 1945 kwam de toen 35-jarige Meysel bij Willy Maertens bij het Thalia Theater in Hamburg.
De rol, die haar in 1959 de bijnaam "Mutter der Nation" opleverde, was oorspronkelijk bedacht voor Grethe Weiser in het Berlijnse volksstuk Fenster zum Flur, waarin de portiersvrouw Anni Wiesner centraal stond. Vanaf de jaren 60 stond de televisie in het middelpunt van haar carrière. Bekend werd ze vooral door haar rol van Käthe Scholz in de tv-serie Die unverbesserlichen (1965 tot 1971). Ook door de tv-serie Gertrud Stranitzki (1965) werd haar populariteit steeds groter. In deze amusementsserie uit de pen van Curth Flatow speelde ze een kleermaakster, die zich niet alleen om haar man, maar ook om de medewerkers en klanten bekommerde. In 2004 was ze te zien als hoofdrolspeelster in een nieuwe aflevering van de politieserie Polizeiruf 110.
Politieke- en andere activiteiten
Haar eerste openbare optreden had Inge Meysel met een toespraak tegen de doodstraf op een manifestatie van de Berlijnse Jungdemokraten. Aan het einde van de jaren 20 wisselde ze naar de Jungsozialisten. Ze was tevens een fervente naturiste.
In 1972 ondersteunde ze de kandidatuur van Willy Brandt en in 1978 behoorde ze met acht andere vrouwen tot de aanklaagsters in het zogenaamde sexisme-proces tegen de Stern. In 1981 weigerde ze het Bundesverdienstkreuz. Ze ondersteunde de strijd tegen aids door optredens bij benefietevenementen. Door haar open en directe aard was ze bij homo's en lesbiennes erg geliefd. In januari 1987 sprak ze in een interview over haar lesbische ervaring en liefdesrelatie met een vrouw. In 1991 trad ze voor het voetlicht als prominente bij de "Deutsche Gesellschaft für Humanes Sterben". Politiek zette ze zich jarenlang in voor de SPD, later ook voor de voormalige Bondsdagafgevaardigde Angela Marquardt, toenmalig lid van de PDS, nu SPD, die ze ondersteunde met geld voor een studie.
Privéleven en overlijden
Inge Meysel leed sinds 2003 aan ouderdomsdementie, maar speelde desondanks in het voorjaar van 2003 in een aflevering van Polizeiruf 110 mee, waarin ze met 92 jaar de resolute oma Kampnagel vertolkte. In april 2004 liep ze een gecompliceerde breuk op van het rechterbovenbeen, die met een noodoperatie werd gestabiliseerd. Inge Meysel overleed op 10 juli 2004 op 94-jarige leeftijd in haar huis in Bullenhausen in Nedersaksen. Haar urn werd bijgezet op het kerkhof van Ohlsdorf in Hamburg naast haar in 1965 overleden echtgenoot John Olden.
Onderscheidingen
In 1975 kreeg Inge Meysel van de toenmalige Berlijnse burgemeester Klaus Schütz als eerbetoon voor haar prestaties een waardevolle porseleinen schaal overhandigd uit de KPM. Enkele jaren later (1991) kreeg ze de Ernst Reuter-Plakette overhandigd.
Aan het langjarige woonhuis van de actrice in Berlin-Schöneberg liet de Berlijnse senaat op 10 juli 2014 een gedenksteen aanbrengen
Elfmaal de Bravo Otto (zes keer goud, vier keer zilver en eenmaal brons) publieksprijs van het jeugdtijdschrift Bravo (1961–1972)
Zesmaal de Bambi, mediaprijs van de Hubert Burda Medien (1968, 1970–1973, 1990)
Goldener Bildschirm (1966)
Goldene Kamera (1965 en voor het levenswerk 1999)
Goldener Vorhang van de Berlijnse theaterclub Die Hebamme (1975/76)
Silberner Bildschirm (1966 en 1967)
Bundesverdienstkreuz (1981, de toekenning werd door Meysel geweigerd)
Silbernes Blatt van de Dramatiker-Union (1985)
Boy-Gobert-Preis: Ehrenmaske met briljanten
Hamburger Medaille für Kunst und Wissenschaft (1990)
Zilveren Ernst-Reuter-Plakette van de stad Berlijn (1991)
Deutscher Fernsehpreis (2000)
Telestar-Sonderpreis voor het levenswerk (1995)
Filmografie (selectie)
Bioscoop
1932: Großstadtnacht
1948: Liebe 47
1950: Meine Nichte Susanne
1950: Schatten der Nacht
1950: Taxi-Kitty
1950: Der Fall Rabanser
1951: Sensation in San Remo
1951: Engel im Abendkleid
1951: Die Dubarry
1951: Kommen Sie am Ersten
1952: Tanzende Sterne
1952: Die Stimme des Anderen
1955: Des Teufels General
1955: Wunschkonzert
1956: Uns gefällt die Welt
1956: Ein Mann muß nicht immer schön sein
1957: Dr. Crippen lebt
1958: Das Mädchen vom Moorhof
1958: Immer die Radfahrer
1958: Nasser Asphalt
1958: Bobby Dodd greift ein
1959: Rosen für den Staatsanwalt
1959: Liebe verboten – Heiraten erlaubt
1961: Im 6. Stock
1961: Blond muß man sein auf Capri
1961: Ihr schönster Tag
1964: Ein Frauenarzt klagt an
1981: Der rote Strumpf
Televisie
1959: Kabale und Liebe
1960: Das Fenster zum Flur
1961: Schau heimwärts, Engel
1962: Der Biberpelz
1962: Der rote Hahn
1963: Stadtpark
1964: Eines schönen Tages
1964: Der Prozess Carl von O.
1965: Die eigenen vier Wände
1965–1971: Die Unverbesserlichen
1964: Die fünfte Kolonne - Tivoli (televisieserie)
_Inge_Meysel.jpg)
Duitsland_deutsche_Schauspielerin.png)
