James Jamerson

James Jamerson
Plaats uw zelfgemaakte foto hier
Persoonsgegevens
Geboortedatum	29 januari 1936
Geboorteplaats	Edisto Island
Overlijdensdatum	2 augustus 1983
Overlijdensplaats	Los Angeles
Land	Verenigde Staten
Opleiding en werk
Opleiding gevolgd aan	Northwestern High School
Beroep(en)	muzikant
Genre(s)	R&b, soul, funk
Instrument(en)	contrabas, basgitaar
Act(s)	The Funk Brothers
Label(s)	Motown
Tijdlijn en statistieken
Jaren actief	1958–1983
Portaal    Muziek

James Lee Jamerson (Charleston (South Carolina), 29 januari 1936 – Los Angeles, 2 augustus 1983) was een Afro-Amerikaanse bassist. Hij is op de meeste door het Motownlabel opgenomen hits in de jaren zestig en begin jaren zeventig te horen en is een van de invloedrijkste bassisten in de moderne muziekgeschiedenis. In 2000 werd zijn naam toegevoegd aan de Rock and Roll Hall of Fame.

Oorspronkelijk woonachtig op Edisto Island (eilandengroep onderdeel South Caroliner Sea Islands, Zuid Carolina) trok Jamerson met zijn moeder in 1954 naar Detroit (Michigan). Hij leerde contrabasspelen op de Northwestern High School, waarna hij al snel naam maakte in de jazz- en bluesscène. Na zijn Highschool graduation, bleef Jamerson muziek maken. Hij werd veelgevraagd bassist bij lokale opnamestudio's. In 1959 kreeg hij een vaste aanstelling bij de Hitsville USA-studio van Berry Gordy, de latere thuisstudio van het legendarische platenlabel Motown. Daar werd hij onderdeel van een groep sessiemuzikanten die zichzelf The Funk Brothers noemden. Deze kleine maar erg hechte groep speelde de meeste Motownhits gedurende de jaren zestig.

Jamerson kampte met alcoholproblemen en overleed mede aan een hierdoor veroorzaakte levercirrose op 47-jarige leeftijd.

Techniek

James Jamersons contrabas was een Duitse contrabas die hij als tiener had gekocht en later gebruikte op de eerste Motown-platen als My Guy van Mary Wells en (Love Is Like a) Heat Wave van Martha & The Vandellas. Al snel stapte hij over naar een elektrische basgitaar, een Fender Precision Bass uit 1962, die de bijnaam "the funk machine' kreeg.

Jamerson kocht deze basgitaar nadat zijn eerste Precision Bass, "Black Beauty", een zwart exemplaar met mapletoets uit 1957 gestolen was. Op dit instrument speelde hij onder andere de klassieke baslijnen van nummers als Bernadette van de Four Tops, I Was Made to Love Her van Stevie Wonder, You Keep Me Hangin' On van The Supremes en I Heard It through the Grapevine van Marvin Gaye. Enkele dagen voordat Jamerson overleed in 1983, werd ook deze bas gestolen.

Jamerson gebruikte La Bella heavy-gauge (.052-.110) flatwound-snaren, die hij alleen verving wanneer een snaar brak. De setup van Jamersons basgitaar stond zo afgesteld dat het voor velen 'onmogelijk' was om erop te spelen; een erg hoge actie (= afstand snaar-toets) gecombineerd met de dikke snaren zorgde voor een ondefinieerbare sound. Toen een producer hem begin jaren zeventig vroeg om roundwound-snaren te gebruiken die voor een veel herkenbaarder als standaard basgitaargeluid zorgen, weigerde hij dat beleefd.

Bij de meeste studio-opnamen werd zijn basgitaar rechtstreeks aangesloten op de mengtafel die zo stond ingesteld dat Jamersons geluid enigszins overstuurde. Live gebruikte Jamerson een Ampeg B-15-versterker. Bij grotere concerten gebruikte hij een Naugahyde Kustom met twee 15"-luidsprekers. Op beide stond de volumeregelaar voor lage tonen vol open en die voor hoge tonen op 50%.^[bron?]

Vanwege zijn achtergrond als contrabassist gebruikte hij alleen de wijsvinger van zijn rechterhand om de snaren aan te slaan. Deze vinger werd ook wel "the hook" genoemd.