| Jan Ronse | ||
|---|---|---|
| Persoonlijke gegevens | ||
| Geboorteplaats | Melsen | |
| Overlijdensdatum | 31 oktober 1988 | |
| Overlijdensplaats | Gent | |
| Academische achtergrond | ||
| Alma mater | Katholieke Universiteit Leuven | |
| Erkenning en lidmaatschap | ||
| Politieke partij | Christelijke Volkspartij | |
| Lid van | Koninklijke Vlaamse Academie van België voor Wetenschappen en Kunsten | |
Jan Marie Raymond Karel Ronse (Melsen, 8 juli 1921 - Gent, 31 oktober 1988) was een Vlaams advocaat en hoogleraar.
Ronse was de vijfde telg uit een gezin van vijftien kinderen en groeide op in Melsen. Na zijn humaniora aan het Gentse Sint-Barbaracollege ging hij in 1939 rechten studeren aan de Katholieke Universiteit Leuven en promoveerde er op 7 juli 1944. Door de bevrijding kon hij pas in november de eed afleggen als advocaat en ging werken in het Gentse kantoor van zijn vader Edmond Ronse met zijn oom Hector Goossens als stagemeester. Ronse junior nam de verdediging van verschillende collaborateurs op zich waarin zijn vader als minister niet kon optreden.
Uit zijn huwelijk met Thérèse Flachet in 1947 kwamen acht dochters voort. Naast de advocatuur was Ronse net zoals zijn vader ook betrokken bij de CVP en werd in 1950 kabinetsmedewerker van justitieminister Joseph Pholien. In 1954 verdedigde hij zijn aggregaatsproefschrift over onrechtmatige daad, maar bleef ingeschreven aan de balie en combineerde dit vanaf 1956 met lesopdrachten aan zijn alma mater. In 1960 werd hij benoemd tot gewoon hoogleraar en aanvaardde in 1967 een leerstoel in het vennootschapsrecht. Dat jaar had hij zich ook verkiesbaar gesteld op de opvolgerslijst van de CVP, maar besloot hierna op zich volledig te richten op academisch werk, maar behield indirect wel een grote politieke impact. In 1971 werd hij lid van de Koninklijke Academie voor Wetenschappen, Letteren en Schone Kunsten van België, hij was voorzitter van de Vereniging voor de Vergelijkende Studie van het Recht in België en Nederland en van de BENELUX-Studiecommissie voor de Eenmaking van het Recht. Tot zijn emeritaat in 1986 doceerde hij vennootschapsrecht binnen de afdeling economisch recht van de Rechtsfaculteit van de KU Leuven.
In 1988 werd het Leuvens Instituut voor Vennootschapsrecht naar Ronse vernoemd "in zijn geest van attente tolerantie, intellectuele eerlijkheid en grote onafhankelijkheid." In oktober 2013 werd de naam verlengd tot het Jan Ronse Instituut voor Vennootschaps- en Financieel Recht of kortweg Jan Ronse Instituut.
In 1952 nam Ronse mee het initiatief voor de Algemene Praktische Rechtsverzameling, een reeks monografieën waarvoor hij zelf verschillende delen schreef. Onder zijn impuls verscheen in 1964 ook het Tijdschrift voor Privaatrecht. Hij was een productief auteur die vooral tijdens zijn professoraat omvangrijke boeken publiceerde. Zijn Algemeen deel werd een standaardwerk van het vennootschapsrecht.