| Jennifer Hoes | ||||
|---|---|---|---|---|
| Plaats uw zelfgemaakte foto hier | ||||
| Persoonsgegevens | ||||
| Volledige naam | Jennifer Hoes | |||
| Geboren | Noordwijk aan Zee, 28 mei 1973 | |||
| Geboorteland | Nederland | |||
| Nationaliteit | Nederlandse | |||
| Opleiding en beroep | ||||
| Opleiding gevolgd aan | Gerrit Rietveld Academie | |||
| Opleiding/studierichting | industriële vormgeving | |||
| Leermeester | Sylvia Blickman | |||
| Beroep | Beeldend kunstenaar, vormgever, sieraadontwerper | |||
| Werkveld | sieraad, sieraadontwerp, keramiek | |||
| Oriënterende gegevens | ||||
| Werklocatie | Haarlem | |||
| Erkenning en lidmaatschap | ||||
| Lid van | Haarlems Sieraad Collectief | |||
| Links | ||||
| RKD-profiel | ||||
| Website | ||||
| ||||
Jennifer Hoes (Noordwijk aan Zee, 28 mei 1973) is een Nederlandse beeldend kunstenaar, vormgever, sieraadontwerper, medailleur, tentoonstellingsmaker en keramist. Zij woont en werkt in Haarlem.
Hoes volgde van 1987 tot 1993 de opleiding Jewellery Design aan Kreater in Haarlem, waar ze les kreeg van Sylvia Blickman. Daarnaast is Hoes opgeleid aan de MTS Hendrick de Keyser in Amsterdam, waar ze de richting Fijn Mechanica volgde (1989-1993). Ze studeerde van 1999-2003 Industrial Design aan de Gerrit Rietveld Academie te Amsterdam.
Hoes maakt onder meer servies, sieraden en penningen. Haar eigen lichaam is een belangrijk gereedschap in haar werk. De sieraden die Hoes maakt, refereren vaak aan menselijke lichaamsdelen of zijn daar op een of andere manier aan gerelateerd. Als eerstejaarsstudente van de Rietveld Academie maakte Hoes een tepelspeld, Pierce of me (2000). De tepel van latex is een klein zelfportret. Het materiaal is net als het menselijk lichaam vergankelijk.
Voor haar afstuderen aan de Rietveld Academie maakte Hoes een onalledaags servies. Een kunstvorm op het snijvlak van meerdere disciplines. Hoes trekt zich als ontwerper en kunstenaar niets aan van de grenzen tussen design, kunst, vormgeving en het leven. Haar ideeën komen o.a. voort uit nieuwsgierigheid en liefde voor oude en nieuwe technieken. Ster(ve)ling (2008) is het eerste penningkunstwerk van Hoes dat zij maakte als lid van het Haarlems Sieraad Collectief voor een expositie in het Teylers Museum in Haarlem. Aangezien penningkunst een van de pijlers is van dit oudste museum van Nederland, maakte Hoes een serie penningen in plaats van een sieraad. Een passie werd geboren en in de jaren hierna zagen vele penningen van haar hand het licht. Om tot een penningontwerp te komen, gaat Hoes vaak conceptueel te werk. Haar penningen worden daarna met de hoogst haalbare technische precisie uitgevoerd. Naast traditionele technieken maakt Hoes ook gebruik van de nieuwste technieken zoals laserwerk en 3D-printen. Daarnaast bedient Hoes zich van uiteenlopende materialen.
In het voorjaar van 2003 trouwde Jennifer Hoes met zichzelf in het stadhuis van haar woonplaats Haarlem. Op de dag dat ze 30 werd, 28 mei, beloofde Hoes zichzelf lief te hebben, te respecteren en te eren in goede en slechte tijden. Het huwelijk werd door cultuurwethouder Ruud Grondel als buitengewoon ambtenaar van de burgerlijke stand bevestigd. Trouwen met jezelf is echter bij wet niet mogelijk; daardoor werd het huwelijk niet ingeschreven in het register van de burgerlijke stand. Hierdoor was alles bij het zelfhuwelijk van Hoes puur symbolisch: de ceremonie, de ring, het bruidsmeisje, de trouwgelofte en de jurk. Hoes droeg op haar trouwdag een jurk met daarop tientallen rubberen afgietsels van haar tepels. Deze stonden symbool voor de naaktheid en kwetsbaarheid van het moment dat ze met de jurk het toneel betrad. Voor Hoes was het solohuwelijk een diepgekoesterde wens. Ze had al lange tijd voor ogen dat ze zichzelf het jawoord wilde geven als ze afgestudeerd was. Haar trouwdag werd de bekroning van een jarenlange innerlijke worsteling. Hoes slaagde erin de conflicterende kanten van haar persoonlijkheid te verenigen. De ceremoniële bevestiging ervan was voor Hoes het logische vervolg. Haar solohuwelijk haalde de nationale en internationale pers. Jennifer Hoes is niet de enige persoon die zichzelf eeuwige trouw beloofde. Zowel mannen als vrouwen in binnen- en buitenland raakten geïnspireerd en beloofden zichzelf trouw in voor- en tegenspoed.
Een van de eerste werken van Hoes is Pierce of me (2000), een broche in de vorm van een tepel, uitgevoerd in latex. Met dit sieraad deed eerstejaarsstudente Hoes mee aan de kunstmarkt die in juni 2000 werd gehouden door docenten, studenten en ex-studenten van de Rietveld Academie in de Beurs van Berlage.
In het voorjaar van 2020 nam Hoes deel aan een sieradententoonstelling in de Russische hoofdstad Moskou. In deze groepstentoonstelling ging de aandacht uit naar de positie van de vrouw, feminisme en gender(on)gelijkheid. Hoes toonde hier het werk Genesis (2020), dat bestond uit verschillende halssieraden in de vorm van een tampon, gemaakt van geglazuurd keramiek. De tentoonstelling opende een dag na Internationale Vrouwendag.
Ster(ve)ling (2008) is het eerste penningkunstwerk van de hand van Hoes. Zij maakte dit werk voor een expositie in het Teylers Museum in Haarlem. Ster(ve)ling was haar reactie op een penning uit de collectie van het museum. De penning van het Teylers Museum werd uitgegeven naar aanleiding van de Vrede van Breda in 1667. Ster(ve)ling is een serie van zeven unieke penningen, uitgevoerd in zilver. Ieder exemplaar is opnieuw samengesteld met soldaten uit verschillende legers en tijdperken. Elk van de zeven penningen toont een banier met een inscriptie in het Latijn, die voor elk exemplaar anders is. De penning die aangekocht is door het Teylers Museum draagt de tekst: sic semper erat, et sic semper erit MMVIII (zo is het altijd geweest en dus zal het altijd zo zijn 2008).
IANVS SEMPER VNDIQVE MMXI (2011) is de jaarpenning van de Vereniging voor Penningkunst (VPK) en wordt ook de Januspenning genoemd. De Januskop in het ontwerp van Hoes verbeeldt vier emoties: blijdschap, woede, droefheid en angst. Daarnaast is er een neutrale gemoedstoestand in negatief uitgesneden. Deze gemoedstoestanden zijn niet in een oogopslag te zien; door de penning te draaien wordt de ene emotie vervangen door de andere. Voor het uitdrukken van de diverse emoties is Hoes uitgegaan van haar eigen gezicht. De penning van Hoes is gemaakt van staal in een 3D-printer.
In 2019 ontwierp Jennifer Hoes de IRIS-penning (2019). De bronzen penning stelt twee in elkaar grijpende regenbogen voor en symboliseert op deze manier de dialoog. De IRIS-prijs is een prijs voor excellente wetenschapscommunicatie en de bijbehorende IRIS-penning werd voor het eerst uitgereikt op 7 oktober 2019 aan winnaar professor Robbert Dijkgraaf.
Hoes ontwierp speciaal voor de Jeanne Oosting Stichting een penning. Hoes heeft zich voor het ontwerp van deze penning laten inspireren door een quote van Jeanne Oosting: ‘Een zekere in stand gehouden traditie, stoelend op een contact met de natuur, lijkt me de ruggegraat van het voortbestaan van werkelijk blijvende kunst’. De bronzen penning kent twee kanten: de ruggengraat-kant en de keerzijde die een gestileerde vijver voorstelt met uitdijende golfslag. De tekst die hierin te lezen valt, is ook weer gebaseerd op een quote van Oosting. Deze penning wordt jaarlijks uitgereikt aan een kunstenaar als waardering voor individuele artistieke kwaliteit binnen de figuratieve kunst. De prijs is in 1970 in het leven geroepen door beeldend kunstenaar Jeanne Bieruma Oosting (1898-1994).
Verder ontwierp Hoes de Ribbius Peletier-penning (2019), een penning die is ingesteld door de Provinciale Staten van Noord-Holland om 100 jaar vrouwenkiesrecht te herdenken. De penning is daarnaast een ode aan Liesbeth Ribbius Peletier (1891-1989), die in 1946 de eerste vrouwelijke gedeputeerde werd van de provincie Noord-Holland. Jennifer Hoes zei over het ontwerp van de penning tijdens de uitreiking het volgende: 'Een hedendaagse penning met een heldere, stevige uitstraling die recht doet aan heden en verleden als het gaat om het verwerven en behouden van vrouwenkiesrecht. Een penning die vrouwen oproept om gebruik te maken van dit recht en een oproep voor nog meer gelijkheid tussen mannen en vrouwen.' Als basis voor het ontwerp koos Hoes voor het welbekende stemvakje.
Penningen van Hoes zijn opgenomen in onder meer de volgende openbare collecties: