Loopbaan
Junioren
Anthony combineerde al op jonge leeftijd sport met studie. Als veelbelovend juniorspeelster in Santa Monica kreeg zij gratis les van May Sutton-Bundy, de winnares van het US tenniskampioenschap 1904. In 1958 werd zij enkel- en dubbelspelkampioen in de categorie tot elf jaar, bij de Southern California Tennis Association. Op vijftienjarige leeftijd ontving zij een studie- en tennisbeurs voor de Westlake School in Los Angeles. Daarna ging Anthony naar de Stanford-universiteit, waar zij samen met Jane Albert in 1967 de nationale universitaire dubbelspeltitel veroverde. Aan deze universiteit behaalde zij in 1969 de titel Bachelor of Arts.
Enkelspel
Anthony debuteerde op het internationale strijdperk in 1969, op het Monte Carlo Open. Enkele weken later bereikte zij de kwartfinale op het Stuttgart Tournament. In juni nam zij deel aan enkele voorbereidende grastoernooien, in Manchester (derde ronde) en in Nottingham (kwartfinale). Aldus gewapend had zij aansluitend haar grandslamdebuut op Wimbledon waar zij, na het succesvol doorlopen van het kwalificatietoernooi, in de hoofdtabel nog eens de derde ronde bereikte, door de Nederlandse Judith Salomé en Française Françoise Dürr te verslaan.
In 1970 won Anthony het Santa Monica Championship in haar geboorteplaats – in de finale versloeg zij haar landgenote Cathie Anderson.
In 1972 behaalde Anthony haar beste resultaat op de grandslamtoernooien: het bereiken van de vierde ronde, op Wimbledon. Zij stond in 1973 voor het eerst in een WTA-finale, op het toernooi van Gstaad – hier veroverde zij haar eerste titel, door de Argentijnse Raquel Giscafré te verslaan. In 1978 won zij nog twee enkelspeltitels: in San Juan en in Atlanta, waar het eindtoernooi van het Avon Futures-circuit werd gehouden.
Haar hoogste notering op de WTA-ranglijst is de 31e plaats, die zij bereikte in december 1977.
Dubbelspel
Anthony behaalde in het dubbelspel betere resultaten dan in het enkelspel. In 1969 schreef zij zich met landgenote Marilyn Aschner in voor haar grandslamdebuut, op Roland Garros – zij kwamen evenwel niet opdagen voor hun openingspartij in de tweede ronde. Als voorbereiding op Wimbledon deed zij, samen met de Canadese Faye Urban, het John Player Tournament, een grastoernooi in Nottingham – zij bereikten er de finale, die zij verloren van de Britse zussen Christine Truman-Janes en Nell Truman. Twee weken later speelde zij met Urban op Wimbledon, waar zij meteen in de eerste ronde werden uitgeschakeld. Drie jaar later, bij haar volgende deelname aan Wimbledon in 1972, met landgenote Kristien Kemmer aan haar zijde, bereikte zij de derde ronde. Twee weken later, op het gravel-toernooi van Båstad (Swedish Championship), won zij haar eerste titel, geflankeerd door landgenote Kathy Blake – in de finale versloegen zij het thuisspelende duo Ingrid Bentzer en Christina Sandberg. In 1973 volgde haar tweede titel in Gstaad, met de Argentijnse Raquel Giscafré.
In 1974 behaalde Anthony haar beste Wimbledon-resultaat – zij bereikte de halve finale, aan de zijde van haar landgenote Mona Schallau. In 1975 behaalde Anthony haar beste resultaat van alle grandslamtoernooien: het bereiken van de finale op Roland Garros, samen met Sovjet-speelster Olga Morozova – zij verloren de eindstrijd van de Amerikaanse Chris Evert en de (toen nog) Tsjecho-Slowaakse Martina Navrátilová.
In 1975 won zij titels in Eastbourne (met Olga Morozova) en in Toronto (met Margaret Court).
Nadien won zij nog twee toernooien: Edinburgh in 1977 (met Betsy Nagelsen) en Montréal in 1978 (met Billie Jean King).
Tennis in teamverband
In 1974 hielp Anthony mee om het World TeamTennis voor vrouwen op poten te zetten, samen met Billie Jean King met wie zij de lijst van gewonnen dubbelspelpartijen aanvoerde.
In 1975 maakte Anthony deel uit van het team dat de Verenigde Staten vertegenwoordigde op de Wightman Cup. In Cleveland, OH verloren zij met 2–5 van het bezoekende Britse team.
Na de actieve tenniscarrière
Tijdens haar sportloopbaan studeerde Anthony klinische psychologie aan de UCLA waar zij in 1971 afstudeerde als Master of Science, en in 1979 haar doctorstitel ontving. Daarna werkte zij als sportpsycholoog en auteur – samen met Nick Bollettieri schreef zij het boek A Winning Combination. In de periode 1989–1994 was zij coach van Gigi Fernández, die zij tot elf grandslamtitels en een olympische gouden medaille bracht. Van 1994 tot haar pensionering voerde zij een privépraktijk in sport- en klinische psychologie.
Verenigde Staten
Roland Garros
Wimbledon
.svg){kind=small}
.svg){kind=small}
.svg){kind=small}
.svg){kind=small}
