K–12 is het tweede studioalbum van de Amerikaanse singer-songwriter Melanie Martinez. Het album werd uitgebracht op 6 september 2019 via Atlantic Records en dient als vervolg op Cry Baby (2015). Het project werd gelijktijdig uitgebracht met een muzikale fantasyfilm, geschreven en geregisseerd door Martinez zelf.
Het conceptalbum volgt het fictieve personage Cry Baby terwijl zij een surrealistische school bezoekt waarin maatschappelijke problemen zoals pesten, seksisme, machtsmisbruik en onderdrukkende onderwijssystemen centraal staan. K–12 combineert art pop, electropop, R&B en theatrale invloeden met een pastelgekleurde, dromerige esthetiek.
Na het succes van Cry Baby begon Martinez te werken aan een ambitieus vervolgproject dat muziek en film zou combineren. Zij schreef het script voor de film tijdens het opnameproces van het album en financierde een groot deel van de productie zelf.
Martinez verklaarde dat het album geïnspireerd werd door haar eigen schoolervaringen en kritiek op maatschappelijke verwachtingen binnen het onderwijs. Het project duurde meerdere jaren om te voltooien.
Muzikaal bevat K–12 invloeden van synthpop, hiphop, R&B en elektronische muziek. De productie bevat zachte synthesizers, schoolgeluiden, koorzang en filmische arrangementen.
De teksten behandelen onderwerpen als:
Veel nummers gebruiken schoolmetafoor om bredere maatschappelijke problemen te bekritiseren.
Gelijktijdig met het album verscheen K-12, een muzikale fantasy-horrorfilm geschreven, geregisseerd en geproduceerd door Melanie Martinez. De film ging wereldwijd in geselecteerde bioscopen in première.
De film volgt Cry Baby en haar vrienden op de fictieve K-12 Sleepaway School, waar bovennatuurlijke gebeurtenissen plaatsvinden en corrupte autoriteitsfiguren de studenten controleren.
De visuele stijl van de film werd geprezen vanwege de pastelkleuren, kostuums en surrealistische decors.
Hoewel geen traditionele grote hit, werden verschillende nummers vooraf gepromoot via trailers en fragmenten uit de film.
Lunchbox Friends kreeg aandacht vanwege de kritiek op oppervlakkige vriendschappen en sociale hiërarchie op school.
Show & Tell behandelt de druk van beroemdheid en de objectificatie van artiesten door fans en media.
| Nr. | Titel |
|---|---|
| 1 | Wheels on the Bus |
| 2 | Class Fight |
| 3 | The Principal |
| 4 | Show & Tell |
| 5 | Nurse’s Office |
| 6 | Drama Club |
| 7 | Strawberry Shortcake |
| 8 | Lunchbox Friends |
| 9 | Orange Juice |
| 10 | Detention |
| 11 | Teacher’s Pet |
| 12 | High School Sweethearts |
| 13 | Recess |
Martinez promootte het album met trailers, interactieve websites en speciale bioscoopvertoningen van de film. De visuele campagne draaide om schooluniformen, pastelkleuren en vintage speelgoedesthetiek.
Later volgde de K-12 Tour, waarin Martinez theatrale decors gebruikte die leken op klaslokalen en slaapzalen.
K–12 kreeg gemengde tot positieve recensies van muziekcritici. De visuele ambitie en thematische boodschap werden geprezen, terwijl sommige recensenten kritiek hadden op de lengte van de film en het expliciete symbolisme.
Fans beschouwden het album als een belangrijk onderdeel van de Cry Baby-verhaallijn.