Het K-peil van een woning is een kengetal om de graad van thermische verliezen door de gebouwschil aan te geven. In België wordt deze term samen met het E-peil berekend, in Nederland spreekt men van de epc-waarde. De term houdt niet alleen rekening met de isolatiegraad van een gebouw (de U-waarde) maar ook de graad van compactheid van een gebouw: een huis dat goed geïsoleerd is, maar een groot contactoppervlak heeft met buiten zal ook tot grote warmteverliezen leiden.
In bepaalde normen wordt een maximum K-peil (bijvoorbeeld K45) vooropgesteld.
Door de Vlaamse wetgeving rond energieprestatie en binnenklimaatnorm (EPB) en het maximale toegelaten E-peil is er ook regelgeving over het K-peil. Sinds 1 januari 2012 mag een nieuwbouwwoning een k-peil hebben van maximum 40.
Niet woongebouwen zoals scholen en kantoren mogen in Wallonië en Brussel een K-peil van 45 hebben. Industriële gebouwen in Wallonië een K-peil van 55.
Vanaf 2018 spreken we van een S-peil voor woningen, het vervangt de K-peileis. Voor industriële gebouwen blijft de K-peileis bestaan.
waarbij
waarbij ai een controlecoëfficiënt is met waarde:
met V het totale volume van de woning en A de totale oppervlakte waarlangs de woning warmte verliest (buitenmuren, dak, ...)
Er zijn drie mogelijkheden:
C≤1 :
1<C≤4 :
4<C :