Kunstgeschiedenis is de discipline die de geschiedenis van de kunst onderzoekt en beschrijft. Het is een overkoepelend begrip voor de geschiedenis van kunstdisciplines zoals architectuur, schilderkunst, beeldhouwkunst, theater, dans, muziek en film. Literatuurgeschiedenis en cultuurgeschiedenis zijn er nauw mee verwant.
Tijdens de 20e eeuw lagen enkele bepalende kunsthistorici aan de basis van de ontwikkeling die deze discipline kende: Heinrich Wölffin en Max Friendländer ontwierpen modellen die klassiek werden, en Aby Warburg ontwikkelde de iconologie, een specialisme ontstaan uit de iconografie.
De kunstbeschrijving die vroeger de relatie tussen kunstwerk en kunstenaar beschreef, evolueerde naar de receptie-esthetica (hoe ervaart het publiek het kunstwerk) en daarnaast de technische kunstgeschiedenis (welke zijn de materiaaltechnische eigenschappen van de kunstobjecten).
Kunstgeschiedenis is op vele manieren in te delen, doch de nadruk bij bijvoorbeeld opleidingen ligt voornamelijk op Europese kunstgeschiedenis.
