De laatste officiële volkstelling was in 1991. Sindsdien is de stad flink gegroeid, echter lopen de schattingen over het huidige inwoneraantal zeer uiteen. Volgens de Verenigde Naties heeft Lagos een agglomeratie van 12.800.000 inwoners, volgens Demographia 15.300.000 inwoners en volgens Citypopulation 21.900.000 inwoners , waarmee het na Caïro de grootste agglomeratie van Afrika is.
Lagos was de hoofdstad van Nigeria tot 1991 totdat deze functie werd verplaatst naar Abuja. Lagos is het grootste economische centrum van Nigeria gebleven.
Lagos staat vooral bekend als het belangrijkste financiële centrum van West- en Centraal-Afrika, met hoofdkantoren van financiële instellingen zoals Access Bank, de First Bank of Nigeria en Zenith Bank. Andere grote werkgevers zijn onder meer twee brouwerijen, drie grote scheepswerven en de hoofdkantoren van verschillende Afrikaanse luchtvaartmaatschappijen (b.v. Dana Air, Air Peace, Arik). Lagos is tevens het centrum van de farmaceutische industrie in West-Afrika. Er zijn meer dan 20 datacentra in bedrijf en vestigingen van Microsoft, Equinix en Google. Vijf van de zeven Afrikaanse hightech-start-ups met een waarde van meer dan 1 miljard dollar ("unicorns") zijn gevestigd in Lagos. De werkgever met de meeste medewerkers is de Dangote-raffinaderij (geopend in 2023), die na uitbreiding de grootste olieraffinaderij ter wereld zal zijn.
Geschiedenis
Lagos was oorspronkelijk een klein dorp, bekend als Eko, aan een van de weinige natuurlijke havens langs de Atlantische kust.
In 1472 werd het gebied aangedaan door de Portugese zeevaarder Rui de Sequeira, die het de naam Lago de Curamo gaf. Volgens een andere hypothese is de naam afkomstig van de stad Lagos in zuidelijk Portugal. In elk geval is de eigenlijke nederzetting pas in de 16e eeuw ontstaan als een oorlogskamp van het koninkrijk Benin, dat toen westwaarts uitbreidde. Tot de koloniale tijd zou Lagos formeel een vazal van Benin blijven, al had het eigen koningen (oba's). Behalve een grensversterking was het ook een regionaal handelscentrum, verbonden met inlandse waterwegen. Er werd in kruiden, ivoor en slaven gehandeld. Andreas Ulsheimer was er in 1604 voor de West-Indische Compagnie.
Vanaf de 18e eeuw werd Lagos een belangrijk centrum van slavenhandel. Omdat Oba Akitoye, die in 1841 aantrad, de slavenhandel wilde verbieden, moest hij plaats ruimen voor zijn broer Oba Kosoko. De afgezette koning zocht steun bij de Britten, die in die periode de Trans-Atlantische slavenhandel probeerden te onderdrukken. Aan boord van de vloot van de Royal Navy maakte hij de beschietingen van 26-28 december 1851 mee, die hem weer op de troon brachten. Op 1 januari 1852 sloot hij een verdrag, voor Groot-Brittannië ondertekend door John Beecroft, waarin hij zich ertoe verbond vrijheid te schenken aan de slaven en handelstoegang aan de Britten. De abolitie verliep echter moeizaam, want negen tiende van de bevolking van Lagos schijnt in die periode slaaf te zijn geweest.
In augustus 1861 werd Lagos een Brits protectoraat en het jaar daarop werd het ingelijfd als kolonie. In 1906 werd Lagos onderdeel van het Britse Southern Nigeria Protectorate.
Een van de grootste kerken van de wereld, de Faith Tabernacle, is sinds het einde van de 20e eeuw gevestigd in een van de voorsteden van Lagos, Ota. Deze kerk heeft meer dan 50.000 zitplaatsen.
In 2002 kwamen bij de munitieramp in Lagos meer dan 1000 mensen om het leven: bij een schietpartij in Lekki in 2020 kwamen 13 demonstranten om het leven en vielen 33 gewonden toen zij werden ingesloten door de politie in een doorgang voor tol.
Geografie
Lagos bestaat uit een uitgestrekt stedelijk gebied, geconcentreerd op enkele zeer dichtbevolkte eilanden en schiereilanden die in de Lagos Lagoon, een druk bevaren natuurlijke haven liggen. De belangrijkste (schier)eilanden zijn Lagos Island (Ikoyi) en Victoria. De rest van het stedelijk gebied, inclusief vele voorsteden, waaronder de hoofdstad van de staat Lagos, Ikeja en de belangrijke havenstad Apapa, ligt op het Afrikaanse vasteland.
De landgebieden worden gescheiden door kreken die de zuidwestelijke monding van de Lagos-lagune omzomen, terwijl ze tegen de Atlantische Oceaan worden beschermd door barrière-eilanden en lange zandbanken zoals Bar Beach, die zich tot wel 100 km ten oosten en ten westen van de monding uitstrekken.
Infrastructuur
Het gemotoriseerde verkeer gaat door de drukte voortdurend langzaam, waardoor bijvoorbeeld een reis vanaf het Lagos Murtala Muhammed International Airport uren kan duren. De eilanden zijn verbonden met het vasteland door kilometerslange bruggen.
In september 2023 werd de eerste metrolijn van de stad voor het publiek geopend. Een traject van 13 kilometer is geopend tussen het stadsdeel op het vasteland en Lagos Island waar veel bedrijven zijn gevestigd. De "Blue Line Rail" werd in 1983 al aangekondigd als oplossing voor het fileprobleem en is nu met grote vertraging in dienst getreden. Er wordt nog gewerkt aan het deel met een lengte van 14 kilometer waarmee het totale netwerk 27 kilometer zal bedragen.
Met zijn internationale luchthaven, drie havens (Apapa, Tin Can Island en de diepzeehaven van Lekki), vier snelwegen (naar Badagry, Abeokuta, Ibadan en Calabar, waarvan de laatste sinds 2023 in aanbouw en in 2026 gedeeltelijk operationeel is), en de spoorverbinding met normaalspoorbreedte naar Abeokuta en Ibadan, is de stad goed bereikbaar en verwerkt zij 88% van de Nigeriaanse export. Het stedelijk spoorwegsysteem (de "Blauwe Lijn" en de "Rode Lijn") wordt beschouwd als een van de modernste in zijn soort in Afrika.
Onderwijs en cultuur
In Lagos zijn vier openbare universiteiten gevestigd (LASU, UNILAG, LASUSTECH en LASUED), evenals zes particuliere universiteiten en wetenschappelijke instellingen zoals het Instituut voor Oceanografie en het Instituut voor Medisch Onderzoek. Lagos is tevens een cultureel centrum. Het National Arts Theatre in Surulere, de National Gallery of Modern Art (in hetzelfde gebouw), het Centre for Black and African Arts aan Broad Street, het Nationaal Museum en het John Randle Centre for Yoruba Culture in Onikan, evenals particuliere galerijen zoals de Nike Art Gallery, brengen de Nigeriaanse cultuur onder de aandacht. Het conservatorium MUSON Centre, talrijke lokale orkesten en koren (zoals het Lagos City Chorale of het Cathedral Church of Christ Choir), evenals schrijvers als Sefi Atta, Oyinkan Braithwaite en Ayòbámi Adébáyò en kunstenaars als Dotun Popoola, Peju Alatise, Idowu Sonaya en Collins Abinoro Akporode vertegenwoordigen de creatieve scene van Lagos. Bovendien is Lagos het centrum van de media en van de Nigeriaanse filmindustrie, "Nollywood". De lagune-stad is ook een hotspot voor West-Afrikaanse muziek ("Afrobeats"); in de opnamestudio’s hebben Nigeriaanse sterren als Wizkid, Tems, Davido en Asake hun carrière begonnen. Internationale sterren als Paul McCartney, James Brown, Ed Sheeran en Beyoncé hebben hier albums opgenomen.
.svg)
