Geschiedenis
In de vroege middeleeuwen woonde hier de Slavische stam van de Lutomericii, die zijn naam gaf aan de latere stad. In de tiende eeuw behoorde het gebied tot het Boheemse koninkrijk en werd er een burcht opgericht. Rond 1225 werd een stad bij de burcht gesticht. Deze kreeg stadsrechten en trok handwerkslieden en handelaren aan uit het naburige Saksen en het Rijnland.
In 1655 werd de stad de zetel van een bisdom en werd ze verrijkt met door Italiaanse architecten in barok stijl gebouwde kloosters en scholen. In de negentiende eeuw was de Duitse meerderheid zeer dominant wat zich manifesteerde in het gebruik van Duits als officiële taal en de onderdrukking van de Tsjechische cultuur en onderwijs.
Tegen zin van de Duitse meerderheid werd de stad in 1918 onderdeel van de nieuwe republiek Tsjecho-Slowakije. Tsjechen kregen volledige rechten. De spanningen tussen beide bevolkingsgroepen namen toe. De Sudetenduitse partij van Konrad Henlein kon met een twee-derde raadsmeerderheid de tweetaligheid van het gemeentebestuur niet afschaffen omdat deze wettelijk verankerd was. Nadat het Sudetenland in 1938 door het Nazi-Duitsland was geannexeerd verdween het Tsjechisch als officiële taal. Enkele duizenden Tsjechen verlieten toen Leitmeritz. Alle Tsjechische instellingen werden opgeheven.
In 1945 kwamen de Tsjechische autoriteiten terug en volgens de Beneš-decreten werden nu de 15.000 Duitse inwoners de stad uitgezet. Hun plek werd ingenomen door nieuwe inwoners die deels ook onder druk hierheen werden gevoerd.
