Geschiedenis
Ten tijde van de Galliërs werd op deze plaats de Keltische god Luxovius vereerd. Reeds in de tweede eeuw v.Chr. was de plaats bekend om haar warmwaterbronnen. De plaats, gelegen in het gebied van de Sequani, ontwikkelde zich verder tijdens de Gallo-romeinse periode onder de naam Luxovium. Er werden thermen gebouwd. Naast de cultus van Luxovius waren er ook heiligdommen voor Bricta, Apollo en Sirona. Er werden een zevental ovens voor de productie van keramiek uit de eerste en tweede eeuw opgegraven. Het geproduceerde aardewerk werd in de ruime omgeving verdeeld. Ook werd er metaal, hout en steen bewerkt. In de vierde eeuw was de stad al fors kleiner geworden en in 451 werd de plaats verwoest door Attila. Gedurende meer dan honderd jaar geraakte de plaats in de vergetelheid.
De Ierse monnik Columbanus en zijn gezellen stichtten omstreeks 590 de abdij van Luxeuil. Deze abdij groeide snel en had een internationale uitstraling, vooral tussen de zevende en de negende eeuw, onder andere door haar scriptorium. De stad ontwikkelde zich rond de abdij. Rond 1300 werd de stad ommuurd en werd het kanaal van Morbief gegraven, dat zorgde voor de watervoorziening en voor waterkracht voor watermolens. De stad kende voorspoed tijdens de vijftiende en de zestiende eeuw. Het abtenpaleis werd uitgebreid en in de stad verrezen woningen van rijke burgers en stadspaleizen, waaronder het huis van kardinaal Jean Jouffroy.
Tijdens de achttiende en de negentiende eeuw ontwikkelde Luxeuil zich als kuuroord. De stad breidde uit en de stadsmuren werden geslecht. De komst van Napoleon III naar Luxeuil in 1856 vormde een hoogtepunt in het thermaal toerisme. Voor de kuurgasten werden villa's gebouwd. De stad werd ook bekend voor haar kant.
In de eerste helft van de twintigste eeuw werd de militaire luchtmachtbasis 116 aangelegd. Dit zorgde voor een economische impuls.
