_by_William_Powell_Frith.jpg)
Mary Elizabeth Braddon (Londen, 4 oktober 1837 – Richmond upon Thames, 4 februari 1915) was een populair Engels schrijfster uit het victoriaanse tijdperk. Zij is vooral bekend gebleven door haar uit 1862 daterende roman Lady Audley's Secret.
Haar vader, Henry Braddon, was een weinig succesvol advocaat. Hij scheidde van zijn vrouw Fanny White in 1840, toen Elizabeth drie jaar oud was. Haar broer Edward Braddon vertrok naar India toen Elizabeth tien jaar oud was. Later ging hij naar Australië en werd daar uiteindelijk premier van Tasmanië. Elizabeth kreeg een privéopleiding en werkte enige tijd als actrice om in haar levensonderhoud en dat van haar moeder te voorzien. Tussen 1852 en 1860 reisde ze onder het toezicht van haar moeder door de provincies. Ze speelde in diverse toneelstukken, waaronder Shakespeare-stukken, pantomimes, komedies, burleske voorstellingen en actuele drama's over India en de Krim. Ondanks haar enthousiasme en toewijding voor het theater, richtte ze zich geleidelijk aan op het schrijven van romans vanwege een gebrek aan hoofdrollen en wisselende recensies van haar voorstellingen. Veel van de rollen die ze speelde waren klein, maar leverden genoeg op om zichzelf en haar moeder te onderhouden.
In 1860 ontmoette zij de tijdschriftuitgever John Maxwell, met wie zij in 1861 ging samenwonen. Maxwell was echter al getrouwd en had vijf kinderen. Zijn vrouw was opgenomen in een psychiatrische instelling in Ierland. Toen deze in 1874 overleed trouwden zij. Het echtpaar kreeg zes kinderen.
Braddon ontwikkelde zich tot een bekwaam schrijfster van bestsellers en produceerde ongeveer 80 romans in het populaire sensatie-genre. Vooral met de nog altijd herdrukte roman Lady Audley's Secret vergaarde zij een fortuin. Enkele werken verschenen oorspronkelijk onder het pseudoniem Babington White. In het essay "Fictions of Sensation" in de Steel True, Blade Straight 2023 Annual wordt de formule van Braddons sensationele romans als volgt samengevat: "De boeken beginnen met een bruiloft, meestal tussen een mysterieuze heldin en een rijke boer, waarna ze afdwalen naar een romantisch verhaal op een landhuis en worden onderbroken door een gruwelijke misdaad, waarvan de oplossing voor de lezer altijd duidelijker is dan voor de personages, voordat een laatste verklaring wordt gegeven die een vorm van bigamie bevat. De bigamie is cruciaal en Braddon voert dit thema zo obsessief door dat de lezer zich begint af te vragen wat er aan de hand is."
Naast de vele romans droeg zij ook artikelen en verhalen bij aan bladen als Punch en The World. Zij was enige tijd redacteur van het literaire tijdschrift Temple Bar en oprichtster en redacteur van het geïllustreerde literaire tijdschrift Belgravia.
.jpg)
Braddon overleed op 4 februari 1915 in Richmond (toen nog in Surrey) en is begraven op de begraafplaats van Richmond. In de parochiekerk van Richmond is een gedenkplaat ter ere van Braddon geplaatst met de titel "Miss Braddon". In 1936 werd haar huis, Lichfield House, vervangen door een flatgebouw dat bekendstaat als Lichfield Court. Een aantal nabijgelegen straten zijn vernoemd naar personages uit haar romans – haar echtgenoot was projectontwikkelaar in de omgeving.
.jpg)
