| Max Mara | ||||
|---|---|---|---|---|
Max Mara winkel in Madrid | ||||
| Locatie | ||||
| Hoofdkantoor | Reggio Emilia | |||
| Industrie en producten | ||||
| Industrie(ën) | mode | |||
| Producten/ |
confectie | |||
| Status en tijdlijn | ||||
| Oprichting | 1951 | |||
| Oprichtingslocatie | Reggio Emilia | |||
| Bedrijfsstructuur | ||||
| Rechtsvorm | società a responsabilità limitata | |||
| Oprichter(s) | Achille Maramotti | |||
| Moederonderneming | Max Mara Fashion Group | |||
| Links | ||||
| Website | link | |||
| ||||
Max Mara (gestileerd als MaxMara) is een Italiaans modehuis dat prêt-à-porter merkkleding op de markt brengt. De ontwerpfilosofie van het modehuis is gericht op tijdloze kleding. Max Mara staat bekend om hun mantels en jassen.
Het werd opgericht in 1951 door Achille Maramotti. Door de jaren heen leverden verschillende externe ontwerpers bijdragen aan de collecties van Max Mara, waaronder Anne-Marie Beretta, Jean-Charles de Castelbajac, Karl Lagerfeld en Narciso Rodriguez.
Max Mara is betrokken bij de tweejaarlijkse Max Mara Art Prize for Women en de jaarlijkse Women in Film Max Mara Face of the Future Award.
Achille Maramotti (1927–2005) richtte in 1951 het modehuis op in de Italiaanse gemeente Reggio Emilia, een streek die bekend staat om textielproductie. In 1850 runde Marina Rinaldi, Maramotti's overgrootmoeder, er een kledingatelier. Maramotti's moeder, Giulia Fontanesi Maramotti, had er een naaischool. In 1925 leerde zij zichzelf het naaivakmanschap en het ontwerpen van patronen. Daarnaast publiceerde ze een reeks van boeken over kleermaken. Het modehuis heette aanvankelijk Confezioni Maramotti. Later veranderde de naam naar Max Mara. Maramotti zocht een naam die in verschillende talen gemakkelijk uit te spreken was. 'Max' verwijst naar een regionaal figuur die bekendstond als graaf Max, en 'Mara' is afgeleid van de achternaam Maramotti.
Voor zijn eerste collectie in 1951 creëerde Maramotti de eerste Max Mara jas. Hiermee legde hij de grondslag van het modemerk, dat bekend kwam te staan om hun jassen en mantels. Maramotti gebruikte de herenjas als inspiratie en maakte hiervan een belangrijk kledingstuk binnen de damesmode. De verkoopstrategie van Max Mara week af van wat rond de oprichtingsjaren gebruikelijk was. Destijds kochten veel Italiaanse vrouwen die het zich konden veroorloven stoffen in stoffenwinkels om kleding op maat te laten maken door een lokale kleermaker. Maramotti liet de kleding van Max Mara presenteren in dergelijke stoffenwinkels. Daarmee introduceerde hij confectiekleding bij een publiek dat gewend was om kleding op maat te laten maken.
In 1958 opende Max Mara een hoofdkantoor in Reggio Emilia. Daar opende eveneens de eerste Max Mara winkel aan de Via Aemilia in 1964. Milaan volgde in 1967, waarna al gauw meerdere winkels openden wereldwijd.
Maramotti had een klassieke ontwerpfilosofie in gedachten voor Max Mara, met collecties die een hoge kwaliteit uitstralen. De doelgroep was de werkende vrouw. Om deze stijl verder te ontwikkelen, werkte Max Mara gedurende de jaren 1970 en 1980 samen met zowel nationale als internationale ontwerpers. Onder meer Anne-Marie Beretta, Jean-Charles de Castelbajac, Emmanuelle Khanh, Karl Lagerfeld, Franco Moschino, Narciso Rodriguez en Giambattista Valli werkten mee aan collecties. Het modehuis maakte doorgaans de namen van deze ontwerpers niet openbaar. Maramotti wilde namelijk een modemerk creëren dat niet afhankelijk was van een individuele ontwerper, en in plaats daarvan de nadruk legde op Italiaans vakmanschap.
De Franse ontwerper Anne-Marie Beretta was een belangrijke invloed op de stijl van Max Mara. In 1981 creëerde zij de 101801 jas. Deze jas is kamelenkleurig en gemaakt van kasjmier. Het groeide uit tot een iconisch symbool van Max Mara. Tot op heden behoort het tot een van hun best verkochte jassen. Twee jaar later, in 1983, toonde het modehuis voor het eerst hun collectie tijdens Milaan Fashion Week. In 1989 lanceerde het bedrijf het MM Magazine, een halfjaarlijkse mode- en lifestylepublicatie.
De eerste flagship store van Max Mara opende in 1994 aan Madison Avenue in New York. In 2003 verhuisde het bedrijf naar een groter pand in Reggio Emilia aan de Via Giulia Maramotti. In het voormalige fabriekspand werd de Collezione Maramotti ondergebracht, een particuliere verzameling van moderne en hedendaagse kunst. Deze collectie werd in 2007 toegankelijk voor het publiek. Op 12 januari 2005 overleed Achille Maramotti. Na zijn overlijden nam zijn zoon Luigi Maramotti de leiding over Max Mara. De Britse ontwerper Ian Griffiths werd hoofdontwerper. Dat jaar had Max Mara circa 3.600 medewerkers in dienst. Het bedrijf beschikte over ongeveer 1.700 boetieks in 90 landen.

In 2013 presenteerde het merk de Teddy Bear-jas op de catwalk voor hun herfst/wintercollectie. De jas is ontworpen door Griffiths. Het is gemaakt van speciaal behandeld kameelhaar, geweven op een zijden basis. Dit zorgt voor een wollige textuur, wat doet denken aan een teddybeer. Max Mara werkte in 2015 samen met de Renzo Piano Building Workshop om de Whitney Bag te creëren. De tas was ter gelegenheid van het nieuwe Whitney Museum of American Art in het Meatpacking District. Max Mara was de sponsor van de collectie getiteld The Whitney's collection: selections from 1900 to 1965. In 2020 bracht het modehuis een speciale editie uit van de tas. Het ontwerp van deze speciale editie was geïnspireerd door Florine Stettheimers kunstwerk 'Sun'.
In februari 2017 behaalde Max Mara het nieuws toen model Halima Aden hun modeshow liep tijdens Milaan Fashion Week. Aden droeg op de catwalk een hidjab. Het was voor het eerst dat een model een hidjab droeg tijdens de Milaan Fashion Week.
In 2024 had Max Mara meer dan 2.500 eigen winkels. Daarbovenop was het merk verkrijgbaar bij ruim 10.000 locaties verspreid over 105 landen. Tot op heden is de familie Maramotti eigenaar van Max Mara. De zoon van Achille Maramotti, Luigi Maramotti, is de voorzitter van het bedrijf. De Britse modeontwerper Ian Griffiths is de creatief directeur.
Max Mara heeft 35 kledinglijnen voortgebracht. Max Mara is de belangrijkste en grootste kledinglijn van het bedrijf. Hun andere merken zijn onder meer Sportmax, Weekend Max Mara, Marella, Pennyblack, iBlues, Intrend, MAX&Co. en Marina Rinaldi. Het laatst genoemde merk is opgericht in 1980 en is vernoemd naar Achille Maramotti's overgrootmoeder. Het betreft een plussize kledinglijn, en is naast Max Mara een van hun bekendste merken.
Max Mara had van 1997 tot en met oktober 2020 een licentieovereenkomst met de Italiaanse brillenfabrikant Safilo Group voor hun brillencollecties. Max Mara's dochtermerk Sportmax sloot in 2019 een licentieovereenkomst met brillenfabrikant Marcolin. De overeenkomst liep tot en met december 2023. Voor de ontwikkeling, productie en distributie van parfum heeft Max Mara licentieovereenkomsten gehad met Cosmopolitan Cosmetics, de parfumdivisie van Procter & Gamble (2002–2004), Selective Beauty (2006–2024) en Shiseido (vanaf 2024).
In 2013 werd de actrice Jennifer Garner het eerste gezicht van Max Mara accessoires. Het betrof de eerste reclamecampagne van Max Mara waarin een beroemdheid centraal stond. De campagne was gefotografeerd door modefotograaf Mario Sorrenti. Voor de campagne werd Garner opgevolgd door actrice Amy Adams in 2014. Vanaf 2017 had model Ashley Graham een langdurige samenwerking met het modehuis als ambassadeur van Marina Rinaldi.
In augustus 2026 werd actrice Florence Pugh aangekondigd als het gezicht van Max Mara's parfum Le Parfum.
Max Mara Art Prize for Women
In 2005 richtte de Max Mara Fashion Group de Max Mara Art Prize for Women op. Deze tweejaarlijkse kunstprijs is bedoeld ter ondersteuning van vrouwelijke kunstenaars en om hen meer zichtbaarheid te geven. De jury bestaat uit een directeur of conservator, galeriehouder, een kunstcriticus, een kunstenaar en een verzamelaar. De winnaar krijgt de mogelijkheid om zes maanden in Italië een residentieprogramma te volgen. Dit programma biedt de kunstenaar de gelegenheid om een nieuw kunstwerk te ontwikkelen met ondersteuning en begeleiding. Het resulterende kunstwerk wordt vervolgens tentoongesteld in een culturele partnerinstelling en in Collezione Maramotti in Reggio Emilia.
Van 2005 tot en met 2024 werkte de organisatie samen met de Whitechapel Gallery in Londen. In die periode was de prijs gericht op kunstenaars die in het Verenigd Koninkrijk wonen en werken. Sinds 10de editie richt elke editie zich op een ander land, waarbij wordt samengewerkt met een lokale culturele instelling. In 2007 werd Collezione Maramotti, de kunstcollectie van de familie Maramotti, als partner bij het initiatief betrokken.
In samenwerking met de organisatie Women in Film (WIF), reikt Max Mara sinds 2006 jaarlijks een prijs uit tijdens de WIF Honors ceremonie: de Women In Film Max Mara Face of the Future Award. De prijs wordt toegekend aan een actrice die zich in een belangrijke fase van haar carrière bevindt. Hierbij wordt er gekeken naar zowel professionele prestaties, alsook maatschappelijke betrokkenheid, bijdragen aan de samenleving en persoonlijke stijl.
| Jaartal | Winnaar | Bron |
|---|---|---|
| 2006 | Maria Bello | |
| 2007 | Emily Blunt | |
| 2008 | Ginnifer Goodwin | |
| 2009 | Elizabeth Banks | |
| 2010 | Zoë Saldaña | |
| 2011 | Katie Holmes | |
| 2012 | Chloë Grace Moretz | |
| 2013 | Hailee Steinfeld | |
| 2014 | Rose Byrne | |
| 2015 | Kate Mara | |
| 2016 | Natalie Dormer | |
| 2017 | Zoey Deutch | |
| 2018 | Alexandra Shipp | |
| 2019 | Elizabeth Debicki | |
| 2020 | Gemma Chan | |
| 2021 | Zazie Beetz | |
| 2022 | Lili Reinhart | |
| 2023 | Yara Shahidi | |
| 2024 | Joey King | |
| 2025 | Maude Apatow | |
| 2026 | Adria Arjona |
In 1995 werd Max Mara gerechtelijk onderzocht in Italië wegens vermeend commerciële fraude. De aanleiding was het vermoeden dat de etiketten van bepaalde kledingstukken hogere percentages kasjmier, angora en mohair vermeldden dan de werkelijke vezelsamenstelling. Luigi Maramotti, destijds vicevoorzitter van het bedrijf, verklaarde dat Max Mara de stoffen bij leveranciers inkocht en dat de etiketten waren gebaseerd op de door hen verstrekte gegevens.
In een onderzoeksrapport uit 2023 van Sheffield Hallam University, Uyghur Rights Monitor en het Uyghur Center for Democracy and Human Rights werd Max Mara genoemd als een van de internationale afnemers van de Chinese textielproducent Anhui Huamao Group. Volgens het rapport was deze producent betrokken bij de door de Chinese staat opgelegde dwangarbeidsprogramma's in de Oeigoerse regio. Het rapport beschreef hoe dergelijke programma's Oeigoeren verplaatsen naar fabrieken om daar onder dwang te werken. Anhui Huamao leverde volgens het rapport onder meer garen en stoffen aan internationale tussenbedrijven die deze verwerken in kleding voor Europese merken, waaronder voor Max Mara.
In augustus 2024 bevestigde de Max Mara Fashion Group dat hun merken al enkele seizoenen lang geen producten gemaakt van bont meer verkochten. De mededeling kwam na een anderhalf jaar lange internationale campagne van dierenbeschermingsorganisaties die actievoerden tegen het gebruik van bont. De Fur Free Alliance, waar Humane Society of the United States onderdeel van uitmaakt, lanceerde in februari 2024 een antibontcampagne specifiek gericht op Max Mara. Dit was gedurende de modeweken in New York, Londen, Milaan en Parijs.