Noraly Schoenmaker

Van India naar Nederland

In 2018 huurde Schoenmaker in Manali een Royal Enfield Himalayan om door het Himalayagebied te rijden. Die ervaring bracht haar op het idee een eigen motor te kopen en daarmee door Zuidoost-Azië te reizen. Ze koos opnieuw voor een Himalayan, onder meer omdat in India en de omringende landen onderdelen en monteurs voor dit merk beschikbaar waren. In Delhi kocht ze een nieuwe motor, die ze Basanti noemde. Ze dacht aanvankelijk dat dit de naam was van een paard uit de Indiase film Sholay, maar ontdekte later dat Basanti de naam van de bestuurster van de paardenwagen was en dat het paard Dhanno heette.

Terwijl ze op de definitieve kentekenplaten en registratiepapieren wachtte, liet ze de motor aanpassen en leerde ze bij plaatselijke monteurs hoe ze zelf onderhoud en eenvoudige reparaties kon uitvoeren. Ze oefende onder meer het vervangen van de koppelingskabel en banden, het verversen van de olie en het stellen van de ketting.

Vanuit Delhi reed ze door India naar Myanmar en vervolgens via Thailand naar Maleisië. Dat was aanvankelijk haar eindbestemming, maar onderweg besloot ze verder te reizen. In Kuala Lumpur maakte ze haar motor klaar voor luchttransport naar Oman. Het bouwen van de transportkist en het regelen van de uitvoer namen enkele dagen in beslag. Zelf vloog ze alvast naar Oman, waar ze ontdekte dat de verzending van haar motor vertraging had opgelopen. Tijdens het wachten reed ze met een begeleider van een plaatselijk motorreisbedrijf op een CCM 450 door de bergen. Daar oefende ze technieken voor het rijden over steile, onverharde wegen.

Nadat ze Basanti weer had opgehaald, vervolgde ze haar reis door Oman naar de Verenigde Arabische Emiraten. In Abu Dhabi vroeg ze een visum voor Turkmenistan aan, dat ze later in Iran wilde ophalen. Met een nachtveerboot stak ze over naar Bandar Abbas, vanwaar ze verder naar het noorden reed.

Onderweg naar Mashhad, waar ze haar visum voor Turkmenistan zou ophalen, kwam ze op een onverharde bergweg voor een rivier te staan die door zware regenval onbegaanbaar was geworden. Toen ze over de steile, modderige weg probeerde terug te keren, kwam haar motor vast te zitten en brandden de koppelingsplaten door. Ze liet de motor met haar bagage achter en liep omhoog om hulp te zoeken. Plaatselijke bewoners en schaapherders hielpen haar Basanti naar boven te brengen en boden haar een overnachtingsplaats aan. In een later reisverslag beschreef ze dit als een van de zwaarste dagen van haar tocht, waarvan het moeilijkste deel niet op film stond omdat de camerabatterij leeg was geraakt.

Vanuit Iran reed ze door Turkmenistan, Oezbekistan, Tadzjikistan, Kirgizië en Kazachstan. Daarna ging ze in westelijke richting door Rusland, Georgië, Armenië, Turkije en verschillende Europese landen naar Nederland. Bij aankomst had ze ongeveer 36.000 kilometer afgelegd door 25 landen. In de laatste aflevering van de reis vertelde ze trots te zijn dat zij en Basanti Nederland hadden bereikt. Ze kondigde een korte onderbreking aan, gevolgd door een nieuwe tocht van Patagonië naar Alaska.

Ze wilde die volgende reis aanvankelijk met Basanti maken, maar liep tegen registratieproblemen aan. De motor stond niet op haar eigen naam en was gebouwd voor de Indiase markt. Volgens Schoenmaker kon ze daardoor niet de benodigde documenten verkrijgen om de motor op Nederlands kenteken te zetten. De Nederlandse distributeur bood haar een nieuwe Himalayan aan in ruil voor Basanti, die als reismotor tentoongesteld zou blijven. Ze noemde haar nieuwe motor Dhanno.

Van Patagonië naar Alaska

Op 1 oktober 2019 vertrok Schoenmaker met Dhanno vanuit Buenos Aires voor haar reis naar Alaska. Eerst reed ze zuidwaarts naar Patagonië, waarna ze naar het noorden trok. Tijdens haar tocht door de Andes wisselde ze geregeld tussen Argentinië en Chili en bereikte ze via Bolivia uiteindelijk Peru.

Door de coronapandemie moest ze de reis in 2020 afbreken. Tijdens de Peruaanse lockdown zat ze twee weken vast in een pension in Lampa. Met hulp van de plaatselijke bevolking en de Nederlandse ambassade kon ze terugkeren naar Nederland, maar haar motor moest ze achterlaten. Dhanno kwam uiteindelijk in Lima terecht en kon pas acht maanden later naar Nederland worden verscheept.

Tijdens de onderbreking maakte ze in 2020 een reis door Noord-Europa en in 2021 een tocht door zuidelijk Afrika. Later in 2021 hervatte ze haar reis naar Alaska op een Honda CRF300 Rally, die ze naar haar bestemming Alaska noemde. Omdat de Peruaanse grenzen tijdens de voorbereiding nog gesloten waren, liet ze de motor vanuit het Verenigd Koninkrijk naar Ecuador vliegen. Zo kon ze ten noorden van Peru verdergaan.

Vanuit Colombia reisde ze met haar motor in kleine boten naar Panama, om het wegloze grensgebied van Darién te omzeilen. De overtocht duurde drie dagen en ging over een ruwe zee, waarbij haar motor in verschillende boten moest worden overgeladen. Via Costa Rica, Nicaragua, Honduras, El Salvador, Guatemala en Belize bereikte ze Mexico.

In Mexico hielpen plaatselijke motorrijders haar bij het beoordelen van de veiligheid van mogelijke routes. Ze kreeg er te maken met wegblokkades en gewapende mannen, maar vertelde ook over de gastvrijheid van de mensen die ze onderweg ontmoette. Bij de grensovergang van Tecate naar de Verenigde Staten herkende een Amerikaanse grensbeambte haar van haar video's. Hij vroeg om een foto die hij naar zijn schoonvader wilde sturen, omdat die haar kanaal volgde.

Tijdens haar tocht door de Verenigde Staten liep ze bij een val in Nevada een enkelblessure op. Een vriend haalde haar op en ze verbleef enige tijd in Moab voordat ze verder kon rijden. Later moest ze in verschillende staten omkeren omdat sneeuw de bergwegen versperde. Via Canada bereikte ze uiteindelijk Alaska. Toen ze de grens passeerde, sprak ze haar blijdschap uit dat ze de staat waarnaar ze zo lang had toegewerkt eindelijk had bereikt.

Haar einddoel lag nog verder naar het noorden, aan de Noordelijke IJszee. Via de Dalton Highway reed ze door de Brooks Range naar Prudhoe Bay. Tijdens de laatste kilometers werd ze emotioneel toen ze terugblikte op de gebeurtenissen van de voorgaande jaren. Ze vertelde trots te zijn dat ze de tocht zelfstandig had volbracht en bedankte de kijkers die haar onderweg hadden gevolgd. Op 11 augustus 2022 bereikte ze de Noordelijke IJszee. Daarmee voltooide ze, met de onderbreking door de pandemie, een reis van bijna drie jaar en circa 65.000 kilometer door achttien landen. Daarvan had ze ongeveer 43.000 kilometer op haar Honda afgelegd.

Door Noord-Europa naar de Noordkaap

Toen Europese grenzen in de zomer van 2020 weer opengingen, kocht Schoenmaker een tweedehands Honda CB500X, die ze Ronin noemde. Daarmee reisde ze door IJsland, Denemarken, Zweden en Noorwegen, terwijl haar motor Dhanno nog in Peru stond.

Om op overnachtingen te besparen, nam ze kampeerspullen mee. Op IJsland zat ze door de regen vaak in haar tent, waar ze ook haar video's monteerde. Haar spullen bleven vochtig en het langdurig zitten tijdens het monteren bezorgde haar rugklachten. Tijdens het rijden kreeg ze te maken met koude zijwind en aanhoudende regen. Ze verbleef tussendoor in pensions en kampeerhutten om haar kleding en apparatuur te laten drogen. Achteraf schreef ze dat ze bij een volgend bezoek aan IJsland niet opnieuw zou kamperen.

Na haar verblijf op IJsland nam ze de veerboot naar Denemarken. Aanvankelijk wilde ze vandaar naar Noorwegen varen, maar vanwege een verplichte quarantaine bij aankomst koos ze ervoor via Denemarken naar Zweden te rijden.

In het noorden van Zweden maakte ze kennis met de cultuur van de Samen. Na een bezoek aan het Samische museum in Jokkmokk raakte ze in gesprek met een kijkster die haar motor had herkend en over haar Samische achtergrond vertelde. Ook ontmoette ze een rendierhouder, die haar uitleg gaf over zijn werk. Een andere ontmoeting leidde tot een uitnodiging om te overnachten en een helikoptervlucht te maken boven het berglandschap van Stora Sjöfallet. In haar reisverslag beschreef ze hoe deze onverwachte ontmoetingen haar plannen veranderden en haar meer inzicht gaven in het hedendaagse leven in de streek.

Ze wilde vervolgens via Finland naar Estland reizen, maar werd aan de Finse grens geweigerd. In plaats van dezelfde route door Zweden terug te rijden, koos ze voor Noorwegen. Na een lange rijdag bereikte ze Bjerkvik, waar ze vaststelde dat de Noordkaap nog ongeveer 700 kilometer verder lag. Hoewel ze die bestemming aanvankelijk niet had overwogen, besloot ze er alsnog naartoe te rijden. Omdat de herfst inviel en ze slechter weer verwachtte, legde ze de afstand in één dag af. Ze bereikte de kaap bij helder weer en schreef later dat de rit en het uitzicht haar eerdere twijfels over de bestemming hadden weggenomen.

Vanaf de Noordkaap reed ze weer zuidwaarts. Onderweg bezocht ze de rotskunst van Alta en nam ze veerboten over de fjorden om Tromsø te bereiken. Na haar Noord-Europese reis keerde ze terug naar Nederland. Toen de grenzen opnieuw sloten, bracht ze daar de winter door voordat ze naar Zuid-Afrika vertrok.

Door zuidelijk Afrika

Begin 2021 vertrok Schoenmaker naar Zuid-Afrika. In Johannesburg kocht ze een tweedehands Honda CRF250L, die ze Savannah noemde. Ze koos deze motor omdat hij licht en betaalbaar was. Gedurende ongeveer zes maanden reisde ze vanuit Johannesburg door Zuid-Afrika, Namibië, Botswana en Zimbabwe, waarna ze terugkeerde naar haar vertrekpunt. Tijdens deze rondreis legde ze circa 22.000 kilometer af. De video's verschenen als het vijfde seizoen van haar kanaal, onder de titel Destination Unknown.

In Namibië ging ze bij Twyfelfontein op zoek naar woestijnolifanten. Omdat deze dieren niet aan motoren gewend waren, sloot ze zich aan bij een safari vanuit haar lodge. Na eerdere vergeefse pogingen zag ze daar twee olifanten. De volgende ochtend vervolgde ze haar motorreis door het droge berglandschap in de richting van Khowarib.

In Botswana ontmoette ze Dakar-deelnemer James Alexander, met wie ze een deel van de reis samen reed. Volgens Schoenmaker inspireerde die ontmoeting haar om zelf aan een rally-evenement deel te nemen. Vanuit Botswana stak ze de grens met Zimbabwe over. Daar bezocht ze de Victoriawatervallen voordat ze haar tocht terug naar Zuid-Afrika voortzette.

Na haar terugkeer in Johannesburg bereidde ze Savannah voor op de Kalahari Rally. Ze nam deel aan de Adventure Raid, een afzonderlijke klasse met zes etappes, waarvan de deelnemers in hetzelfde bivak verbleven als de rallyrijders. Tijdens de laatste etappe brak het achterframe van Savannah, maar ze wist de tocht uit te rijden. Na afloop liet ze de motor achter in het motormuseum van Knysna en keerde ze terug naar Nederland.

Door Noord-, West- en Oost-Afrika

In 2023 begon Schoenmaker met Alaska, de Honda waarmee ze haar Amerikareis had voltooid, aan een nieuwe tocht door Afrika. Na een opknapbeurt was de motor vanuit Noord-Amerika naar Europa vervoerd. Ze haalde hem op in Málaga en stak over naar Marokko. Via Mauritanië reed ze naar Senegal. In Dakar onderbrak ze haar reis voor onderhoud aan haar motor en de voorbereiding van het vervolg door West-Afrika. Ze regelde onder meer visa en voorzorgsmaatregelen tegen malaria.

Vanuit Senegal reisde ze via Gambia naar Guinee-Bissau. Daar gebruikte ze het Portugees dat ze tijdens haar werk in Brazilië had geleerd om met mensen te communiceren. Via Guinee, Sierra Leone, Liberia, Ivoorkust, Ghana, Togo, Benin en Nigeria bereikte ze Kameroen. Daar reed ze naar de hoofdstad Yaoundé om een visum voor de Centraal-Afrikaanse Republiek aan te vragen. Vervolgens trok ze in de richting van de grens, over wegen die door de regen steeds moeilijker begaanbaar werden.

Toen ze in de Centraal-Afrikaanse Republiek op een modderige weg door het regenwoud door de duisternis werd ingehaald, vroeg ze in het dorp Nabondo om een overnachtingsplaats. De dorpsbewoners en hun dorpshoofden namen haar op en stonden erop dat ook haar motor binnen werd gestald. De volgende ochtend kreeg ze ontbijt voordat ze verderging.

Tijdens haar verblijf in de Centraal-Afrikaanse Republiek trok ze met Ba’aka-gidsen het regenwoud in. Bij Dzanga Bai observeerde ze wilde bosolifanten die naar de open plek in het woud kwamen om mineraalrijke grond op te graven. Vervolgens ging ze met gidsen op zoek naar westelijke laaglandgorilla's. In het nabijgelegen Ba’aka-dorp Mossaboula zocht ze ook een monteur op voor werkzaamheden aan haar motor.

Om Congo-Brazzaville te bereiken, reisde ze eerst terug naar Kameroen. Bij de rivier die daar de grens met Congo-Brazzaville vormt, liet ze haar motor in een kano laden, terwijl ze zelf in een andere kano overstak. Haar motor viel echter uit de kano in het water en wilde daarna niet meer starten. Nadat de motor alsnog naar de Congolese oever was gebracht, hielp een monteur haar tot laat in de avond om hem weer aan de praat te krijgen.

Vanuit Congo-Brazzaville reed ze naar de Angolese provincie Cabinda. Met een veerboot reisde ze vervolgens naar Soyo, zodat ze niet door Congo-Kinshasa hoefde te rijden. In Luanda liet ze haar motor onderhouden; onder meer de ketting, tandwielen en remblokken werden vervangen. Daarna vervolgde ze haar reis door Angola naar Zambia en Malawi.

In Lilongwe, de hoofdstad van Malawi, liet ze haar motor achter voor een uitstap naar Madagaskar. Ze vloog er via Addis Abeba naartoe. Het eerste deel van haar tocht over het eiland reed ze op een gehuurde KTM 350, samen met de lokale gids Didier. In Toliara, aan de westkust, wisselde ze de KTM om voor een Honda Africa Twin 750. Voor de terugreis over verharde wegen naar de hoofdstad was deze motor geschikter. Ze nam afscheid van Didier en vervolgde haar reis alleen.

Terug in Lilongwe haalde ze haar Honda Alaska weer op en vervolgde ze haar reis door Malawi naar Tanzania. Daar kwam ze in 2024 ten val en brak ze haar sleutelbeen. Ze moest haar reis afbreken en keerde voor behandeling terug naar Nederland. Bij de operatie aan haar sleutelbeen werd haar long geperforeerd. Toen ze enkele maanden later aan haar volgende reis begon, was ze nog niet volledig hersteld.

Van Turkije naar Japan

In 2024 begon Schoenmaker aan een reis met Japan als bestemming. Daarvoor liet ze een Yamaha XT600Z Ténéré uit 1987 opnieuw opbouwen door de Duitse motorspecialist Moritz, van Motoritz. Ze gaf de motor de naam Frankie, naar Frankenstein, omdat deze uit onderdelen van verschillende uitvoeringen van de Yamaha Ténéré was opgebouwd.

Vanuit Istanboel reed ze door Turkije naar de Koerdische Autonome Regio. Om vanuit deze regio verder te reizen naar de rest van Irak, maakte ze een omweg via Iran. Ze wilde bij het opnieuw binnenkomen van Irak een visum bij aankomst verkrijgen. Na problemen met een verkeerd stempel in haar douanedocumenten kon ze de grens tussen Iran en Irak passeren.

Via Koeweit reisde ze naar Saoedi-Arabië. Daar liet ze haar motor achter voor een uitstap naar Jemen. Omdat ze haar motor niet mocht meenemen, reisde ze per vliegtuig naar Seiyun. Ze verkende de omgeving met de lokale gids Kais. Op een door Kais geregelde motor reed ze door Wadi Doan in de regio Hadramaut. Terug in Saoedi-Arabië vervolgde ze haar tocht op Frankie naar Dubai. Daar onderbrak ze haar reis naar Japan voor een boekpromotietocht door Groot-Brittannië, terwijl Frankie in Dubai bleef.

Na haar terugkeer in Dubai liet ze Frankie per luchtvracht naar Karachi in Pakistan vervoeren. Ze had een overtocht met de veerboot naar Iran overwogen, maar durfde daar niet terug te keren nadat ze een video over Iraanse brandstofsmokkelaars had gepubliceerd. In Karachi kostte de douaneafhandeling van haar motor drie dagen.

Vervolgens reed ze door Afghanistan en via Tadzjikistan en Kirgizië naar China. In Afghanistan kreeg ze te maken met vele controleposten van de Taliban en beperkingen die ze als alleenreizende vrouw ondervond. Over deze ervaringen vertelde ze later, in mei 2026, in een interview met Dai Carter.

In Mongolië bereikte ze Ulaanbaatar. Vanwege de winter onderbrak ze haar reis en keerde ze tijdelijk terug naar Nederland. Tijdens die onderbreking werkte ze aan haar conditie. Na acht maanden training nam ze deel aan een individuele Hyrox-wedstrijd in Thialf. Ze vertelde dat ze na de operatie lange tijd kortademig was gebleven en met de training haar kracht en uithoudingsvermogen wilde verbeteren.

In een video uit juni 2026 liet ze zien hoe ze in Ulaanbaatar haar motor weer rijklaar maakte en haar reis voortzette. Daarna reisde ze opnieuw door China en liet ze haar motor naar Zuid-Korea vervoeren. In een video die op 28 oktober 2026 verscheen, deed ze verslag van de overtocht van Busan naar Fukuoka en haar aankomst met Frankie in Japan.

Boekpromotietocht door Groot-Brittannië

In 2025 combineerde Schoenmaker de promotie van Free Ride met een motorreis door Engeland, Wales en Schotland. Ze begon in Londen en gebruikte een Yamaha Ténéré 700 uit 2025, die Yamaha haar had uitgeleend. Ze bezocht boekhandels, signeerde exemplaren en filmde onderweg een afzonderlijke videoserie. In Londen liet ze ook een gesigneerd boek achter op een boekenmarkt, waar een kijker het kon ophalen.

Na een signeerbijeenkomst in Swansea ontdekte ze de volgende ochtend dat haar motor van de parkeerplaats bij haar hotel was verdwenen. Met behulp van een verborgen tracker vond ze hem terug in het groen tussen twee parkeerterreinen. Op beveiligingsbeelden was te zien dat dieven de afgesloten motor hadden weggesleept en verstopt. De motor was beschadigd, maar ze kon haar reis ermee voortzetten.

Vanuit Wales reisde ze via Bristol naar Dartmoor. Daarna keerde ze voor een volgend boekevenement terug naar Londen en bezocht ze een motorfestival in de omgeving van Birmingham, voordat ze verder naar het noorden reed. In Schotland bezocht ze onder meer Skye en reed ze over de bergpas naar Applecross.

De planning van de laatste twee boekevenementen bracht haar vanuit Schotland eerst naar Newcastle en daarna terug naar Edinburgh. Daar sloot ze de tocht af en leverde ze de motor weer in. In drie weken had ze naar eigen opgave ongeveer 3.400 mijl afgelegd, vijf boekevenementen en een tweedaags motorfestival bezocht en twaalf video's gemaakt. Achteraf vertelde ze dat de combinatie van reizen, promotie en videoproductie haar weinig slaap had gelaten. Na een korte onderbreking hervatte ze haar reis op Frankie.

Bestseller 60