Nummerstations zijn mysterieuze kortegolfzenders van onbekende oorsprong die reeksen van getallen of letters uitzenden. Tot op heden is niet bekend wie deze berichten uitzendt en wat de betekenis of bedoeling is van de getallen of letters. Er zijn vermoedens dat geheime diensten deze uitzendingen gebruiken voor berichten aan hun veldagenten. Zendmaatschappijen en officiële instanties geven weinig informatie over het bestaan of het doel van deze zenders.
Nummerstations beginnen hun uitzending vaak met een vaste oproep ter identificatie van het station. Veel stations beginnen met een eenvoudige oproep zoals ¡Atención! (Spaans voor "Attentie!"). De identificatie kan echter ook bestaan uit bijvoorbeeld een bekende melodie, of een andere soort geluidsopname. Zo begint The Lincolnshire Poacher met dat Engelse wijsje en gebruikte het station Magnetic Fields de intro van het gelijknamige stuk van Jean-Michel Jarre. Het station Yosemite Sam begon uitzendingen met een opname uit een Looney Tunes-tekenfilm, waarin het gelijknamige personage uitroept: "Varmint, I'm a-gonna b-b-b-bloooow yah t'smithereenies!" ("Stuk ongedierte, ik zal je in stukken schieten!").
Na de identificatie worden reeksen getallen of letters uitgelezen. Een stem, meestal van een vrouw of kind, leest reeksen getallen en/of letters voor, meestal in groepen van 4 of 5, of afwisselend 2 en 3. Dit kan voor een korte periode zijn, of uren na elkaar steeds dezelfde boodschap. De cijfers of letters zelf kunnen machinaal voorgelezen worden door vooraf opgenomen cijfers in de goede volgorde af te spelen. Soms gebruikt men een computergegenereerde stem of zijn de berichten in morsecode.
Een bericht begint vaak met een soort van volgnummer dat kan aangeven aan wie de uitzending gericht is, en een melding van het aantal cijfer- of lettergroepen dat gaat volgen. Het bericht kan dan gevolgd worden door een nieuw bericht of beëindigd worden met een sluitingsbericht. Deze afsluiting verschilt per station, en kan bestaan uit bijvoorbeeld een reeks nullen (zoals vaak bij Russische stations) of door het herhalen van de beginidentificatie.
Er zijn verschillende redenen om aan te nemen dat het inderdaad gaat om geheime berichten die verstuurd worden:
In 1998 verscheen er een artikel in de Londense Daily Telegraph, waarin een woordvoerder van het Ministerie van Handel en Industrie, dat verantwoordelijk is voor de officiële zenders in Engeland, stelde dat "deze stations zijn wat ze verondersteld worden te zijn, en niet voor publiek gebruik".
Radioamateurs die deze uitzendingen op de voet volgen, delen ze op naar vermoedelijke locatie, taal en type boodschap. Ze onderzoeken welke stations erbij komen of verdwijnen en op welke al dan niet regelmatige tijdstippen deze uitzenden. Op het internet worden veel geluidsfragmenten van deze uitzendingen en frequenties gepubliceerd, en met een eenvoudige kleine kortegolfontvanger met een bereik tussen 3000 en 30.000 kHz kan iedereen de ether doorzoeken naar berichten.