Geschiedenis
De gouw ontstond toen het hertogdom van Dentelinus uiteenviel (7e eeuw). Bij het Verdrag van Verdun (843) werd de Oosterbant, evenals de gouw Atrecht, toegewezen aan West-Francië, het latere koninkrijk Frankrijk.
Omstreeks 895 werden de Oosterbant en Atrecht bezet door Boudewijn II van Vlaanderen en Rudolf van Kamerijk. Aan het einde van dit conflict was een zekere Rudolf van Gouy graaf van de gouwen. Rudolf werd in 926 opgevolgd door zijn halfbroer Rutger (of Roger II de Laon), maar deze verloor grote delen van de Oosterbant aan een andere pretendent genaamd Ernaud. Arnulf I van Vlaanderen maakte van de verdeeldheid gebruik om Mortagne (931), Douai en Lécluse (beiden in 943) in te lijven bij het graafschap Vlaanderen.
Later kwam de Oosterbant vermoedelijk onder controle van Boudewijn IV van Vlaanderen, maar deze schonk hem als bruidsschat aan zijn dochter toen ze trouwde met Reinier van Hasnon (±1020). Reinier was de vader van Richilde, de eerste gravin van het graafschap Henegouwen. Omdat Henegouwen geen Frans leengoed maar een Rijks leengoed was, noemden de graven zich zowel "van Henegouwen" als "van Oostervant".
Met de Vrede van Madrid (1526), herhaald bij de Damesvrede van Kamerijk (1529), onthief Frans I van Frankrijk de Oosterbant uit de Franse leenroerigheid ten voordele van het Heilige Roomse Rijk. Het gebied werd zo een integraal onderdeel van het graafschap Henegouwen. In de 17e eeuw werd het bestuurd door een provoost in Valenciennes, Bouchain en Saint-Amand. Alle drie proosdijen werden veroverd door Lodewijk XIV van Frankrijk.
