| Schiereiland van | |
|---|---|
| Locatie | |
| Land | |
| Provincie | |
| Locatie | Adriatische Zee bij Vasto |
| Regio | |
| Coördinaten | 42° 10′ NB, 14° 43′ OL |
| Foto('s) | |
| Het strand van Punta Penna | |
Punta Penna is een schiereiland in de Italiaanse regio Abruzzen, in de gemeente Vasto, in het zuidelijke deel van de Costa dei Trabocchi en de provincie Chieti. Het noordelijke deel, waar het gelijknamige strand van Punta Penna ligt, maakt deel uit van het natuurreservaat Punta Aderci, terwijl in het zuidelijke deel de haven van Vasto ligt.


Hoewel het schiereiland en de omliggende gebieden aan het begin van de 20e eeuw volledig landelijk waren en geen woongebieden kenden, zijn er verschillende getuigenissen van de oude geschiedenis op deze locatie. De natuurlijke haven van Punta Penna was zeker de thuisbasis van een Italische nederzetting met een haven die dienst deed voor het oude Histonium, en er wordt verondersteld dat deze nederzetting overeenkomt met de oude en nooit gelokaliseerde Frentaanse stad Buca. Later, in de middeleeuwen, ontstonden op deze plek een fort en een kleine nederzetting die bekend stond als Pennaluce. In die periode werden ook de 15e-eeuwse kerk van Santa Maria di Pennaluce (in 1887 herbouwd in romaanse stijl) en de toren van Punta Penna uit 1557 gebouwd, die deel uitmaakte van het verdedigingssysteem van de kusttorens van het Koninkrijk Napels.
Lange tijd waren de toren en de kerk de enige gebouwen op het schiereiland, dat verder (zoals het grootste deel van de kust van de Abruzzen) gekenmerkt werd door een vrijwel ongerepte natuur. Aan het begin van de twintigste eeuw veranderde de situatie toen de lokale politiek van Vasto zich ging inzetten om de natuurlijke inham te voorzien van een industriële haven die de economie van het gebied een impuls zou geven. Een eerste resultaat was de oprichting van een militaire haven in Punta Penna in 1907. In datzelfde jaar werd begonnen met de bouw van de grote vuurtoren van Punta Penna, die in 1912 werd voltooid. Na de Eerste Wereldoorlog werd de haven van Vasto echter gedegradeerd tot een haven van de vierde klasse, waardoor de staatsfinanciering werd ingetrokken en met lokale financiering alleen de westelijke pier, de kade en het achterliggende plein konden worden aangelegd. De aanleg van de noordwestelijke pier leidde bovendien tot de vorming van het strand van Punta Penna ten noordwesten van de havenfaciliteiten, vlak achter de kliffen, waardoor een duinsysteem ontstond dat rechtstreeks verbonden was met dat van het nabijgelegen Punta Aderci.
Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd de haven zwaar beschadigd en werd de vuurtoren door het terugtrekkende Duitse leger vernield, maar aan het einde van het conflict werd de aanlegplaats opnieuw geclassificeerd als haven van eerste categorie en dankzij overheidsfinanciering werd hij snel herbouwd. In de tweede helft van de 20e eeuw begonnen zich ook de eerste industriële nederzettingen te ontwikkelen in de buurt van de haven, die in de loop der jaren steeds groter werden en uiteindelijk in strijd kwamen met het toegenomen milieubewustzijn van de lokale bevolking en de snelle groei van het toerisme in het gebied: door het terugtrekken van de Adriatische spoorlijn, die vroeger vlakbij de zee liep en in het begin van de jaren 2000 werd verplaatst naar een meer landinwaarts gelegen variant, voornamelijk in tunnels, kon het toerisme aan de zuidkust van Abruzzen en de Costa dei Trabocchi zich snel ontwikkelen, mede dankzij de aanleg van het fietspad dat bekend staat als de Via verde dei Trabocchi op het oude spoorwegtraject, dat deel uitmaakt van de Ciclovia Adriatica.

Het strand van Punta Penna is de belangrijkste toeristische trekpleister van het schiereiland en dankt zijn bekendheid aan zijn wilde en ongerepte omgeving. Het strand is ontstaan na de bouw van de noordwestelijke pier van de haven van Vasto en maakt volledig deel uit van het natuurreservaat Punta Aderci. Het heeft een duinsysteem dat als habitat dient voor talrijke diersoorten, zoals bruine kiekendief, geelpootmeeuw, purperreiger, sperwer, strandplevier en veldleeuwerik, en herbergt ook verschillende bloemen en planten die typisch zijn voor het mediterrane milieu. Achter het strand ligt een klifgebied, met daarachter het industriegebied van de haven van Vasto.
Het strand bestaat voornamelijk uit zand, behalve het strand in het noordelijke deel, vlakbij Punta Aderci, dat wordt gekenmerkt door een kiezelkust. Vlakbij het strand is een informatiepunt van het natuurreservaat waar kano's en mountainbikes kunnen worden gehuurd. Op de noordelijke pier van de haven, met uitzicht op het strand, bevinden zich de trabocchi (oude houten vispieren aan de Abruzzenkust) “Trimalcione”, “Molo di Vasto” en “Puntamare”.