RAF Tangmere

Voormalige verkeerstoren

RAF Tangmere is een voormalig militair vliegveld bij Tangmere (nabij Chichester in West Sussex). De luchtmachtbasis is vooral bekend vanwege haar rol in de Slag om Engeland.

Tegenwoordig overleeft de verkeerstoren en is er een Tangmere Military Aviation Museum gevestigd, met in de open lucht verschillende vliegtuigen, waaronder de Gloster Meteor waarmee Teddy Donaldson in 1946 voor het eerst sneller dan duizend km per uur vloog, en de Hawker Hunter waarmee Neville Duke in 1953 een snelheidsrecord van 1170 km per uur vloog.

Eerste Wereldoorlog

Het vliegveld werd in 1917 aangelegd als trainingsbasis voor het Royal Flying Corps. In 1918 werd het overgedragen aan de Amerikaanse luchtmacht, wederom als trainingsbasis. Na de oorlog werd de basis gesloten.

Interbellum

Hawker Fury van No. 43 Squadron

In 1925 werd de basis heropend en in 1926 werd No. 43 Squadron er gestationeerd dat vloog met de Gloster Gamecock, een eenpersoonsjachtvlieger. Naarmate een nieuwe oorlog meer dreigde kwamen er snellere vliegtuigen, zoals de Hawker Fury, de Gloster Gladiator en de Hawker Hurricane.

Vanwege de oorlogsdreiging werd het vliegveld in 1939 uitgebreid, waarbij enkele huizen en het enige hotel van Tangmere werden afgebroken.

Tweede Wereldoorlog

In de Slag om Engeland werden er voor het eerst Supermarine Spitfires gestationeerd, van No. 602 Squadron, zij het op het nabijgelegen RAF Westhampnett. Tijdens een aanval op Tangmere met Duitse Stuka's op 16 augustus 1940 vielen de eerste slachtoffers.

In 1940-1941 was het vliegveld van groot belang bij het verdedigen van het VK. Vanaf 1941 werd overgegaan tot offensieve operaties boven het vasteland van Europa.

Tijdens de oorlog werd de vliegbasis ook gebruikt door de Special Operations Executive (SOE) om agenten naar het vasteland te brengen met Westland Lysanders.

Sluiting in 1970

Museum

Na de oorlog werd het vliegveld steeds minder gebruikt, en het laatste squadron vertrok in 1964. Tangmere sloot als vliegveld in 1970, waarna landingsbanen langzamerhand weer landbouwgronden werden. In 1983 werd het vliegveld gekocht door Seawards Properties Ltd. Veel gebouwen werden afgebroken maar de verkeerstoren bleef bewaard, alsmede enkele huizen waar officieren hadden gewoond. Ook enkele hangars staan er nog.

Op het terrein van het voormalige vliegveld zijn nu deels naast en op de oude landingsbanen verschillende glastuinbouwbedrijven gevestigd.

In 1982 richtten vrijwilligers het Tangmere Military Aviation Museum op.