Biografie
Amateurcarrière
Jones groeide op in Pensacola, Florida. Zijn vader, Roy Jones sr., was zelf professioneel bokser en werd zijn eerste trainer. Jones begon op jonge leeftijd met boksen en kende een succesvolle amateurcarrière.
Tijdens de Olympische Spelen van 1988 in Seoel won Jones zilver in het lichtmiddengewicht. In de finale verloor hij middels een zeer omstreden jurybeslissing van de Zuid-Koreaan Park Si-hun.
Profcarrière
Jones werd in 1989 professioneel bokser. Op 22 mei 1993 kreeg hij zijn eerste kans op een wereldtitel tegen Bernard Hopkins. Jones won middels een unanieme jurybeslissing en veroverde daarmee de vacante IBF-wereldtitel in het middengewicht.
In 1994 stapte Jones over naar het supermiddengewicht. Hij versloeg de ongeslagen James Toney en veroverde de IBF-wereldtitel. Vervolgens ging hij naar het lichtzwaargewicht, waar hij jarenlang tot de dominante boksers behoorde.
In 1997 leed Jones zijn eerste professionele nederlaag tegen Montell Griffin. Hij werd in de negende ronde gediskwalificeerd omdat hij Griffin raakte terwijl deze op zijn knieën zat. Jones stond op dat moment 34–0. Enkele maanden later won hij de rematch door Griffin in de eerste ronde knock-out te slaan.
Jones behaalde vervolgens overwinningen op onder anderen Virgil Hill, Reggie Johnson en Clinton Woods en verzamelde meerdere wereldtitels in het lichtzwaargewicht. Van 1999 tot 2002 was hij houder van alle grote titels in het lichtzwaargewicht en was hij de onbetwiste wereldkampioen van deze gewichtsklasse.
Wereldkampioen zwaargewicht
In 2003 maakte Jones de overstap naar het zwaargewicht. Hij versloeg John Ruiz door middel van een unanieme jurybeslissing en veroverde de WBA-wereldtitel. Daarmee werd hij de eerste voormalig wereldkampioen middengewicht in meer dan een eeuw die een belangrijke wereldtitel in het zwaargewicht won.
Na zijn overwinning op Ruiz keerde Jones terug naar het lichtzwaargewicht en versloeg hij Antonio Tarver middels een meerderheidsbeslissing.
Latere carrière
In 2004 verloor Jones de rematch tegen Tarver op knock-out in de tweede ronde, zijn eerste nederlaag op knock-out. Later dat jaar verloor hij ook van Glen Johnson.
Jones herstelde zich met enkele overwinningen en versloeg in 2008 voormalig wereldkampioen Félix Trinidad via een unanieme jurybeslissing. Later dat jaar verloor hij van Joe Calzaghe. In de daaropvolgende jaren vocht hij onder meer opnieuw tegen Bernard Hopkins en tegen Denis Lebedev. In 2018 beëindigde hij aanvankelijk zijn professionele carrière.
In 2020 keerde Jones terug voor een demonstratiewedstrijd tegen voormalig wereldkampioen zwaargewicht Mike Tyson. De twee bokslegendes vochten acht ronden. Er werd geen officiële winnaar aangewezen en het gevecht telde niet mee voor hun professionele records.
In 2023, op 54-jarige leeftijd, vocht Jones een professionele bokswedstrijd tegen voormalig UFC-kampioen Anthony Pettis. Hij verloor na acht ronden op basis van een meerderheidsbeslissing.
Muziek en film
Jones begon tijdens zijn bokscarrière ook muziek uit te brengen. In 2002 bracht hij het rap-album Round One: The Album uit, met daarop onder meer het nummer "Y'all Must’ve Forgot". In 2004 richtte hij de hiphopgroep Body Head Bangerz op, die het album Body Head Bangerz: Volume One uitbracht. Het nummer "Can’t Be Touched" werd een van de bekendste nummers waarmee hij als rapper wordt geassocieerd.
Jones verscheen daarnaast in verschillende films en televisieproducties. Als acteur speelde hij onder meer Captain Ballard in The Matrix Reloaded (2003) en verscheen hij in Universal Soldier: Day of Reckoning (2012).
Erkenning
Jones stond bekend om zijn uitzonderlijke snelheid, reflexen en atletisch vermogen. Hij vocht vaak met zijn handen laag en gebruikte snelle combinaties en onverwachte aanvalshoeken. Op zijn hoogtepunt werd hij beschouwd als een van de beste pound-for-pound-boksers ter wereld. Hij werd benoemd tot "Bokser van het decennium" voor de jaren 1990 door de Boxing Writers Association of America.
In 2022 werd Jones opgenomen in de International Boxing Hall of Fame.
.JPG)
Boksen
