| Waterzuring | ||||||||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Taxonomische indeling | ||||||||||||||||||
| ||||||||||||||||||
| Soort | ||||||||||||||||||
| Rumex hydrolapathum Huds. (1778) | ||||||||||||||||||
| ||||||||||||||||||
Waterzuring (Rumex hydrolapathum) is een plantensoort uit de duizendknoopfamilie (Polygonaceae).
Waterzuring is vaste, kruidachtige plant die een hoogte kan bereiken van 1,5 m. Ze behoort hiermee tot de grootste inheemse zuringsoorten. De plant heeft een korte niet vertakkende, horizontale wortelstok. De wortelbladeren zijn bijna een meter lang, leerachtig en lancetvormig. De roodbruine vruchtkleppen (binnenste bloemdekbladen die later het nootje omvatten) zijn driehoekig en iets langer dan breed. Alle drie de kleppen dragen een knobbel. De vrucht is een nootje.
Waterzuring komt voor aan oevers bij zoet oppervlaktewater, in rietkragen, grote-zeggemoerassen en uiterwaarden. De soort is een belangrijke waardplant voor de grote vuurvlinder (Lycaena dispar). In duinplassen komt de bruine zuringsnuittor (Lixus barbane) op waterzuring voor.
Het natuurlijke verspreidingsgebied van waterzuring strekt zich uit over Europa.
Vroeger werd waterzuring in het voorjaar gebruikt als bron van vitamine C.