| Ruud Kuijer | ||||
|---|---|---|---|---|
 | ||||
| Persoonsgegevens | ||||
| Geboren | Utrecht, 8 juni 1959 | |||
| Opleiding en beroep | ||||
| Opleiding gevolgd aan | Koninklijke Academie voor Kunst en Vormgeving | |||
| Beroep | beeldhouwer, keramist | |||
| Oriënterende gegevens | ||||
| Werklocatie | 's-Hertogenbosch, Maastricht, Utrecht | |||
| Erkenning en lidmaatschap | ||||
| Prijzen en erkenningen | Charlotte van Pallandtprijs (1993) | |||
| Links | ||||
| RKD-profiel | ||||
| Website | ||||
| ||||
Ruud Kuijer (Schalkwijk, 8 juni 1959) is een Nederlandse beeldhouwer.
Na zijn studie van 1981 tot 1984 aan de Koninklijke Academie voor Kunst en Vormgeving in 's-Hertogenbosch en een postacademische studie van 1984 tot 1986 aan de Jan van Eyck Academie in Maastricht vestigde Kuijer zich in Utrecht. Als beeldhouwer werd Kuijer in 1986 bekend met zijn abstracte sculpturen, waarin hij vaak herkenbare vormen verwerkt. Aanvankelijk gebruikte Kuijer materialen als ijzer, draadeind, tapijt, touw, hout en beton. In de periode 2002-2014 werkt hij voornamelijk met beton. Deze sculpturen bevatten kenmerken van de kunststroming brutalisme. De laatste jaren speelt ook het materiaal ijzer weer een grote rol.
Naast zijn werk is Kuijer actief als docent. Hij gaf van 1992 tot 1997 les aan de Academie in Den Bosch en van 2007 tot 2008 aan de Academie der Kunsten in Berlijn.
De groep “Staan/Liggen/Hangen/Leunen” (1985-1992) gaat vooral over zwaartekracht: het eigen gewicht van elk afzonderlijk deel wordt zichtbaar gemaakt in het geheel. De groep “Gegalvaniseerd IJzer/Beton” (1992-2001) beperkt zich tot de twee genoemde materialen.
Vanaf 2001 werkte Kuijer aan een groep van zeven grootschalige sculpturen op de strook tussen de Isotopenweg en het Amsterdam-Rijnkanaal op bedrijventerrein Lage Weide in Utrecht. Deze monumentale, betonnen sculpturen hebben afmetingen van 12 meter hoog tot 14 meter lang. Ze bestaan uit één stuk en één materiaal: het zijn monolithische sculpturen. In feite bestaan ze uit twee materialen: beton en wapeningstaal.
Tussen 2010 en 2013 is een glooiend talud tussen de beelden gerealiseerd. Door de ingreep in het landschap worden de beelden met elkaar verbonden tot een hechte eenheid. Tevens worden de beelden ’s nachts aangelicht.
Waterwerk VII Cohesie is het sluitstuk van de reeks en met een hoogte van 12,70 meter tevens het hoogste beeld van de reeks. De sculptuur is geplaatst naast de Werkspoorbrug aan het Amsterdam-Rijnkanaal, op de kruising van de internationale spoor- en waterverbinding van Nederland met Europa. Twee vormen in het beeld bevatten een repeterend motief van de wapens van de steden Amsterdam, Utrecht en Basel. Één vorm is zichtbaar voor de scheepvaart, de andere bevindt zich op ooghoogte van de treinreiziger. In maart 2013 is het gehele project onthuld in het kader van de viering van 300 jaar Vrede van Utrecht (1713-2013).
Sculptuurprojecten van deze omvang in de publieke ruimte zijn zeldzaam. Voor het project Waterwerken organiseerde Kuijer zelf de fondsen, steun van bedrijven, bouwde eigenhandig een groot atelier en regelde zelf de vergunningen voor de locaties. Sculpturenproject Waterwerken leverde hem in 2004 de Fentener van Vlissingen Cultuurprijs op en in 2005 de Nederlandse Betonprijs.
Werken van Ruud Kuijer zijn opgenomen in de collecties van onder andere:
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
