SLAC National Accelerator Laboratory

SLAC National Accelerator LaboratorySLAC
	Toegang tot het terrein
Locatie
Hoofdkantoor	Menlo Park
Bijbehorend	Stanford University Photon Science Department, Linac Coherent Light Source, Stanford Synchrotron Radiation Lightsource
Industrie en producten
Doel	niet geclassificeerd onderzoek
Status en tijdlijn
Opgericht	1962
Organisatiestructuur
Type	onderzoekscentrum
Moederonderneming	United States Department of Energy Stanford-universiteit
Directeur	Chi-Chang Kao
Aantal werknemers	2.300
Verwante organisaties
Lid van	arXiv
Prijzen en erkenningen
Archieflocatie	Afdeling speciale collecties en universiteitsarchieven van de Stanford-universitietsbibliotheek
Links
Website	link

Het SLAC National Accelerator Laboratory, vroeger Stanford Linear Accelerator Center (SLAC), is een laboratorium in Californië in de Verenigde Staten. Het is een onderdeel van de Stanford University, in 1962 opgericht en gericht op onderzoek in de deeltjesfysica. Het bevindt zich een paar kilometer ten westen van de campus van de universiteit. Een lineaire deeltjesversneller, waar elektronenstralen doorheen gaan, is het centrale onderdeel van het laboratorium.

SLAC is een van de 17 National Laboratories van de Verenigde Staten. Er wordt wetenschappelijk onderzoek verricht in opdracht van en onder supervisie van DOE. Andere laboratoria van het DOE van de federale overheid zijn bijvoorbeeld het Los Alamos National Laboratory, Lawrence Berkeley National Laboratory en Brookhaven National Laboratory. Het DOE besteedt het dagelijks beheer van het SLAC National Accelerator Laboratory aan de Stanford University uit. Het SLAC onderzoeksprogramma concentreert zich op experimenteel en theoretisch onderzoek naar de deeltjesfysica.

De lineaire deeltjesversneller heeft een lengte van 3,2 km en is daarmee de langste lineaire versneller in de wereld. De versneller is sinds 1966 actief. Elektronen en positronen kunnen er mee tot 50 GeV versneld worden. De claim is dat het het langste perfect rechte voorwerp in de wereld is. De versneller bevindt zich 9 m onder de grond en gaat onder meer onder de Interstate 280 door. Het gebouw erboven is het langste gebouw van de Verenigde Staten.

Resultaten

Het onderzoek in het laboratorium leidde mee tot drie bevindingen die werden bekroond met een Nobelprijs voor Natuurkunde:

in 1976 voor Burton Richter van het SLAC en Samuel Ting van het Brookhaven National Laboratory

In de zoektocht naar de charmquark werd het J/ψ-meson ontdekt, een meson met een charmquark. Het J/ψ-meson werd gelijktijdig door een team in SLAC, geleid door Richter en een team in BNL, geleid door Ting gevonden.

in 1990 voor Jerome Friedman, Henry Kendall en Richard Taylor voor hun bevindingen naar diepe niet-elastische verstrooiing van elektronen op protonen en gebonden neutronen, die van belang waren voor de ontwikkeling van het standaardmodel van de deeltjesfysica
in 1995 voor Martin Lewis Perl voor experimenteel pioniersonderzoek naar leptonfysica en specifiek voor de ontdekking van het tau-lepton.

De prijs werd gedeeld met Frederick Reines.

Overige

De ontmoetingsruimte van het SLAC verwierf ook om een andere reden een plaats in de geschiedenis van Silicon Valley. Het was hier dat een aantal bijeenkomsten van de Homebrew Computer Club en andere pioniers van de homecomputerin de late jaren 1970 en de vroege 1980 plaatsvonden.

De American Society of Mechanical Engineers ASME riep het SLAC uit tot een van de Historic Mechanical Engineering Landmarks.

Het Institute of Electrical and Electronics Engineers IEEE riep de oprichting van het Stanford Linear Accelerator Center in 1962 uit tot een IEEE milestone.

voetnoten

↑ http://www.slac.stanford.edu; geraadpleegd op: 26 augustus 2019.
↑ De ASME deed dat ook met de aandrijving van de kabeltram van San Francisco, de Manitou and Pike's Peak Railway, de Mount Washington Cog Railway, de crawler-transporter, de stoommachines van de USS Olympia, de Interborough Rapid Transit Company, het Springfield arsenaal, de Saturn V raket in het Lyndon B. Johnson Space Center, de ventilatie van de Holland Tunnel, de Icing research tunnel van het Glenn Research Center, de Tokaido Shinkansen, de Arecibo radiotelescoop en de Boeing 367-80.

bronvermelding

Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel SLAC National Accelerator Laboratory op de Engelstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.

Zie de categorie SLAC National Accelerator Laboratory van Wikimedia Commons voor mediabestanden over dit onderwerp.

[wikidata-7b71fafbc8f3c299166fcdaa317a392b9cf4e038-v3-1] ttp://www.slac.stanford.edu; geraadpleegd op: 26 augustus 2019.

[2] De ASME deed dat ook met de aandrijving van de kabeltram van San Francisco, de Manitou and Pike's Peak Railway, de Mount Washington Cog Railway, de crawler-transporter, de stoommachines van de USS Olympia, de Interborough Rapid Transit Company, het Springfield arsenaal, de Saturn V raket in het Lyndon B. Johnson Space Center, de ventilatie van de Holland Tunnel, de Icing research tunnel van het Glenn Research Center, de Tokaido Shinkansen, de Arecibo radiotelescoop en de Boeing 367-80.