Nomenclatuur
Er bestaan in de scheikundige nomenclatuur twee regels die kunnen worden toegepast om polyatomische ionen te benoemen. Wanneer het prefix bi- in de naam van een ion voorkomt, dan is aan de brutoformule van dat ion een waterstofion, een proton toegevoegd. De lading van het ion stijgt met een elementaire lading. Als alternatief voor bi- wordt meestal waterstof- als prefix toegevoegd. Een voorbeeld is carbonaat (CO32−): wanneer hieraan een waterstof wordt toegevoegd, ontstaat waterstofcarbonaat met als brutoformule HCO3−.
De tweede regel betreft het aantal zuurstofatomen in het ion en is meestal van toepassing bij oxoanionen. Een voorbeeld vormen de (oxo)anionen van chloor:
| oxidatietoestand | −1 | +1 | +3 | +5 | +7 |
|---|---|---|---|---|---|
| naam | chloride | hypochloriet | chloriet | chloraat | perchloraat |
| brutoformule | Cl− | OCl− | ClO2− | ClO3− | ClO4− |
| molecuulmodel |  |
 |
 |
 |
 |
De achtervoegsels -ide, -iet en -aat slaan op de verschillende oxidatietoestanden die chloor kan aannemen.
