She (1935)

  • She
  • Zij die gehoorzaamd moet worden
(Filmposter op en.wikipedia.org)
Regie
Productie Merian C. Cooper
Scenario
Gebaseerd op She: A History of Adventure (roman) van H. Rider Haggard
Hoofdrollen
Muziek Max Steiner
Montage Ted Cheeseman
Cinema­tografie J. Roy Hunt
Productie­bedrijf RKO Radio Pictures
Distributie RKO Radio Pictures
Première 12 juli 1935
Genre Fantasy, avontuur
Speelduur 102 minuten
Taal Engels
Land(en) Vlag van Verenigde Staten Verenigde Staten
(en) IMDb-profiel
MovieMeter-profiel
(mul) TMDb-profiel
(en) AllMovie-profiel
Portaal  Portaalicoon   Film

She is een Amerikaanse fantasyfilm uit 1935 onder regie van Lansing C. Holden en Irving Pichel. De hoofdrollen worden vertolkt door Helen Gahagan, Randolph Scott, Helen Mack en Nigel Bruce. Het scenario is gebaseerd op de gelijknamige roman uit 1887 van H. Rider Haggard. Destijds werd de film in Nederland uitgebracht onder de titel Zij die gehoorzaamd moet worden.

Verhaal

Leeswaarschuwing: Onderstaande tekst bevat details over de inhoud of de afloop van het verhaal.

Leo Vincey keert vanuit Amerika terug naar het familielandgoed in Engeland, waar zijn stervende oom John en diens vriend Horace Holly hem vertellen over een voorouder die bijna vijfhonderd jaar eerder het geheim van onsterfelijkheid ontdekte. Aan de hand van een oude brief reizen Leo en Holly naar het noordpoolgebied, samen met gids Tugmore en diens dochter Tanya, op wie Leo verliefd wordt.

Tijdens hun tocht komen ze via een grot terecht in de eeuwenoude stad Kor, waar ze worden voorgesteld aan "She Who Must Be Obeyed", een onsterfelijke koningin. She herkent Leo als de reïncarnatie van haar vroegere geliefde John Vincey, die ze uit jaloezie heeft gedood. Ze wil Leo onsterfelijk maken zodat hij voor altijd aan haar zijde kan regeren, maar wanneer ze jaloers wordt op Tanya, besluit ze haar als mensenoffer te gebruiken.

Tijdens het ritueel herkent Leo Tanya en bevrijdt hij haar. Samen met Holly proberen ze te ontsnappen, waarna ze bij de levensvlam terechtkomen. She stapt erin om te bewijzen dat de vlam veilig is, maar veroudert bij elke onderdompeling totdat ze sterft. Leo, Tanya en Holly ontsnappen en keren terug naar Engeland.

Rolverdeling

Productie

She maakte samen met The Last Days of Pompeii deel uit van een overeenkomst tussen RKO Radio Pictures en Merian C. Cooper voor twee films, waarbij de oorspronkelijke afspraak was dat elke film voor 1 miljoen dollar zou worden gemaakt. RKO hoopte dat She het succes van Coopers eerdere film, King Kong, zou evenaren.

Tijdens de preproductie liet RKO hem echter weten dat het budget was gewijzigd en dat hij de twee films nu voor een gecombineerd bedrag van 1 miljoen dollar moest opnemen in plaats van 1 miljoen dollar per stuk. Cooper was oorspronkelijk van plan de film in kleur op te nemen, maar door de bezuinigingen van RKO werd hij op het laatste moment gedwongen de film in zwart-wit te draaien. Later zou hij het "de slechtste film die ik ooit heb gemaakt" noemen.

Cooper verklaarde dat hij "veel had valsgespeeld" bij She om meer geld in Pompeii te kunnen steken. Een van de manieren waarop Cooper de productiekosten van She verlaagde, was door decormateriaal te hergebruiken. Het grote paleis met zijn sierlijke poorten in She bestond uit de poorten naar Skull Island uit King Kong. Cooper had ook een scène gepland waarin de ontdekkingsreizigers worden aangevallen door mammoeten, maar hij schrapte de scène om binnen het budget te blijven.

Release en ontvangst

She kende bij zijn release in 1935 tegenvallende resultaten aan de kassa en bezorgde RKO een verlies van 180.000 dollar. Na de heruitgave in 1949, toen de film samen met de historische dramafilm The Last Days of Pompeii in een dubbelprogramma werd vertoond, werd het verlies goedgemaakt.

Toenmalige recensies prezen de speciale effecten, maar vonden het verhaal oninteressant. Variety prees de hoge productiewaarden van de film, maar vond dat het verhaal een ietwat bizarre sfeer uitstraalde. In een recensie in Film Daily werd de film omschreven als oninteressant en met te veel gepraat. De recensie in Motion Picture Daily was positiever en noemde het een "spektakel [...] op magnifieke schaal opgevoerd" en beschreef enkele spannende actiemomenten. The New York Times vond het teleurstellend dat de gebeurtenissen die voorafgingen aan de ontdekking van de arctische stad spannender waren dan de gebeurtenissen erna.

Prijzen en nominaties

Jaar Prijs Categorie Genomineerde Resultaat
1936 Oscar Beste dansinstructie Benjamin Zemach voor "Hall of Kings" Genomineerd