In 1881 viel hem op dat in logaritmetabellen de eerste bladzijden meer gebruikt waren dan de laatste. Daaruit leidde hij de stelling af dat in een lijst van willekeurige getallen het getal 1 meer dan elk ander cijfer op de eerste plaats staat. Later werd dit de wet van Benford genoemd.
Ionosfeerlicht
Simon Newcomb merkte in 1901 op, dat de onbewolkte nachthemel een zwak licht kan uitstralen. Dit verschijnsel, dat bekend is als het ionosfeerlicht (Engels: Airglow), kan ook waargenomen worden vanuit een ruimteschip dat zich in een baan om de aarde bevindt. Het verschijnsel is dan enkel zichtbaar aan de nachtkant van de aarde, als een zwak lichtende boog langsheen de gekromde horizon.
Op 11 september 1898 merkte Simon Newcomb, te West Virginia, een vreemdsoortig nachtelijk lichtgevend hemelverschijnsel op, bestaande uit een ovaalvormige wolk met een schijnbare diameter van 5 tot 6 graden. Het verschijnsel verscheen en verdween 10 tot 20 keren. Er werden geen normale poollichtaktiviteiten opgemerkt.
Newcomb op de maan
Edmund Neville Neison (1849-1940) had ervoor gezorgd dat Simon Newcomb herdacht moest worden door middel van een krater op de maan. Newcomb's krater bevindt zich in het noordoostelijke kwadrant van de naar de aarde toegekeerde kant van de maan, ten oosten van Mare Serenitatis.
↑M. G. J. Minnaert: De natuurkunde van 't vrije veld, Deel 2: Geluid, warmte, elektriciteit, § 248: Het ionosfeerlicht
↑William R. Corliss: Lightning, Auroras, Nocturnal Lights, and related luminous phenomena (The Sourcebook Project, 1982), GLA15: Luminous Horizon Patches, X11 / R30: Newcomb, Simon: An Unusual Aurora, Science, 8:410, 1898.
↑Ewen A. Whitaker: Mapping and Naming the Moon, a history of lunar cartography and nomenclature (Cambridge University Press, 1999), page 223, Appendix K: Neison's new names.
.jpg)
