Station Lindau-Insel

Lindau-Insel
Spoorwegstation in Duitsland
Station Lindau-Insel
Algemeen
Stationscode L
Categorie 3
Geschiedenis
Geopend in 1 maart 1854
Vroegere naam
Naam tot
Lindau Hbf 12 december 2020
Stationsbouw
Type Kopstation
Constructie Maaiveld
Perrons in gebruik 4
Perronsporen 8
Spoorlijn(en)
LijnRichtingVolgend station

Lindau-InselEindpunt

BuchloeHergatz (en)
Lindau-InselEindpunt

Lindau-InselEindpunt
BludenzLindau-Reutin

S-Bahn
LijnRichtingVolgend station

Lindau-InselEindpunt
BludenzLindau-Reutin

Ligging
Land Vlag van Duitsland Duitsland
Deelstaat Beieren
Plaats Lindau
Hoogte 398
Coördinaten 47° 33′ NB, 9° 41′ OL
Station Lindau-Insel (Duitsland)
Station Lindau-Insel
Deutsche Bahn - S-Bahn - U-Bahn
Portaal  Portaalicoon   Openbaar vervoer
Duitsland

Het Station Lindau-Insel (tot 15 mei 1936 Lindau-Stadt en tot 12 december 2020 Lindau Hbf) is een station in de Duitse stad Lindau, Beieren dat werd geopend op 1 maart 1854. Tot de heringebruikname van het station Lindau-Reutin was het het belangrijkste station van de stad.

Geschiedenis

Het station opende op 1 maart 1854, hoewel het eerste ontvangstgebouw pas op 2 december van dat jaar geopend werd. Van 1869 tot 1939 was er in de haven een veerdienst voor goederenwagons naar Romanshorn (Zwitserland) en van 1873 tot 1899 naar Konstanz. In 1899 werd de spoorlijn Friedrichshafen–Lindau in gebruik genomen, die echter in Aeschach eindigt. Daar mondt deze uit in de lijn Buchloe–Lindau, waardoor de veerdienst naar Konstanz, die was opgezet om de doortocht door Oostenrijk en Zwitserland te vermijden, overbodig werd.

Via de lijn van en naar Bludenz bereikten vanaf 1872 ook de treinen van de particuliere Vorarlberger Bahn Lindau. Deze ging in 1885 op in de k.k. Staatsbahnen, die na de Eerste Wereldoorlog op hun beurt de Oostenrijkse Spoorwegen (ÖBB) werden. De betreffende Oostenrijkse maatschappij had vroeger een eigen loket in het stationsgebouw, dat inmiddels is vervangen door een kaartautomaat. Vooral goederentreinen kunnen het kopstation op het eiland sinds 1878 via de Aeschacher-bocht op het vasteland omzeilen.

Omdat het bestaande stationsgebouw, met zijn gebrekkige toiletvoorzieningen, wachtruimtes en werkruimtes voor het spoorwegpersoneel, steeds ontoereikender werd en overbelast raakte door de reizigers van de 120 treinen die dagelijks in Lindau aankwamen en vertrokken, werd in 1913 begonnen met de bouw van het huidige stationsgebouw. De Eerste Wereldoorlog zorgde van 1915 tot 1919 voor een onderbreking van de bouwwerkzaamheden. Op 15 december 1921 kon het nieuwe gebouw in gebruik worden genomen. Vanwege de aan stormen blootgestelde ligging vlak bij de oever van het Bodenmeer werd veel waarde gehecht aan het gebruik van hoogwaardige bouwmaterialen, en vanwege de ligging van Lindau als zuidelijke toegangspoort tot het toenmalige Duitse Rijk werd er veel aandacht besteed aan een representatieve en ruime buitenkant.

De lijn naar Oostenrijk werd op 14 december 1954 geëlektrificeerd. Tot 2020 was dit de enige lijn met bovenleiding die Lindau bereikte. Tot de volledige elektrificatie van het station in 2020 waren daarom alleen de sporen 1 tot en met 3 en twee opstelsporen geëlektrificeerd. Hiervoor moest de voetgangersbrug gedeeltelijk worden verhoogd. Tegenwoordig is het station het eindstation van lijn S1 van de S-Bahn Vorarlberg.

21ste eeuw

In het kader van het project ‘Bahnhof 21’ zou het kopstation op het eiland worden opgeheven en vervangen door het doorgaand station Lindau-Reutin op het vasteland. Het plan strandde door verzet van de stad en door de uitslag van twee volksreferenda, die alle twee het – althans gedeeltelijke – behoud van het eilandstation eisten, en werd in aangepaste vorm uitgevoerd als een gecombineerde oplossing bestaande uit het station Lindau-Reutin en de voortzetting van de exploitatie van het eilandstation op beperkte schaal.

Na verschillende pogingen werd vanaf 2016 de spoorweginfrastructuur rond Lindau gemoderniseerd en verbouwd. De eerste spadesteek vond plaats op 24 oktober 2016. Het langeafstandsverkeer werd grotendeels verplaatst naar het station Lindau-Reutin, dat tot voor kort als goederenstation werd gebruikt en hiervoor werd omgebouwd tot een passagiersstation.

Voor het station op het eiland betekende de herstructurering een inkrimping van de exploitatievoorzieningen: het aantal perronsporen zou worden teruggebracht van acht naar zes en hun lengte zou worden ingekort om ten zuiden van de stootblokken een gelijkvloerse overgang naar het achterste eiland mogelijk te maken. Van de vijf sporen die tot dan toe niet geëlektrificeerd waren, werden de drie overgebleven sporen eveneens voorzien van een bovenleiding. De stalling en het tankstation voor dieseltreinen werden verplaatst naar Reutin. Het knooppunt voor het regionale verkeer blijft echter hier gevestigd. Op de vrijgekomen terreinen in de buurt van de Eilguthalle is een park aangelegd; de overige terreinen zullen door investeerders worden bebouwd. Aangezien er mogelijk verontreinigde grond moet worden gesaneerd, wordt gerekend op een start van de bebouwing vanaf het midden van de jaren 2020.

Met de hervatting van het personenvervoer in het station Lindau-Reutin op 13 december 2020 werd het station omgedoopt tot Lindau-Insel en verloor het zijn status als grensstation.